Scorching In Tagalog Novels & Stories

Sabi niya sa akin. Hala siya, Halatang seryoso ang gagi. Tapos yung 'I love you' niya walang can. Tapos panis! I can revive you daw ack! HAHAHAHA. Kaya kitang buhayin sa tagalog HAHAHA. Pak na pak at may dating Yawa.

anas pa ng pangit "pls maawa kayo sa akin,"iyak ko pero Walang lumalabas na luha sa aking mata,"mga pare wag ninyong galawin Ang bihag baka Magalit sa atin si boss,lagot kayo roon ,alam Naman natin Ang ugali niya ,Ang ayaw niya sa lahat ay ginagalaw Ang negosyo niya ,"wika ng driver ng van.

Nagpapak nga kami ngayon ng ice cream, fries at mga ihaw ihaw habang nakaupo sa sahig at magkakaharap. “Did you understand Helliry?” Baling sa akin ni Zyrine. Napayuko ako at ngumiti. “Naiintindihan ko. Kailangan ko nalang munang makasiguro.”

pakiusap ko dahil tila itataboy na naman niya ako I continued kissing her hanggang sa tuluyan ko ng maalis ang pangitaas niya. I kissed her breast bago ko tanggalin ang nakaharang doon and I can see perfectly how perfect it is. Redundant as it may seem pero yun talaga ang totoo! Muli kong binalikan ang kanyang mga labi habang panay ang haplos ko sa kanyang dibdib. Her skin is soft and I can feel that it is burning hot. I kissed her, pababa, hanggang sa marating ko ang kanyang mga dibdib.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

aniya mula sa malayo hindi ako nagsalita. (Can you be my friend and playmate?) Pimuntahan niya ako at huminto sa harap ko. "Nan neolang nolgo sipji anh-a! algess-eo?" aniko kaagad kong iniwasan ang tingin niya. (I don't want to play with you! Are you understand?) "Ani, hago sip-eo!" aniya inirapan niya ako. (No, I want to!) Hindi ba talaga marunong umintindi ang mga katulad niya?

Napa sobra ata ako sa alak at lasing na lasing ako. Bigla naman akong napapikit dahil kumirot naman ang ulo ko sa sakit. At biglang may pumasok sa isip ko na salitang "I love you mahal ko. At patawad." "Huh?" Bigla ko nalang sabi saakin sarili. Bakit naman nya sasabihin saakin yun? Bakit wala na akong maalala masyado?!

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Nagtagpo ang mata namin at sa puntong iyon ay mas nagsilabasan ang mga luha ko. Litong-lito ang utak ko pero ang ang puso ko parang gusto nang lumabas. Nakakaramdam ng sakit at pagkasabik. "Naaalala parin ako ng puso mo, Aloisia. Magandang senyales iyon na balang araw maaalala din ako ng utak mo." Hindi ko na napigilan ay lumabas ang hagulhol ko sa bibig ko at yumakap sa kanya. Niyakap ko siya ng mahigpit na para bang matagal siyang nahiwalay sa akin.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.