Novel & Cerita Short Poem About Respect

May kalakip na maliit na note sa ilalim: "For your next chapter. Keep writing it bravely. – S." Napangiti siya. Napaiyak din. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa gratitude. Dahil kahit pa magkahiwalay ang landas nila, hindi mabubura ang respeto at damdaming naipundar sa pagitan nila. ---

inis kong sabi sa kanya. Pag mayaman talaga respetuhin talaga natin lalo na pag nasa harap ng maraming tao, dahil kung hindi for sure wala pang isang araw nasa headline ka na ng news. Ayaw kong ma stress si ate kaya pinakitaan ko ng pag respeto kanina kahit sarap niyang murahin ng paulit-ulit. Humahalakhak ulit siya pero hindi nagsalita.

Sa pagkakataong ito ay hinawi ko ito at humarap sa dalawa. “Who are you to call me lowly, kung ikaw itong kung umasta at trumato sa mga nasa paligid mo ay daig pa ang mangmang na walang respeto?” asar kong bwelta dito. Nanlaki ang mga mata ng katabi nitong lalake pero nanatili lang na walang gana ang mata nito. “Why do I need to respect someone I know I don’t need to look into in the first place?” sagot naman nito sa akin kasabay ng pagkrus ng mga kamay nito.

Pero sa mga nakangiti nilang mata wala akong masilip na paninisi para sa akin. They may be poor. They may be simple. But they have a biggest heart. Mapag-intindi kahit kinulang sa salapi. I realized it's not really about money. It's not really about status. It's all about how you treated people. Kung naging mabuti ka sa kanila kahit magkamali ka hindi mawawala ang respeto nila sa 'yo. They will believe you. They will encourage you. And they will forgive you.

Stone," Enjoy reading po! 🫶🏻🌹🩵

Nagkatinginan ang mga bisita, nanginginig sa hiya ang ilan. "Gusto ko lang pong ipaalala," dagdag niya, "na bago kayo magsalita tungkol sa buhay ng iba, siguraduhin ninyong malinis ang sarili ninyo." “Kung may nahulog man sa akin, iyon ay dahil nakita nila ang totoo kong halaga. Hindi ko kailangang gumamit ng paninira o umasa sa kayamanan para igalang. Ang respeto, hindi hinihingi. Iyon ay ibinibigay sa mga taong karapat-dapat.”

‘Yung tipong isang dosena na agad ang mabibili mo sa halagang kasingliit ng pamasahe. Pero sa pagkakataong ito, gusto niyang ibang level. Ayaw niyang makarinig ng kahit anong komento kapag magkaharap-harap na silang lahat. Ngayon, hindi lang ito tungkol sa pride. Ito ay tungkol sa respeto. At gusto niyang makuha ulit ‘yon—para sa sarili niya.

“Sinusubukan po namin. Hindi madali, pero... may respeto.” Ngumiti siya, halos marahang tumawa. “That’s the foundation of anything lasting. Not just love—respect.” Nagtagpo ang mga mata namin ni Sandro sa mga huling salitang iyon. At kahit wala kaming sinabi, alam kong pareho naming narinig ‘yon nang buo. Nilapag ni Mrs. Regala nang mahinahon ang wine glass sa mesa, saka muling tumingin sa amin—hindi diretso, pero may lalim.

Mula pagkabata ay ngayon ko pa lamang ito napagbuhatan ng kamay, “Alam mo ba talaga ang salitang respeto?” Nanginginig ko nakuyom ang palad na ginamit sa pagsampal. Habang si Jason ay nakatingin lamang ng masama sa akin, “Wala ka alam sa tunay na kahulugan ng respeto dahil hindi mo kami tutuhugin magpinsan kung alam mo ‘yon. Kaya lang naman ako naparito ay para sabihin sa ‘yo na nasa hospital si Cara at nakunan dahil sa kakahintay kagabi sa ‘yo!”

Ang hinahanap niya ng sobrang desperado ay hindi ang paghingi ng tawad, kung hindi ang respeto ng isang normal na tao. Ito ay sa kabila ng katotohanan na matagal na niyang naintindihan na ang ‘respeto’ ay bagay na matagal na niyang hindi natatagpuan. Sean Stewart…. Totoo ba na ang taong mataas ang posisyon ay kayang sirain ang kahit na sino sa isang kilos niya lang? Sinisira sila sa loob at sa panlabas nila, mula ulo hanggang paa, hanggang sa wala na sila.