Short Message For A Friend นิยาย & เรื่องราว

Sana okay lang siya. Umiling ako para mawala ang kung anu-anong bagay na naiisip ko. I open my cellphone when it vibrates and see a text message from Liev. From: Liev ‘Thank you for letting me meet your friends. It made me happy. I saw you sooner than I expected but I'm happy to see you. Goodnight. :)’ Me: Thank you for spending your free time with me. So I click the send message kahit hindi ko pa tapos ‘yong sasabihin ko. Panigurado nakakunot noo na ang isang ‘yon ngayon.

Maraming unread messages. From: Gee Hi, Cha. Kailan ka balik sa work? Kumusta na pala ang baby mo? Maybe next week punta ako diyan. Promise. I opened another message after replying to Gee. From: Bea Hi, friend. Long time no hear. Kumusta na pala ang inaanak ko ngayon? Hope to see yah soon. I’m so very sorry for not visiting him. Busy kasi sa company.

Medyo malayo na ang conversation namin dahil ilang araw ko na palang hindi narereplyan ang text niya. : Good morning. I’ll leave on midnoon. I’ll see you this weekend. Maikli at walang paligoy-ligoy ang text niya. Pormal din masyado at may punctuation pa. Hindi ko na maalala kung napansin ko ba itong text niya at nakalimutan lang replyan o talagang wala akong maisip na i-reply kaya binaliwala ko na lang. Ano naman ang sasabihin ko, ‘okay’?

😳 Do you know me, do I know you? SMS From: +6399******89 It's for you to find out. Another message from him. SMS From: +6399******89 I miss you...🥺 I’ll be not active this coming week. Take care always.😘 Call me if you need a help.😊 She didn't reply. She just stared at his message for almost a minute. She can feel sad that she can't had chat with him.

Umupo ako sa sofa at tumitig sa ceiling habang hawak-hawak ang phone ko. Ilang beses ko nang tinype, binura, at tinype ulit ang message na gusto kong ipadala sa kanya. “I miss you.” “I’m sorry.” “Please talk to me.” Pero wala sa mga ‘yon ang nabigay ko. Dahil kahit anong sabihin ko, alam kong hindi sapat. Hanggang sa sa huli, isang simpleng mensahe lang ang pinadala ko. “Marga… please eat on time.”

It was still early and the road was not yet crowded. Tahimik akong nagbukas ng cellphone ko at tinignan ang mga mensahe ng mga kaibigan ko na hanggang ngayon hindi ko na replyan. I was about to type a message when my phone beeped and a new message appeared on the screen. My heartbeat quickened as I saw the sender's name on the screen. I bit my lip and as I opened the chat box only to find three messages coming from him. Luke: Goodmorning, have a great day at school. I just want to share this Bible verse to you.

Ilang beses kong tinangka mag-message, pero laging nauudlot ng kaba at konsensya. Sa wakas, nag-type ako ng simpleng mensahe. “Salamat sa lahat. Hihintayin ko ang tamang panahon.” Ilang minuto ang lumipas bago ko na-send. Hindi ko alam kung mababasa niya, pero para sa akin, sapat na ang malaman niyang hindi pa ako sumusuko.

Agad na sumilay ang ngiti sa labi niya nang mapagtanto kung kanino nanggaling ang mensahe na iyon. "Hoy, Wyatt! Kinuha ko ang number mo kay Diane, huwag ka magalit sa kan’ya ha. I just wanted to say thank you. Thank you for being my friend. Madalas lang ako na may pagka-amasona pero totoo ako na kaibigan. And don’t take my harsh words seriously all the time, I don’t mean the things I say always." Sinimulan niya na magtipa ng isasagot na mensahe kay Tamara, pero bago pa niya magawa iyon ay isa pa na text message ang pumasok galing rito.

Nagkunwari na akong busy sa sarili kong paperworks. 'Sorry, no calling for a friend today, my friend.'

Panenermon ko. Tumagilid ulit ako. Nakita ko ang phone ko. Nagdadalawang isip. Ano ba ang iniisip ko. Ayaw ko. Pinikit ko ulit ang mata ko. After a few minutes ay hawak hawak na ang phone ko. Nasa messenger na ako. Kakamustahin ko ba siya? Bilang friends lang naman diba? Ginagawa ko na rin ito sakanya kapag nagkikita kami at wala ring pinagkaiba kapag chinat ko siya.