Short Declamation Piece About Life Novels & Stories

natatawang sabi ni Franz sa akin. “But you are good on fighting Mine and I saw you how good you are but sometimes hindi natin masasabi kung mananalo or matatalo tayo at swertehan na lang din kung mabubuhay pa tayo. Kaya dapat habang nabubuhay tayo let's live the life to the fullest at iparamdam natin sa mga mahal natin how greaful we are to have here in our life."

Mukhang positibo naman niyang tinaggap ang lahat and Sapphire can't help but admiring him for that. "Life is too short, Sap. May mga bagay na mawawala nalang bigla kahit hindi mo pa na-eenjoy. We should've learn how to value time and chance, kasi may mga bagay na once in a lifetime mo lang makakamtan. Kapag nilipad na’to ng hangin palayo dalawang bagay nalang 'yan, it's either ikaw ang magdedesisyon para sa susunod na mangyayari or fate will butt in on the story."

"Grabe naman 'yan Ate, lagi na lang hindi oras. Kailan ba titigil ang oras para sa ‘kin? I don't want to go back. I don't want to feel the pain anymore. Kuntento na ako dito. And I feel relief here. Nakakahinga ako nang maayos dito, doon naninikip ang dibdib ko, lagi rin akong nasasaktan at nabibigo. Dito na lang ako please?" "Bakit ba ang hilig-hilig mong humiling ng kamatayan mo? You don't have to beg it, Klara. Kung ang iba nga hinihiling sa Diyos na pahabain pa ang buhay nila. Pero ikaw." Napapailing ito sa akin. "You have to appreciate your life Klara, no matter how hard your life is on your place."

Paano iyon, kung gaano siya nag-iinarte at walang araw ilang oras lang ang nakalipas? Parang nababasa ang isip niya, hinila siya ni Mark sa yakap niya. “Okay lang ako, talaga. Medyo nadala lang ako sa iniisip ko kagabi. Napakaraming bagay… ang tila walang sagot, at lahat ng buhol na ito ay nag-kristal sa isang masungit na bukol sa aking puso. Dinudurog ako nito na parang bigat, at hindi ako makahinga, alam mo ba? Ngunit nang sa wakas ay naunawaan ko ito, nawala ang bukol. Ganyan talaga ang buhay, I guess. Gaano man ito kabigat na labanan, kapag itinulak nito ang sarili sa iyo, wala kang pagpipilian kundi ang lampasan ito sa alinmang paraan. Iyan ang halaga ng pamumuhay at paghinga, hindi ba?

“Noong bata ako ay naranasan ko na ang matiwasay at masayang buhay, Daddy. Siguro ay malas ko lang dahil sa huling banda ng buhay ko dumating ang mga pasakit na dala ng buhay.” “Anak, kahit na ano ang mangyari ay huwag kang mawawalan ng pag-asa. May rason ang bawat ngiti na ginuguhit ng ating mga labi. Ganoon din ang mga iyak na mula sa ating mga puso. Ang buhay kasi, Anak ay para parang gulong lang iyan. Lahat ng saya at pighati ay mararanasan natin, nakadepende ito sa kung saan tayo. Hindi puwedeng palagi na lang tayong masaya at hindi rin puwedeng palagi tayong magiging malungkot. Life is fair and so the feelings are myriad.”

Dahil sa gusto namin madugtungan pa buhay ni ford nagtake kami kahit risky para magbakasakaling mabuhay siya ng mahabang panahon. Tulad nga ng sabi ni mahal, na huwag kong alalahanin kung ano lagay niya bagkus enjoyin namin ang araw na ito. Yes, I admit kahit medyo hindi ko gustong aminin ito sa aking sarili na ... Life it's too short to waste kaya hanggat kaya pa at may oras pa kailangan nating sulitin ito dahil di natin alam na baka mamaya, bukas ...

Sa panaginip niya, yakap yakap niya ng mahigpit si Angela at ang kaligayahan ni Rafael ay hindi maipinta at nag-uusap sila. “ Rafael, Mahal ko, Alam mo ang bawat oras nagsisimula at natatapos kaya dapat pahalagahan mo ang bawat minuto at sandali sa buhay natin, hiram lang kasi natin sa DIYOS ang buhay natin, maaari niya itong kuhanin sa atin, maaari ka naman maging masaya at ituloy ang buhay habang naririto pa tayo sa mundo, kung gusto mo tumawa, malaya kang tumawa hanggang gusto mo pero kapag pagod ka na, sige lang umiyak ka pero magtira ka ng koonting luha para sa akin, huwag mong uubusin hah?.”nakangiting si Angela habang nag- uusap sila ni Rafael sa panaginip.

“I’m sorry. Natakot ako na baka mawala ang mga magagandang bagay na mayroon ka. Naisip ko na tama si Maurice, magiging magulo lang ang buhay mo.” “It’s fine. Yesterday is not ours to recover, but tomorrow is ours to win or lose. The beautiful things in life are not things. They are people and places, memories, and moments. Dean, you are one of those beautiful things. So, let's do our best until the end."

I said slowly. "Even we have not splendid life before. But never lose hope, never give up and never felt unqualified. Instead, we make it all an inspiration and motivation to pursue our dreams." l continued. "Even people may drag us down but do not be shaken. We believe and exist for those people who loves and believe in us. No matter how darks our world just still keep shining." After I said those words they gave a big applause. Wala akong ibang narinig kundi ang malakas na palakpakan nila.

Umamin na rin pala si Diana kalaunan, naka tanaw ako sa labas ng aking opisina pinapanood ko ang pag usad ng mga sasakyan sa ibaba. "Kung ang buhay sana kasing bilis din ng usad ng sasakyan. Sigurado na walang taong nanatili sa nakaraan o sa kasalukuyan. Ngunit hindi kasi ganun ang buhay." wika ko, ang dalawang braso ko at naka cross sa ibaba ng aking dibdib. "D'yos ang mag didikta ng panahon para sa'yo, may kaya maka move on agad meron din namang hindi." bulong ko at bumuntong hininga na ako.