Short Message For A Friend Novels & Stories

Umupo ako sa sofa at tumitig sa ceiling habang hawak-hawak ang phone ko. Ilang beses ko nang tinype, binura, at tinype ulit ang message na gusto kong ipadala sa kanya. “I miss you.” “I’m sorry.” “Please talk to me.” Pero wala sa mga ‘yon ang nabigay ko. Dahil kahit anong sabihin ko, alam kong hindi sapat. Hanggang sa sa huli, isang simpleng mensahe lang ang pinadala ko. “Marga… please eat on time.”

It was still early and the road was not yet crowded. Tahimik akong nagbukas ng cellphone ko at tinignan ang mga mensahe ng mga kaibigan ko na hanggang ngayon hindi ko na replyan. I was about to type a message when my phone beeped and a new message appeared on the screen. My heartbeat quickened as I saw the sender's name on the screen. I bit my lip and as I opened the chat box only to find three messages coming from him. Luke: Goodmorning, have a great day at school. I just want to share this Bible verse to you.

Hindi niya kinuwestyon kung deserve niya ang saya. Hindi niya inisip kung hanggang kailan ito tatagal. For the first time, hinayaan niyang maging sapat ang kasalukuyan. May message sa phone niya. Emman: Good morning. Ingat ka today. Emman: Text me pag andun ka na. Walang hearts. Walang labels. Pero malinaw ang ibig sabihin. She replied with a simple: Good morning. See you.

i-nex niya lang ang mensahe at hindi nag-reply. "Sorry na, oh? Bati na tayo?" hindi niya parin pinansin hanggang sa tumunog na lang nang tumunog ang friendster notification niya ay hindi niya talaga pinansin si Nikko. Galit siya at ayaw niyang makipag plastikan kay Nikko na okay lang siya. Pakiramdam niya ay parang joke lamang ang lahat ng iyon para kay Nikko at sa isipin palang na iyon ay nasasaktan na siya.

To: Bro I frel so luvky ti have yiu in my lir,, you are a great frirnd and I feel lile you reslly understand and respevt me. I lpve spending tome with you and I love talkong to you abiut anything. You make me lsugh and we always have so much fun togwther. I really appreciate evwrything you do for me, I don't know what I would do without you, you have bewn there for me so many times and I am so gratwful to have you as my friend. Sent!

Alam niyang kapag galit ako, kailangan muna akong palamigin. Lumipas ang ilang minuto at akala ko ay matatapos na roon ang araw ko. Pero may mensahe akong natanggap. Isang maikling mensahe. Isang mensaheng mas nakakatakot kaysa sa mahabang babala. “BE CAREFUL.” Nanigas ako. Napatingin ako sa paligid. Sekretong mensahe. Mas nakakaalarma ito kaysa sa mga misyon kong natatanggap.

"Hi there, kung gusto mo ng kaibigan, accept mo friend request ko. Usap tayo." Ganoon lang kasimple ang iniwan kong message. Naniniwala kasi ako na kung interesado ang tao kokontakin at kokontakin ka pero kung hindi interesado kahit pa gumawa ka ng isang libro o kaya ay uulanin mo siya ng lahat ng contacts mo, hinding-hindi ka papansinin. Bago ako mag log out para matulog na nang biglang may pumasok na message sa inbox ko. Binuksan ko muna bago matulog.

At isa pa, sinundan ng isang emoji na halatang pilit pinipigilan ang tawa: And don’t scare your new coworkers. Napatawa ako, kahit mag-isa lang. Nag-reply ako, mabilis at maiksi. No promises. Sapat na ‘yon. Hindi kailangan ng mahahabang mensahe para maalala kong solid pa rin kami, kahit magkaibang mundo kami ngayon.

Agad na sumilay ang ngiti sa labi niya nang mapagtanto kung kanino nanggaling ang mensahe na iyon. "Hoy, Wyatt! Kinuha ko ang number mo kay Diane, huwag ka magalit sa kan’ya ha. I just wanted to say thank you. Thank you for being my friend. Madalas lang ako na may pagka-amasona pero totoo ako na kaibigan. And don’t take my harsh words seriously all the time, I don’t mean the things I say always." Sinimulan niya na magtipa ng isasagot na mensahe kay Tamara, pero bago pa niya magawa iyon ay isa pa na text message ang pumasok galing rito.

Nagkunwari na akong busy sa sarili kong paperworks. 'Sorry, no calling for a friend today, my friend.'