Short Poem About Respect Romane & Geschichten

She replied, "Hid, appreciating other people will never be bad as long as the deed is good. I thank them because, of all the women, they chose me. Whether I am the asset or not, it's still a pleasure to work with them. They treated me kindly and I thank them for that. Learn to appreciate even those tiny little kindness you are receiving. It doesn't matter who deserves the appreciation, just give it if you can. Remember, Hid, that appreciation is a way of showing respect, it will also build trust in relationships, it motivates others because you recognizes their effort, it will make them happy, and most especially, it will make you happy as well. You yourself will be benefited." Ang taas, per

Tugon ni Ai na may malalim na tono, maliit na ngumiti. “Dapat malaman mo na ang kaayusan ay nagdadala ng yaman.” “Ang respeto ay balikan lang.” “Kung gagalangin mo ako, kaya kong gawin ang parehas sayo, tama?” Ngumiti lang si Harvey. “Nakakalungkot na ang iyong respeto ay walang ibig sabihin sa akin.” “Hindi ako nito mabibigyan ng patas na paliwanag.”

Tinitigan niya ito nang diretso sa mga mata. “Tila hindi mo yata alam ang kahulugan ng salitang respeto. Kaya kung gagamitin ko rin ang lohika mo, pwede ko bang sabihin na wala ka ring pinagkaiba sa isang lalaking gwapo nga pero arogante at walang modo?” Malamig siyang tiningnan ni Luke at nagpakawala ng isang mapait na ngisi. “Whether you deserve my respect depends entirely on your own ability.”

Sa reception, simple lang ang pagkain, pero masaya ang usapan. Tumabi si Mateo sa akin. “May regrets ka ba?” Umiling ako. “Meron akong natutunan.” “Like?” tanong niya. “Na ang pagmamahal, hindi dapat ikinukulong sa takot,” sagot ko. “At ang respeto sa sarili, nagsisimula sa pagpili ng tamang tao.” Hinawakan niya ang kamay ko. “Salamat sa pagpili sa akin.”

Ang importante sa 'kin ay hindi ako mawala sa posisyon na meron ako ngayon. "Wala akong pake sa respetong 'yan kung wala ka namang karapatang makatanggap ng respeto." sagot ko sa kaniya. Ibinaba niya ang dalang ipad at tiningna ako mula ulo hanggang paa na tila nagtataka siya sa inasal ko.

Masama Ang tingin nila Sakin kaya Kunot noo ko Naman Silang tinitigan ngunit iniwas Naman nila agad Ang kanilang mga tingin. Maya maya pa ay agad namang binigay ng Host Ang mikropono Kay Vern. Nag salita Naman ito at nag papasalamat,bigla namang dumako Ang tingin niya Sakin kaya ngumiti naman ako ngunit umiwas Naman agad siya ng tingin. “Give your best and Always remember respect each other” wika nito at agad na naman niyang binigay Ang mikropono sa host.

de Luca. Tiningnan ko naman siya ng masama. "Respect is something that is earned, not by asking. Ano ang karapatan niyo na saktan ang nanay ko sa mismong pamamahay niya?" "You..." tila umakyat lahat ng dugo nito sa ulo dahil namumula na ang mukha nito sa galit. "You disrespect your relative!"

Bahagya pa siyang tumango, mahinahong nagpakita ng respeto sa mga kaharap. “Thank you. I appreciate that.” “We’ll release an official statement later so everyone can get the correct information.” Isang huling pakiusap ang binitiwan niya, kalmado pero tagos: “Let’s all practice respect, especially online. Words can break people. Sana tulungan nating maiwasan ’yon.” At dahil sa tono niyang hindi mapilit, hindi bastos, at hindi mapangmata, karamihan sa crowd ay kusa nang umatras, tumabi, at unti-unting nagsimulang maglakad palayo.

"Huwag kang matakot, okay? Walang magagawa ang Mommy mo sa akin. Alam mo sa totoo lang, nirerespeto ko pa rin ang Mommy mo kahit na naiinis na ako sa kaniya. Pero kung gan'yan siya nang gan'yan, mawawala talaga ang respeto ko sa kan'ya." Tumikhim si Ava. "Naiintindihan ko naman kung bakit mawawla ang respeto mo sa kan'ya. At saka kahit ako rin naman eh. Hindi ko na nga siya masyadong ginagalang. Madalas na nga pasigaw akong kumausap sa kan'ya. Sobra na kasi ang ginagawa niya sa akin. Hindi na makatarungan."

Nangangati ang palad ko na sampalin siya pero dahil nasa mataong lugar kami pinilit kong ikalama ang sarili. I looked at his eyes directly, “I know my limitations, that's why I hesitated to talk to you like what I’m doing on a daily basis. That’s called respect,” I emphasized the word ‘respect’ as I leaned to my seat, crossing my arms on my chest without breaking eye contact with him. “And that what’s missing on you, Mr. Frost.”