Self-doubt Quotes Novels & Stories

Huwag kang gumanti, bagkos gawin mo iyon na aral upang sa susunod hindi na maulit. Ang sikip sa dibdib, gusto kong sumigaw sa subrang sakit na nararamdaman ko. Insecurities agad ang naramdaman ko. Tiningnan ko ang sarili ko. Chubby. Haggard. Manang manamit. Boring na tao. Kasalanan ko rin naman dahil ka palit-palit ako. Ang masama lang dahil pati self confidence ko ay nawala narin.

"We grow fearless when we do things we fear...pero don't kill yourself." Tumingin ako sa kanya at ibinaba ang headphone ko. "May...sinasabi ka?" "Wala." "Ahh sige pagpatuloy mo lang pagkausap d'yan sa sarili mo, hindi na kita iistorbohin." "Sabi nga, talk to yourself like someone you love. I love myself kaya I do that!" "Okay, sabi mo eh!"

"You can do it, Iris. I know you can. Tiwala lang sa sarili, okay?" I was talking to myself almost half an hour. I kept telling me that I didn't need to be that nervous. Na-memorize ko nanaman ang background informations nila at saka nandyan naman si Mr. Esqueza. Alam kong aalalayan niya ako kapag hindi ko alam kung ano ang isasagot sa tinatanong saakin.

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Humugot naman ako nang malalim na hininga pagkatapos ay tumingala sa kaniya bago magsalita. "Kung malaki ang tiwala mo sa ibang tao, dapat mas malaki ang tiwala mo sa sarili mo, Jos. Kapag pinanghihinaan ka ng loob lagi mo lang isipin na, kung kaya ko, then kaya mo rin," sunod-sunod na paalala ko sa kaniya. "Thank you, Eli. Thanks for the courage," muling pasasalamat niya sa akin.

“Paano kung hindi ito magawang bumenta?” Humalakhak ang kausap niya sa kabilang linya sa pagkakaroon niya ng mababang self-esteem. “Huy? Ano ka ba? Imposibleng hindi mo iyon mabenta. Huwag kang negative mag-isip!”

Pagtingin ko sa kanya ay umiling-iling lang siya. "Ano bang meron sa 'kin? Bakit palagi na lang akong iniiwan? May kulang ba? I can't avoid questioning myself and I always have this self doubt in me,"malungkot niyang sabi. "Walang mali sa 'yo.Hindi ka naman niya iniwan dahil ayaw o pagod na siya sa 'yo.Umalis siya dahil kailangan.Isipin mo na lang na hindi pa huli ang lahat,na magkikita pa kayo.Hindi pa tapos ang lahat."

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

A person can't ignore their own heart when it comes to feelings or emotions as strong as mine and I feel with all my heart. Halos malunod ako sa mga katagang iyon. I don't know how to handle this! Ipinikit ko ang mata at hinayaan ang malamyos na malamig na hangin na tumama sa aking mukha. I've been feeling down on myself lately. In a court couple of hours ago, I tell myself all sorts of lies and discredit myself. I let my personality judge me. am starting to believe that self, I am not worthy. So many what if. So many maybe. So many doubts and so many possibilities.