Scripted In Tagalog Novels & Stories

hindi maipaliwag ang ekspresyon ng taong to, at bigla biglang may malamig at nakakamatay na aura ang nakapaligid sakanya. Siguradong tapos na si Jate. Isang kotse na nagkakahalaga at hindi bababa sa ilang daang libong dolyar. "Bulag ka ba? Alam mo ba kung magkano ang halaga ng sasakyan na ito? Alam kong hinding hindi mo ito kayang bilhin kahit na paghirapan mo ito sa iyong buong buhay!" "Bastardo ka!" Nang makilala niya si Jate pala ito. "Oh, ikaw pala, ang tinaguriang live in sone in law!" Sabi ng binata na may madilim na ekspresyon.

Tila parang bulkan ang puso ko na walang oras ang pagsabog dahil sa kaba. Dumating ang araw ng linggo umuwi kami sa amin sa Batangas kasama si Rigor. Nababa pa lang kami sa jeep ay nakatingin na agad ang maraming mata sa amin. Ngunit hindi ko iyon pinansin. Mabilis kong tinungo ang gate ng bahay namin, para makaiwas sa mapanirang tingin ng mga tao.

Dahil do'n ay sari-saring senaryo na ang rumerehistro sa kaniyang utak. Sa kaniyang paglalakad, napansin niya ang isang matandang lalaki na nakahiga sa sahig at nasusunog na ang katawan. "Papa Simeon_." Dumako ang tingin ni Marcus sa pinanggalingan ng tinig. Mabilis siyang tumungo roon at nakita si Calista. "Calista!" pagtawag niya sa kaibigan. Nilingon siya ni Calista. Luhaan ito.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Tila isang balde ng malamig na tubig ang bumuhos sa ulo ko na nagpalamig sa buong katawan ko. “Bakit parang kinakabahan ka? Sa tingin mo ba ikaw din? Nagawa mo na-” Hindi na niya natapos ang sasabihin at agad na tinakpan ang bibig niya. "Fuck." Ay, keso...

Pinilit kong makawala pero mas malakas siya kumpara sa akin at bukod doon ay nanlalambot ako. "Shhh. Sige na. Alam kong kailangan mo ang yakap ko." Dahan-dahan niyang hinaplos ang likod ko kaya naman hindi ko napigilan ang luha ko na kanina pang nagbabadyang pumatak. Sana ay panaginip na lang ito at magising ako. Spanish, and English Version of this novel is also available. Soon, Bahasa Indonesian version. Thank you for your support guys kahit mabagal ako mag-update! Kaunting kembot na lang ay matatapos na.

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Diniin pa ang kutsilyo sa dibdib ni Cassandra, walang-awa at walang pag-aalinlangan. "Hindi niyo ako mapapatay!" sigaw ni Cassandra, na ikinagulat ng mga taong nandoon, "isinusumpa ko! Mabubuhay at mabubuhay akong muli at lahat kayo ay magbabayad sa ginawa niyo sa akin!" sigaw ni Cassandra. Puno ng sakit sa mga mata ni Cassandra at mga luha, "Ina, Ama, mahal ko po kayo at hinding-hindi ko po kayo iiwan," malambing na sabi ni Cassandra. Ngumiti ito ng mapait at unti-unting pumikit.

What the heck! Nagpapahangin ako sa may terrace ng kuwarto ko‚ contemplating again. I really can’t believe about the life I have right now. I am so itching to go back to Manila and enjoy my life. It’s been a day and half that had pass pero I already missed bar hopping‚ watching movies‚ shopping drinking and dancing... this shit torturing me! “I never thought that you would just let‚ Manang Lucing to call you Ineng. I hope it didn’t burst your bubble.” biglang wika ng boses na iyon.

"Mr. Mathew Fuentes,liwanagin mo nga Kong ano Ang Ibig mong Sabihin.? wika ko rito 'kagabi! habang pauwi na ako.Nakita ko Kong gaano ka kagaling makipag laban. Marami sila at dalawa lang kayong babae.Paano mo maipapaliwanag Ang mga iyon.?mariin nitong wika. Nakagat ko Ang ibabang labi ko dahil Wala Akong maisip na idadahilan rito. Ngunit kailangan kong subukan Ang nilalaman ng utak ko baka sakaling maniwala ito. Mahirap na baka mabuko ako. Matalinong tao pa naman Ang lalaking ito. Ngunit bago Ako nagsalita ay tumikhim muna ako upang maalis Ang naka bara sa aking lalamunan.