Short Message For A Friend Novels & Stories

Panenermon ko. Tumagilid ulit ako. Nakita ko ang phone ko. Nagdadalawang isip. Ano ba ang iniisip ko. Ayaw ko. Pinikit ko ulit ang mata ko. After a few minutes ay hawak hawak na ang phone ko. Nasa messenger na ako. Kakamustahin ko ba siya? Bilang friends lang naman diba? Ginagawa ko na rin ito sakanya kapag nagkikita kami at wala ring pinagkaiba kapag chinat ko siya.

Agad niya itong binuksan at napangiti siya sa nabasa. "Good morning, Myles," bati nito with smile emoji pa sa dulo. Kinilig naman siyang bigla sa simple 'good morning' lang nito. Parang bumalik siya sa pagka-teenager niya. Lol. Kanina pa palang 6am ng umaga itong mensahe. Sunod ay niyang nabasa ay ang chat nitong 'are you busy?' With sad emoji sa dulo. Natawa tuloy siya dahil mukhang nakikita niya ang mukha nitong naka-sad.

Pero, sa kalagitnaan no'n, sinubukan kong buksan ang aking Messenger. There were a few messages from Drew and my other classmates. Drew and I went out again but it was just short. Shorter than our first. Mabilis akong ma-bore kapag kasama siya. I sighed. Wala ako sa mood mag reply. Binuksan ko na lamang ang messages ni Drew. Those were just greetings and some questions if I'm busy or what. Nagtipa ako ng irereply. Me: Sorry, I was lately busy. See u in the first day of school, i*?

Sa halip na isend yung nai-type ko nang reply sa kanya ay dinilete ko na lang ito. At dahil nagpaalam naman na siya ay pinindot ko na lang 'yung like emoji bilang response sa kanya. Kaagad na lumabas ang status na active 1 minute ago sa friendsbook niya kaya ki-nlose ko na lang din yung chat box naming dalawa.

Pero may isang envelope doon na nakapukaw ng atensyon niya. Alam niyang hindi niya dapat ito ginagawa. Pero hindi niya maintindihan ang sarili. Parang may nagtutulak sa kanya na gawin iyon. Kanina pa rin siyang kabang kaba. Her phone beeped. She opened it and saw her friend's sms. What's up? I'm tired and wanted to go there badly. Huhu. I miss my life. :( Her mood lightened as she read Irhia's message. Nagtipa siya ng mensahe rito pero ilang minuto na ang lumipas ay wala siyang nakuhang tugon dito.

Siguradong mamimiss niya ito ng sobra. "Gano'n ba," aniyang pigil ang sariling emosyon. Tumango ito. Malungkot na ngumiti ito. "Mamimiss kita. Kaya pakiusap, buksan mo ang messenger mo. I'm sure may signal naman sa pupuntahan namin. Para matawagan kita lagi," Tumango siya dito. Pero natampal niya ang noo niya. Hindi sila friend nito sa F******k.

Wala itong kapost-post. Napabuntong hininga na lamang ako. Naawa ako bigla. Ako na nga lang ang nag-iisang friend niya sa f******k ay i-uunfriend ko pa. Kaya pumunta na lang ako sa newsfeed ko at nagpasyang hayaan ko na lang. Pero bigla na lang nagping ulit ang messenger ko at nakita ko ang pangalan sa messenger. Red Nav: thank you 😘 Holyshit! May kasama pang smiley! Napailing ako at hindi ko iyon nireplayan. I have this habit of just seeing the message, but not sending a reply.

Tumunog ang kanyang cellphone, isang mensahe mula kay Jasmine: "Hey, how’s your day so far? Hope you’re not overworking yourself again! 😊" Napangiti si Michael habang binabasa ang mensahe. Agad siyang sumagot: "You know me too well. Busy, but I’m thinking about you. Can’t wait to see you soon. ❤️"

Thank you sa lahat. I won't delete our messages kasi feeling ko babalikan ko rin 'to whenever I need to or feel it. So ayun? Sana sa future makilala kita personally kahit as a friend. If ever magkita tayo, kwentuhan mo ko sa magiging lovelife and career mo ha? Fighting palagi! Study hard and I hope you'll have a great future ahead! I won't forget you and your fast replies. You'll always be the 6'3 cutie bebi that I met on the internet. Hart hart! Sincerely,

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.