Short Poem About Respect Novels & Stories

sagot ko sa kaniya. Bakit ko ihahain sa isang tao ang respeto ko kung hindi naman sila karapdapat pagbigyan nito? Pasensyahan na kami dahil hindi binibili ang respeto. Binili nila ang buhay ko pero ibang usapan ang respeto. Bastos na kung bastos pero hindi naman niya deserve ang respeto kahit mas matanda siya sa akin dahil hindi naman basehan ang edad kung kailangan kang irespeto ng tao.

Kayang-kaya kong akyatin ang punong yun! Tiyak ang ganda ng pwesto ko. At kahit sino man ang naisin ko kunan ng larawan, makukunan ko. Apir my dear manga. “Excuse me po.” Respeto sa mga humaharang sa daanan. Syempre tayo na lang ang magbibigay ng respeto sa kanila. Kesa naman i-point natin sa kanila na mali ang ginagawa nila. Walang gusto na sinasabihan silang mali ang ginagawa. Ipaglalaban nila ang pagkakamaling yun.

“Ikaw—nagiging bastos ka na! Ninakaw mo na nga ang pendant ng kapatid mo, tapos ngayon aawayin mo pa ako? Akala mo ba ay sayo ang bahay na ito para mag-utos ka nang ganyan?” Sumandal nang bahagya si Samantha, ang kaniyang tingin ay matalas na parang talim. “Hindi ko iniisip na sa akin ang bahay na ito. Pero isa lang ang alam ko: ang respeto ay hindi nakukuha dahil sa dugo o sa takot—ito ay pinaghihirapan sa gawa. At base sa inasal ninyo ngayong gabi, Ma, mukhang wala kayong nakuha ni isa sa dalawang iyan.”

Sa totoo lang, sa bigat ng kasalanang nagawa ko, wala akong ibang naiisip na hihinging kapalit sa akin kun'di ang buhay ko. When the bad karma finally ask for payment, I think it will ask for my life. "You don't have to ask any man for respect, Ava. The respect you've been looking for all this time is the respect from yourself." I stared at Rupert for what he said. I smiled and then nodded at him.

May kalakip na maliit na note sa ilalim: "For your next chapter. Keep writing it bravely. – S." Napangiti siya. Napaiyak din. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa gratitude. Dahil kahit pa magkahiwalay ang landas nila, hindi mabubura ang respeto at damdaming naipundar sa pagitan nila. ---

inis kong sabi sa kanya. Pag mayaman talaga respetuhin talaga natin lalo na pag nasa harap ng maraming tao, dahil kung hindi for sure wala pang isang araw nasa headline ka na ng news. Ayaw kong ma stress si ate kaya pinakitaan ko ng pag respeto kanina kahit sarap niyang murahin ng paulit-ulit. Humahalakhak ulit siya pero hindi nagsalita.

Pero sa mga nakangiti nilang mata wala akong masilip na paninisi para sa akin. They may be poor. They may be simple. But they have a biggest heart. Mapag-intindi kahit kinulang sa salapi. I realized it's not really about money. It's not really about status. It's all about how you treated people. Kung naging mabuti ka sa kanila kahit magkamali ka hindi mawawala ang respeto nila sa 'yo. They will believe you. They will encourage you. And they will forgive you.

Nagkatinginan ang mga bisita, nanginginig sa hiya ang ilan. "Gusto ko lang pong ipaalala," dagdag niya, "na bago kayo magsalita tungkol sa buhay ng iba, siguraduhin ninyong malinis ang sarili ninyo." “Kung may nahulog man sa akin, iyon ay dahil nakita nila ang totoo kong halaga. Hindi ko kailangang gumamit ng paninira o umasa sa kayamanan para igalang. Ang respeto, hindi hinihingi. Iyon ay ibinibigay sa mga taong karapat-dapat.”

‘Yung tipong isang dosena na agad ang mabibili mo sa halagang kasingliit ng pamasahe. Pero sa pagkakataong ito, gusto niyang ibang level. Ayaw niyang makarinig ng kahit anong komento kapag magkaharap-harap na silang lahat. Ngayon, hindi lang ito tungkol sa pride. Ito ay tungkol sa respeto. At gusto niyang makuha ulit ‘yon—para sa sarili niya.

Mula pagkabata ay ngayon ko pa lamang ito napagbuhatan ng kamay, “Alam mo ba talaga ang salitang respeto?” Nanginginig ko nakuyom ang palad na ginamit sa pagsampal. Habang si Jason ay nakatingin lamang ng masama sa akin, “Wala ka alam sa tunay na kahulugan ng respeto dahil hindi mo kami tutuhugin magpinsan kung alam mo ‘yon. Kaya lang naman ako naparito ay para sabihin sa ‘yo na nasa hospital si Cara at nakunan dahil sa kakahintay kagabi sa ‘yo!”