Self-doubt Quotes Novels & Stories

She wasn’t going to let him drown in his own fears. "Listen to me," she said, her voice firm but compassionate. "You are enough. More than enough. You’ve always been enough. And you’ve been proving that to me, to yourself, and to everyone around you every single day. Don’t let your father or anyone else tell you otherwise." Ash looked up at her, his eyes filled with a mixture of doubt and gratitude. "But what if I fail?"

"I just... I feel like... I might not be enough." Hindi ko kailanman inakala na ganoon kabigat ang magsalita ng katotohanang iyon. Parang bawat salita ay humuhugot ng isang piraso ng puso ko, at sa bawat isa, ramdam ko ang sariling kabigatan at kahinaan. Paano ko sasabihin sa kanya, sa kanya... at sa sarili ko, na natatakot akong mabigo sa isa sa pinakamahalagang bagay sa buhay ko?

“Kaya naman niya siguro. Hindi siya isang hangal. Hindi niya sasabihin ang bagay na yun kung wala siyang tiwala sa sarili niya. Mas mahalaga sa kanya ang kanyang ego.” Maraming tao ang tumango bilang pagsang-ayon sa sinabi ng pangalawang taong nagsalita. Oo, mayabang man si Morton pero hindi niya hindi siya gagawa ng kahit na ano na makakasira sa kanyang reputasyon. Kapag sinabi niya na kaya niya, kaya niya.

A moment blurred by exhaustion, alcohol, and a stupid sense of comfort. Her eyes were crying. Her laugh trembled. Her head leaned on my shoulder in the room. My hand brushing tears off her cheek. Memory, or imagination? I don’t even know. “Justin,” mahinang sabi ng manager ko. “Were you together or not?” “I don’t remember,” sagot ko, pero mas mahina kaysa sa bulong ko kanina. And that’s the truth I hate. Because the more I say it, the more I doubt myself. And the more I doubt myself…

’ anang boses sa loob ng aking isipan. Well, am I to blame? Mahirap magtiwala. Mahirap umasa. Baka nakikita niya pa rin si Allysa sa akin kaya niya nasasabi ang mga bagay na 'yan. Natatakot akong maniwala. The only thing that is left in me is my self value and the little love I had for me to be afraid to take the risk. This is hard.

"Salamat kamo kay Cha, 'yong mutual friend namin ni Rahab, siya 'yong nag-alok na isabay na ako e dapat siya ang angkas..." "Sabi sa'yo e! Kalabanin mo lang 'yang tadhana tignan mo at papabor sa'yo lahat!" "Sana nga hanggang dulo siya pumabor..." "Confidence to yourself, sister! Ayon ang kailangan mo!" Meron naman ako no'n, I mean lahat naman ng tao may ganoon e? Sadyang may doubt lang na nangingibabaw...iyong pagdududa ba sa kalamnan ko kapag nandoon ka na sa moment na 'yon...bigla kasing nawawala...nagiging estranghero sa mismong salita kung ano ba 'yon?

It’s hard as hell. Like sometimes we’ll be on top of the world, laughing at the demons from our past. Sometimes we’ll be indifferent, coasting through our days at a snail’s pace. Sometimes we’ll be lost, stumbling through with no direction. And sometimes we’ll be in over our heads with pain and fear. And right now I am facing the latter. Right now, I am spinning with decisions and anxiety, disappointment and self-doubt. Right now I am questioning who I am and how far I've come. Right now I am wondering whether or not I can even make through or if I am even capable of standing on my own two feet.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Nakadama na lang siya ng kung anong pangungulila, habang hinahaplos ng ginang ang kanyang buhok. "Am I not good enough?" saad niya bago muling kunin ang basong may alak. Agad naman ingaw ng babae ang naturang bagay at inilayo sa kanya bago siya pauupuin ng maayos. "Hey! Nagse-self pity ka na naman, stop that!" Tapik nitong muli sa kanyang mukha. "It's like, I'm no use to anybody," naghihinan niyang sambit.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”