Keep Me Sane Novels & Stories

Naupo si Ate hindi kalayuan sa akin pero hindi ko na siya pinansin. “Kung palagi mong aalalahanin ang lahat ng mga ala-ala niya mas lalo ka lang mahihirapan na kalimutan at tanggapin ang lahat. Ituon mo ang atensyon mo sa sarili mo. Alam ko namang nasasaktan ka eh pero huwag naman ganiyan na araw-araw na lang ganiyan ang buhay mo. Paano ka aangat? Paano ka makakaalis sa comfort zone mo at paano mo malalampasan ang lahat ng nangyayari sayo kung wala kang ginagawa at hinahayaan mo na lang na kontrolin ng iba ang buhay mo. Wake up Athena, hindi ka na bata para umasa at sumandal ka pa sa iba. Mag-isa ka na lang at kahit na mag-isa ka na lang sana maisipan mo pa ring lumaban para sa sarili mo.” n

Ang bawat salita nito ay may halong galit, takot, at frustration, na parang pinipilit nitong ilabas ang lahat ng nakapaloob sa loob nito. Kent exhaled slowly, keeping his voice calm even as his chest tightened. “Mae, listen to me… we’re scared, I know, but panicking won’t fix anything. We’ll take it one step at a time, okay? One step at a time.” He tried to keep his tone reassuring, knowing she needed something solid to hold onto, even if he himself wasn’t sure of every next step.

Kailangan niyang umiwas sa mga negatibong kaisipan. With those in mind, she turned her attention back to her phone. Pinindot niya ang home button upang iwasang makakita ng mga bagay na makapagbibigay ng negatibong pakiramdam sa kaniya. She decided to open her favorite app so she could entertain herself. She opened TeeTok. "I need to check that chicken now," ani Gene bago tumayo. Ang kamay nitong nasa binti niya ay umangat.

seryuso itong tumingin sa akin. "You know what...I have to go " sabi ko saka umalis ng lugar na 'yon. Nagmadali akong sumakay ng sasakyan pero hindi ko iyon pinaandar. Napaisip ako sa sinabi ng pinsan ko. *Just for one month gamitin mo syang therapy.Pero kapag walang nangyari o walang nagbago after one month then stop*

But like what I’ve said not now. Kahit ang pagsasabi sa kanya ng tatlong salita na iyon sa ingles ay hindi ko magawang sambitin sa takot na baka iyon na ang una’t huli. I don’t want to live in fear but it’s the only thing that keeps me sane, also, Millicent. “Tapos ka na ba?” untag niya sa pag-iisip ko. Agad akong ngumiti at sandaling sinulyapan ang telepono kung tapos na ang installation ng gps tracker. Nang masigurong ayos na ay agad ko itong ibinalik sa kanya.

Hindi na ako ganun ka-jumpy every time tumatawag siya for video calls. And kahit minsan bigla siyang susulpot sa likod ko habang nag-aasikaso ako ng kambal — nakatayo lang ako. Hindi ko pinapahalata Un kaba ko.. Deadma lng kunwari.. May progress, diba? Actually, dahil sa sobrang focus ko sa kambal at sa routine namin, Dahil sa Reminders ko. IWASAN. BOUNDARIES. GOAL. NO MAMA-YAYA.

“Of pretending you can control everything?” Napatigil si Caelum. Saglit siyang napatingin dito at mata sa mata at sa loob ng isang segundo, may nakita si Solenne na hindi niya inaasahan—pagod. Hindi galit, hindi takot, pagod lang. Pero gaya ng dati, mabilis din iyong nawala. “Control keeps people alive,” aniya. “And I can’t afford another death.” Hindi na siya sumagot.bTahimik lang niyang kinuha ang tasa ng tea, inilapit sa kanya. “At least drink something warm. Hindi ka makakaisip nang malinaw kung gutóm ka.”

Hahanapin lang at pagtityagaan para sa huli eh malagpasan nang hindi natatanggal ang ganda at hindi nagmumukhang kulubot na ampalaya. Always be happy and be strong. Drink Enervon C para healthy. Always pray and don't be sad, and stop worrying. For worry cannot change anything. What will be will be, always remember that. Di natin kayang baguhin ang nakatadhana kaya kung bungi yan at walang ipin—gora na gurl! Kiss mo na yan!

Iniwan ko sya at nagmamadali na akong lumakad palayo sa kanya. I need to eat. I need to calm my mind bago ako tuluyang mawalan ng katinuan. I don't want to ruin my day and I don't want to lose my job. I need this job habang di ko pa nakukuha lahat ng para sa akin.

Her voice cracked again, this time because of a sore throat. Onetime, you get isolated in a dark room, you have no one to hold, and you are scared, clasped your both hands. When you are down, think of funny things and laugh. When you are crying, cry it all out, later wipes your own tears. When you are lying down on one's stomach, lift up yourself. You can be your own version of the hero, and knight to yourself like how Eleuthera Augustine encouraged herself to withstand the fight.