Secondhand Embarrassment Novels & Stories

Palusot ko at unti-unting umatras para makalabas kung saan ako nagtatago dahil mainit. "Hi!” Kaway ko sa kanya habang nakahiga pa ako sa carpet habang siya naman ay nakatayo siya sa harapan ko at nakapamewang na kunot ang noo na nakadungaw sa akin. Maya-maya ay binaba niya pa ang mata niya sa katawan ko at nakita ko na gumalaw ang kanyang adams apple, ngayon ko na naman nararamdaman ang second embarrassment.

Ramdam ko ding may iba pang nakatingin sa akin kaya naman ay umayos ako nang tayo. I cleared my throat. Iginala ko ang paningin ko at nakitang nakatingin sila sa akin lahat. Naramdaman ko ang pag-akyat nang lahat ng dugo patungo sa pisngi ko. Niyuko ko nang bahagya ang ulo ko at humingi agad nang tawad. "I'm sorry!" Shit. Ito na nga ba ang sinasabi ko. It's not the second hand embarrassment but the fucking embarrassment itself. Parang gusto ko na lang tuloy magpalamon sa tiles.

saad ni Shammy. "Ay, disagree ako riyan. May mga tao rin naman deserve ang second chance. Depende na lang din siguro sa severity ng kasalanan ng tao. Kung malaki 'yung sugat na iniwan niya sa iyong puso, ay... iyon ang 'di deserving sa second chance para sa 'kin," ani Lilibeth. "True naman, depende rin 'yan sa tao. Ikaw, Juness? Naniniwala ka ba sa second chance?" ani Jessa.

I can't believe for the first time in my entire life, I feel ashamed! I got this when I go to college abroad when Zymon and I switched back. Gusto kung gripohan si Zymon dahil kada second semester gusto niyang makipagpalit, hindi dahil sa mas mahirap ang lesson kundi dahil para maranasan ko rin ang mag-aral. Madaming nahihiwagaan sa akin noon. Sympre, sino ba namang hindi kung 'yong classmates mo no'ng first semester nerd pagdating ng second semester badboy na playboy.

Not because she abandoned me but the feeling was like. Ayokong mabuhay sa isang mundong walang kami. I did everything para mapatawad niya ako. Mga bagay na hindi ko inakalang magagawa ko ng dahil sa putang inang pagmamahal na to. It's so fucking hell! Sobrang sakit pero deserve ko dahil kasalanan ko naman. Pero di ko ba deserve ang 2nd chance? Gaya ni Popoy at Basha?

Pinilit kong ituon ang tingin sa digital floor indicator. 'Huwag kang lilingon. Huwag kang lilingon.' Pero parang may sariling isip ang mga mata ko. Hindi ko napigilang sumulyap. Eksakto ring napalingon siya. Nagtagpo na naman ang mga mata namin. Agad kaming umiwas. Napapikit ako nang mariin. This is so embarrassing. Ilang segundo pa ang lumipas. Muli niyang binasag ang katahimikan.

"Imagine how embarrassing that would be on their side, especially sa anak nilang ilang gabi nang napabalitang nakipag-away sa mga clubs at restos... They might think you planned to get their trust, pinasok mo ang kaharian nila at inamo ang pamilya. Ini-ahon mo sila para mas lalong ibagsak." His tone sounds like that of the villains from cartoons, it makes him feel different. Hindi takot kun'di kilabot, hindi siya kailanman nag-isip nang gano'n pero umabot talaga sa gano'ng conclusion. "I think they saw it that way... And before the embarrassment gets worst, isasama kana nila pababa. Actually, your downfall will be something worse than theirs. Pero hindi pa naman ito gano'n kasigurado at wala

“Ah, eh, ano po, ang sakit talaga kasi! Yung parang tinusok ang heart ko, pero sa ulo po pala natamaan.” I squeezed my eyes shut for a second. Why am I even dealing with this? Ang daming technicalities na dapat ayusin, pero paano ko aayusin ‘to kung mismong kliyente ko hindi maayos magsalita? Mas lalong lumakas ang tawanan sa loob ng courtroom. Napamasahe ako sa sintido ko. This is the first time I have ever felt secondhand embarrassment inside a trial. Nang matapos ang kaso, dinismiss din ng judge dahil sa lumabas na ebidensya. Good. I just want to get out of here.

“Pero echos lang ‘yang mga ‘yan. ‘Di na ‘yan mga galit kasi nga may emergency nga raw na nangyari sa’yo.” “Ano nga palang sinabi mong dahilan?” Tanong ko. “Sabi ko natatae ka kaso nilamon ka na ata ng bowl kaya ayon tinawagan sila tita. Sorry ha? Wala na kasi akong maisip na dahilan.” Muli siyang humalakhak at nagpalumbabang tumingin sa akin. Napakapit ako sa sentido because of the secondhand embarassment. “Nga pala okay ka na ba talaga?”

Ilang minuto ako sa ganung posisyon pero walang labi ang dumantay sa akin. Pagdilat ko wala na si Lexus sa harapan ko. Nandun na ito sa sink bitbit ang mga plato. Sa mga sandaling yun walang salitang makapagpaliwanag sa kahihiyang naramdaman ko. Kung pwede lang na hilingin ko sa sahig na lamunin ako ginawa ko na. This is the first time I felt so embarrassed my whole life. Parang gusto ko nalang tumakbo pabalik sa silid ko at umiyak.