Novel & Cerita Señor Nol Juan

Parang batang nagsusumbong kong itinuro si Noel. Kaso hindi naman tumigil ang isa sa pagkain at walang pakielam sa pagsusumbong ko. Uminom ng tubig si Noel. “Senyor, sasabay rin ho ba kayo?” Tumango si Lolo at umupo sa tapat namin. “Anong senyor? Lolo nalang din ang itawag mo sa akin.” Bumusangot ang mukha ko sa narinig. “Lo, hindi niyo siya apo. Trabahador siya rito, tama lang po ang senyor.”

Lahat kami ay tuliro na't kinakabahan sa mga posibleng mangyari. We need to prepare ourselves for the worst. But I think, I won't be able to do that. Habang pinupunasan ko ang mukha ni Jayron ay may biglang may tumawag sa aking cellphone. When I looked at it, it was Jelsey Santos. Sinagot ko agad ito at inipit sa tainga ko ang aking cellphone. "Hey, J-Jelsey. What's up?" "Noel's dead."

"Doon kami nag-aaral?" Isang tango ulit ang naging sagot ni Perlita. "Ang mga nakatayo naman sa may pintuan ay si Nisang, ang tomataban ni Señorita Amor. Lupe, tomataban ni Señora Rosario at Ignacio, ang kanang kamay ni Señor Lolinito." Sabi niya na kinagulat ko. Hindi ko akalaing mayroon kaming kanya kanyang taga-silbi sa panahong ito. "May isa pa papakayong apatid ni Señorita Amor, wala lang siya dito dahil may sarili na siyang pamilya. Si Señorito Aurelio."

"Oh, no ma'am, Señorito is with the client for meeting at mamaya ay uuwi narin siya" " Can I cooked his meal? " Napatitig sakanya si Romero na tila hindi makapaniwala. Ngunit alanganing napangiti ito. " Ahm, I'm sorry madam but Señorito is eating a food that Jeron was making " Napabaling siya sa chef. So he's name is Jeron. " Hm, I want to cook for him, can I make one? Try ko lang if he like it"

Kung saan di niya gusto na karaniwang ginagawa ng mga magulang niya sa mga kausap, lalong lalo na ngayo't kaharap nila ang mga magulang ng kanyang mortal na kaaway. Hindi ko magawang hindi mangamba ngunit naniniwala naman ako sa sinabi ng aking ina. Naniniwala ako sa kanya kahit dama ko sa aking puso ang duda. Hindi kasi niya inasahan na siya'y maalala pa't makilala ng yaong matandang pinuno na paminsan-minsan lang pumupunta sa kuta ng Tatag Bato. Nagtawanan kaming dalawa sa aming napag usapan. Hindi ko inakalang maaamin iyon ni Pablo sa akin. "Mabuti lang naman ako't sa awa ng Diyos ay malakas pa naman," tugon ni Padre Mariano. "Natutuwa akong makita muli kita rito, Donya Juana. Matagal-tag

“How are you, Sir? It’s been years since the last time we saw each other.” Agad na tinanggap ng lalaki ang pakikipagkamay ng kanyang asawa. “Not, Sir, Seb. Matagal na kaming magkaibigan ni Roman. I am your Godfather, remember?” “Ninong.” “That’s more like it.” Norlan seems to have taken all things lightly. Hula ni Neshara, maloko ito noong kabataan. Malayong-malayo kay Janech na palaging nakasimangot at ngingiti lang kapag nakita si Sebastian.

Nanatili din ang kaniyang paggalang. "Magandang gabi lolo," magalang nawika nito sabay mano sa kaniyang lolo. "Apo, mabuti at narito ka na. May gusto akong sabihin sa 'yo na importanteng bagay. Kailangan mong malaman ang tungkol dito," deretsahang ania ni Don Juanito sa kaniyang apo. "Ano po ba 'yon?" Labis naman na nagtataka si Kent.

Sabi ni Juancho. "Uy pasok daw Pan," panunukso naman ni Dom.

Agad niya itong sinagot, at ang ekspresyon sa kanyang mukha ay seryoso. “Sir, may natuklasan kami. Ang lider ng lahat ng ito... si Juan,” sabi ng tauhan sa kabilang linya. “Juan?” tanong ni Zack, bakas ang pagtataka. “Anong koneksyon niya sa lahat ng ito?” Nagkaroon ng maikling katahimikan bago sumagot ang tauhan. “Si Juan po... siya ang half-brother ng ama niyo, si Mr. Alexander Delgado,”

“Oh he’s shy, Janna!” “Shut up, Clara. Baka gusto mong ilaglag kita sa ex mo?!” “Pikon,” naka ngising sagot ng senyorita. “Nasaan ba si Lorenzo, Carmella? Parang hindi ko siya nakikita rito?” nag tatakhang nilibot ng senyorita Janna ang paningin sa tanggapan ng sala. “Baka nasa opisina niya, senyorita Janna,” magaang sagot ko.