Self Satisfaction นิยาย & เรื่องราว

pagtatanggol ko sa aking sarili. "Okay. Sabi mo eh. Madali naman akong kausap at saka lahat ng mga sinasabi mo ay pinapaniwalaan ko naman." Nakangising saad nito. "Aba'y dapat lang! Nagto-toothbrush ako palagi pagkatapos kong kumain kaya wala akong bad breath no'h!" patuloy na pagtatanggol ko sa aking sarili. "Oo na, naniniwala na nga ako. Pero syempre mas naniniwala at nagpapasalamat ako no'ng sinabi mong guwapo at mabango ako. You know, i really appreciate it."

Bigla siyang nagkaroon ng hindi magandang pakiramdam. Dahan-dahan niyang binuklat ito hanggang sa tuluyan niyang matagpuan ang page kung saan siya pinapirma nito. Kung noon ay blangko ito at walang sulat at tanging pirma niya lang ang naroon, ngayon ay may nakasulat na at sa tabi ng kanyang pirma ay naroon din ang pirma nito. “You shall satisfy me every time whenever or wherever I want. That’s included in the office or even in the car. You cannot refuse or decline. You shall satisfy me until I no longer want you to.”

nakangisi nitong sabi para akong tinarakan ng maraming karayom sa aking dibdib sa narinig pero tinago ko ang aking emotion. Ayoko siyang bigyan ng kasiyahan na siya ang nanalo. Sa mga training ko isa sa mga pinag aralan ko to ng mabuti. To hide my emotion, I will not let them have their satisfaction. Hindi ako nagpakahirap na matalo lang dibale ng masaktan ako deep inside pero lilipas din ito. Alam ko talo ako ngayon pero someday magiging ok din ang lahat. "I know, hindi mo na kaylangang sabihin yan. Everybody knows already," sarcastic kong sagot.

You must used to it. I want you to became productive, Sweetheart. True, may kontrol din naman ako sa sarili. Di mawala ang side mong nagustuhan ko. Palaban minsan na wala namang magagawa sa akin. Talagang matatawa ka na lang sa asawa ko. As if naman may kalaban laban siya sa akin. I feel weaker kapag umiiyak ka Zhia. Nadidismaya din ako sa sarili ko kapag nagkakamali akong masaktan ka. I need to do something para makita ulit ang ngiti mo. Problemado kasi ako kapag nawawala yun. I hate myself kapag ganyan ang nangyayari Zhia. At mas lalo akong naiinis kapag nakikita ko na sa ibang tao ka ngumingiti. Tss. That's smile is only mine. No more to others. 💯🌚.

Ganito na lang matatapos ang lahat? Tumayo ako at naglakad papunta sa bar area ng opisina ko. Kumuha ako ng whiskey at nagsalin sa baso. Hindi ako madalas uminom, pero may mga pagkakataon na kailangan mo lang pahupain ang gulo sa loob mo. Umupo ako ulit, hawak ang baso, at tumingin sa malayo. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako nakakaramdam ng satisfaction. Dapat, ito ang gusto ko. Dapat, ito ang hustisya.

"I-I will be happy." Hindi ako nagsalita at para akong nablanko sa mga naririnig. Baka nga ako pa ang hindi niya mapatawad sa gagawin ko. I am going to satisfy my inner sekf sa gagawin ko at wala akong pake sa magiging kakalabasan no'n. Kaya hangga't maaga ay hihingi na ako ng tawad. I know that he will going to loath me after this.

Bigla akong naghahanap ng dahilan para hindi lumabas. Sa tuwing may tumatawag o nagme-message... umaasa akong hindi siya iyon. At sa tuwing hindi naman siya ang nagpa-pop up sa screen ko... may kakaibang disappointment akong nararamdaman. Napapairap na lang ako sa sarili ko dahil sa contradiction na iyon. Ang gulo. Sobrang gulo. Pilit kong nilalayo ang sarili ko kay Reve. Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na tama lang ito.

I am now disgusted with myself because until now I still carry my weakness. Dahil sa mga nalaman kong katotohanan na galing mismo kay Jaxxon ay parang nakaramdam ako ng konsensya sa aking sarili. Na ko-konsensya ako dahil nag-isip ako ng hindi maganda kay Jaxxon. Dahil sa mga maling akala ko ay humantong na ulit kami sa ganitong sitwasyon. “ So-sorry. ” mahina kong sambit habang humihikbi.

Kasama sa tagumpay na iyon ang dugo't pawis ng mga empleyado na patuloy na nagtitiwala sa kanya. Sa dinami-rami ng kanyang pinagdaanan, labis ang pasasalamat niya sa sarili dahil hindi siya sumuko. Inilaban niya ang paniniwala niya na magagawa niya ang pangarap basta magtiwala lamang siya. Kaya ganoon na lamang ang pagtapik niya sa sarili. “Congrats self…” sambit niya pa habang nakatingin pa rin sa kabuuan ng lugar.

Natahimik ito, at pagkunwa'y napakagat-labi. "I didn't say that to offend you. I'm sorry. Ang akin lang naman, gusto ko sanang kumpletuhin muna ang mga detalye bago sabihin sayo. I don't want to leave you hanging, hindi ko rin gusto na wala akong maisagot kapag nagtanong ka. I'm not used to it. The satisfaction of my client is the most important thing to me. And I can't give you that satisfaction right now." Bumuntong-hininga siya. Naiintindihan naman niya ito. He just want to do his job flawlessly. Siya lang naman kasi itong hindi makapaghintay.