Novel & Cerita Scary Ghost Stories

giit niya pa. Bahagya naman akong kinilabutan dahil doon. It's still morning time but we were talking about that alay which is for me ay para sa mga patay or something na creepy! Matteo was giving me a heart attack ng dahil sa mga pinagsasabi niya! "Are you scared?" Lucas asked me. He whispered that directly to my ears kaya naman napatingin ako sa kaniya. "I d-don't like spooky stories...it's scary," I answered.

"Sa timog naman ang Necropolis, isang abandon island, lugar ito ng mga patay na tao. Doon ka makakakita ng mga zombie, ghost at naglalakad na kalansay. Walang nagtatakang pumunta doon dahil oras na mapunta ko doon maaring hindi ka na makalabas ng buhay." Agad na inisip ni Zaira na hinding-hindi siya pupunta sa lugar na yun, maalala lang niya ang mga zombie na umatake sa kanila ayaw na niya agad sa lugar na yun. "At ang pinakagitnang bahagi ng Outlandish ay ang Occult, ang lugar kung nasaan tayo ngayon. Ito ang pinakamalaking sa anim, lugar ito kung saan tahimik na namumuhay na magkakasama ang mga werewolf, vampire, wizard, witch at human. Pantay-pantay ang lahat dito at ang pamamalakad dito

Ngunit ang mga huli niyang sinabi ang nagpahinto sa akin. He didn’t kill my granny… He didn’t kill my granny… My heart beats faster when a ghoul appeared in our side. Tulad ng nasa panaginip ko, mapupula ang mga mata nito. Ang mga ghoul ay isang evil spirit kung saan kinukuha nila ang mga kaluluwang namamatay. ‘’At last, I will have your soul poor human…”. Pilit nitong kinukuha ang kaluluwa ni Xylon but then, a soul reaper appeared too. Two soul reapers to be exact.

Alas-tres pa lang ng hapon kung kaya't maliwag pa ang daan, naaalala ko pa naman kung saan ang dinaanan namin kanina kaya nagmadali na ako. I don't believe in ghost, kaya hindi ako takot mag-isa na lumakad sa lugar na ito, ang mga pinsan ko lang naman ang mahilig takutin ang sarili nila sa mga bagay na hindi pa naman nila nakikita. Paminsan nag-uusap pa sila ng mga tungkol sa multo tapos matatakot, ewan ko ba sa kanila. Lalakas ng sapak sa utak.

Marahan akong napabuga ng hangin and tumingin dito nang naiinis. "What are you doing here? May balak ka bang patayin ako sa takot?" Singhal ko dito at umayos na ng upo. I sat in an Indian seat on my bed. "Oh now you're scared of ghost" "Tsk" Pairap na umiwas ako ng tingin at hinila ang kumot para mas lalong takpan ang sarili.

After niyang uminom, tumingin siya sa binata at ngumiti. "Thank you for your time." "Rest up, I'm going to sleep too." "Good night. Please lock the door, and don't turn off the light." "Why? Will you not be able to sleep well if the light is on?" "I'll try. This room is too big, and I'm not comfortable because I feel like there are eyes watching me." She explained. "Okay, if that's what you want. Don't worry, there are no ghosts in this mansion. And our rooms are right across from each other. Just knock anytime. Okay?"

I think may bakanteng mga classroom sa abandonadong building kaya agad akong nagtungo doon. Agad akong kumuha ng upuan na sa tingin ko ay maayos pa, tambakan kasi to ng mga sirang upuan. "Finally, the peace I've wanted," I exclaimed. Akmang isusubo ko ang kutsara nang may marinig akong kaluskos. I don't really get scared of ghost so I immediately headed to the noise. Hinawi ko ang ibang mga upuan at nagulat ako ng biglang may lumabas na buntot. Buntot? Pero parang di sa daga, agad ko namang hinila ito. Isang hamster!

pagkukuwento ko naman. “Was it a ghost?” tanong niya kaya nagkibit ako ng balikat. “Hindi namin alam. Pero medyo madilim sa garden no’n kasi gabi na, tapos poste lang sa labas ang liwanag at ang buwan. We saw a shadow or a silhouette of a man… kahit na ano pa iyon. We were both scared and crying that night, at imbes na i-comfort ay pinagalitan pa kami ni Dad,” pagkukuwento ko at muling tumawa.

ani ko dito habang sinasarado ang pinto sa nilabasan kong silid. "Oh siya kung gano'n. Mag-iingat ka " ani nito sa akin. Nagpaalam na din ako sa kanya at tinungo ang pick up ko na nakaparada na sa labas ng mansion. Pinaharurot ko na agad ito ng makasakay at binaybay ang daan patungo sa kompanya namin. Subalit hindi nakaligtas sa mga mata ko, ang isang itim na dacuti na kanina ko pa napapansin na nakasunod sa akin.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa utak ko at nagtago ako sa likod ng malaking kama. I sighed quietly. Someone closed the door and I heard footsteps making it's way to my direction. Unti unti akong sumilip dahil hindi naman multo iyon. Ghosts don't have footsteps! "Hi," I said as I stood up. "Shit!" sigaw niya at biglang napahawak sa dibdib niya. Nanlaki ang mga mata ko. "Oh my, god! I'm sorry! I didn't mean to startle you," paghihingi ko ng tawad.