Self-acceptance Quotes Novels & Stories

I always offer my body, let them used me on the way they want. “How to love myself,” saad ko at nakatulala pa rin, hindi ko alam kung nakatingin ba si Nazi sa akin. “You need to let go everything that is stopping you from accepting–“ “I cannot forgive them, they killed my mother.” Natatag ko na saad at marahas na pinahid ang luha ko.

"I won't take sorry for no reason." "I...ahm...I." Ano bang sasabihin ko? "Just accpet it, jerk," singhal ko na lamang, dahil ayoko talagang nagpapliwanag, lalo na kung ibinaba ko na ang pride ko. Sapat na 'yon. "How can I accept it if there's no reason behind?" Kagaya niya tinangala ko rin ang kalangitan. Punong-puno ito nang kumikinang na bituin. Nakakatuwa.

Piniga ko ang aking tiyan saka sinikap na hindi ipakitabkay Mariam ang reaksyon ko. "I'm okay—" "No, you're not okay! But, yes—it's okay to be not okay. Sometimes you to pretend you're oksy even you're not. But, please, I'm begging you; don't hate your self. Axecel, ayos lang naman kasi umiyak at maglabas ng sama ng loob." Umayos ako ng upo. Maya ay hindi ko na napigilan ang sarili ko—humagulhol na ako sa mga bisig ni Mariam.

“Takot ka sa babaeng ‘yun. O baka naman gusto mo rin talaga siya.” “May trabaho pa ako.” Malamig na sabi niya at umalis na siya. Naiwan akong umiiyak at naiinis. “Bakit ka pa kasi umaasa? Tama na self. Masakit na, ‘wag mo ng ipilit ang sarili mo. Hindi siya para sa ‘yo. Ngayon ay kailangan mo ng tanggapin.” Kausap ko sa sarili ko. Tinapos ko ang pag-iimpake. At nang lumabas ako sa bahay ay madilim na. Tumawag na lang ako ng tricycle para hindi na ako mahirap papunta sa bus station.

"A few days, weeks, or months or year ago, you did not know today. You did not know how you'd make it here, but you made it here, by grace. You are blessed, Jaq. Continue healing, not for us but for your self." Napangiti siya sa sinabi ko. Inayos niya ang kaniyang upo at tumungkod sa desk ni lance. "Hindi ko naintindihan pero feeling ko life changing 'yong sinabi mong 'yon..." wika niya. At natawa kaming dalawa. "Think like a proton!" sabi ko sa kaniya. "And be positive?" "And be positive in life." Inabot ko ang balikat niya at malakas itong hinampas hampas. Natawa lang siya sa ginawa ko. •• TBC.

"Ken, may gusto lang akong aminin sayo." "I know. Alam ko na ang sasabihin ko. Narinig ko yung usapan nyo ni Steven sa banyo." Saad nya. "Oh, you already know... I'm sorry. I'm really sorry, alam kong mali yung ginawa ko." "I understand. Pag mahal mo talaga ang isang tao eh lahat gagawin mo, kahit gaano pa 'to ka sama. Pero alam mo ba kung anong mas maganda? Acceptance Dave. Just accept the truth."

Sobrang martir lang kolung pipilitin ko siyang maging akin kung hanggang dito lang ang tingin niya sa akin. I think it's not acceptance is what making us and deciding from moving on but it was a clear answer to our assumption. Yung kahit tanggapin mo hindi ka parin makakamove on kasi hindi parin klaro ang lahat. At the confrontation and the last meeting me to my parents cleared everything at naiintindihan ko ang lahat at klaro na sa akin na hindi kami mabubuo at instead of hurting myself to fix what's could be fixed then I decided to make myself as whole, walang kulang at lalong hindi maghahabol.

Ang cute niya tapos tagos sa puso pa iyong mga sinusulat niya. After putting on my favorite shade of lipstick, I puckered my lips in front of the mirror then smiled to myself. You dress up and make yourself beautiful for yourself. Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. Ang mahalaga ay mahal at tanggap ko ang sarili ko. If they are intimidated, then that was not my problem anymore. I don’t need to change myself just so they would accept me. I won’t be less for them. I would not dim my light just so they could shine.

Nakuyuko lang ako pero patuloy na nag-uunahan ang mga luha sa aking pisngi. "Be gentle with yourself, Ma'am. You only have you. If you will not love yourself, who else will? In this life, there are lessons that we need to learn the hard way. But it's okay, life is like that and we need to deal with it. Hindi naman natin pwedeng ipilit ang mga bagay na hindi naman talaga dapat pinipilit."

Kaya naman pala kayo walang Peace of Mind dahil sa pag-aalala na baka may lumamang na isa. Minsan ang importante sa mundong ito ay yung tinatawag na acceptance. Tangap mo kung sino ka. Tangap mo kung anong meron sayo. Tangap mo ang katotohanan na hindi lahat ng tao magtitiwala sayo. Kagaya nga ng sabi ni Kuya sa akin. Nang makababa kami, pumunta sa dining area. Wow. Mapapawow ka na lang talaga sa laki ng chandelier at mga kagamitan nila.