Self-doubt Quotes Novels & Stories

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

"That's good to hear, ni minsan ay hindi ko pa narinig sa isang tao yan." "Ang alin?" Nagtatakang tanong ko sakanya. "Na proud sila sakin." "Well, simula ngayon palagi mo na yan maririnig galing sakin. But you know what, even if someone didn't say that they're proud of you then say it on your own, you can just say to yourself that I am so proud of you self, stay strong and I love you."

"For this performance, i have many music fans coming from all over the world. Kaya naman malaki ang tiwala ko sayo na magagawa mo naman ito ng maayos. Hindi ba?" Hindi ko alam kung anong dapat isagot. Ayokong mag bitaw ng salita na sa dulo ay pagsisisihan ko. Pero kung lagi nalang akong ganito, lagi nalang akong walang tiwala sa sarili ko at hindi umaalis sa comfort zone ko, paano ako matututo? Paano ako lalago? "Pumapayag na ako..." Sambit ko at agad naman siyang napatingin sa akin na tila ba'y inaasahan niya na ito, "don't worry, I won't let you down."

“Wala ka bang tiwala sa sarili mong kakayahan, Attorney Fortalejo?” Pakiramdam ko ay sinampal niya ako sa mukha gamit ang kaniyang mga salita. What the hell is he talking about? Bakit naman ako mawawalan ng tiwala sa sarili kong kakayahan? I know myself better than anyone. “Kasi kung wala kang tiwala sa sarili mo, puwes ako meron.”

“I’m just afraid when the night starts to fall.” “Why?” I smiled bitterly and looked at him. “Because that’s when insecurities and doubts will start to visit me.” His forehead knotted. “That’s not good for you and your baby.” “I know,” mahinang saad ko. “Alam na alam ko. Pero anong magagawa ko kung kusa silang bibisita sa ‘kin, ‘di ba? Might as well have them take a seat and have a coffee.” “What are your insecurities about?”

Mahirap magsabi ng mga salitang hindi mo sigurado. "Ano bang ginawa mo, Quinoa?" naiinis kong sabi sa aking sarili, pero ano pa nga oang magagawa ko andito na ako, hindi na ako makakatakas pa o kaya naman ay pwede pang umatras, wala na akong mapupuntahan, wala na akong pwedeng patunguhan kong sakalit. Ngunit ang bagay na mas lalong kinakatakutan ko ay kung paano ang bagay na matatagpuan ko ngayong araw na ito, ganun rin kabilis na mawawala.

kumalas naman ito sa pagkakayakap at nanatiling nakahawak sa magkabilang balikat ko at tutok mga matang tumingin sa akin. "Hoy, Maricar! Tama na 'yang self-doubt mo! Alam mo, minsan, kailangan mong bigyan ng chance ang sarili mo. Paano kung ito na 'yung simula ng mas maganda pang oportunidad para sa'yo?" sagot niya, puno ng kumpiyansa. "Pero..."

"Grabe po, ang sophisticated at fresh tingnan!" Ang mga salitang iyon ay tumama kay Veronica na parang malakas na hampas ng hangin isang malakas na pag-gising mula sa matagal na pagkalugmok. Hindi siya nakaramdam ng anumang insecurities. Sa halip, naramdaman niyang ang mga papuring ito ay tila mga piraso ng puzzle na unti-unting bumuo ng bagong imahe ng kanyang sarili. Hindi na siya natatakot sa mga opinyon ng iba. Ang mga ito ay nagsilbing paalala na ang maliliit na hakbang ng pagbabago ay maaaring magbukas ng mga pintuan ng tiwala sa sarili na matagal na niyang ikinakahiya.

Sinigurado kong wala akong makakalimutan at wala akong magiging mali. I am too confident that I can do my routines perfectly, but then kinakain ako ng kaba. Papalapit nang papalapit ang matagal ko ng hinihintay at pinapangarap na opportunity na lumabas internationally at padagdag din ng padagdag ang kaba sa dibdib ko. I'm really frustrated every time I make a single mistake. Pakiramdam ko ay hindi ko na kakayanin. Mabibigat ang bawat paghinga ko habang hawak ang hoop sa kamay ko. Deretso nag tingin ko sa sarili ko gamit ang malaking salamin sa harapan ko.

"I can't assure you that I will be able to-" "No, my dear. Huwag mo kasing pangunahan ang mga bagay-bagay. The more you doubt about yourself, the more you fail. So better say 'Kaya ko'. Okay?" Na-pokus ang atensiyon ko sa kaniya. Pinangaralan na ako ng kapatid kong walang binatbat ang talino mula sa akin. Well, that's not the matter from the first place. Pretending is a sin. It's not just about fooling others but fooling one's self too. Ayaw kong manloko at mas ayaw kong lokohin ang sarili ko.