Novel & Cerita Short Poem About Respect

Ang totoo mas masahol pa ang mga yan dahil walang kinakatakutan. Aling Puking: Sinabi mo pa! M*****a talaga. Tayo ngang mga kapitbahay sinasagot sagot eh. Walang respeto. Ewan ko ba kung saan nagmana ang batang yan. Mababait naman ang mga magulang. Ang respeto ay kusang binibigay sa mga taong karapat dapat pero ang mga taong katulad nito na walang magawa sa buhay kundi ang pag-usapan ang buhay ng iba, hindi deserve bigyan ng respeto.

sagot ko sa kaniya. Bakit ko ihahain sa isang tao ang respeto ko kung hindi naman sila karapdapat pagbigyan nito? Pasensyahan na kami dahil hindi binibili ang respeto. Binili nila ang buhay ko pero ibang usapan ang respeto. Bastos na kung bastos pero hindi naman niya deserve ang respeto kahit mas matanda siya sa akin dahil hindi naman basehan ang edad kung kailangan kang irespeto ng tao.

Kayang-kaya kong akyatin ang punong yun! Tiyak ang ganda ng pwesto ko. At kahit sino man ang naisin ko kunan ng larawan, makukunan ko. Apir my dear manga. “Excuse me po.” Respeto sa mga humaharang sa daanan. Syempre tayo na lang ang magbibigay ng respeto sa kanila. Kesa naman i-point natin sa kanila na mali ang ginagawa nila. Walang gusto na sinasabihan silang mali ang ginagawa. Ipaglalaban nila ang pagkakamaling yun.

dikdikan niyang sabi sakin. Kung malapit lang siya baka nasampal ko na siya. "Wala naman akong pake kung di mo ako tawaging ate, hindi naman doon binabase ang respeto e, matagal ka ng walang respeto, hindi lang sakin pati na sa sarili mo!" Insulto ko rito.

nanunubok na sabi ulit nito na siyang nagpapikit na sa kaniya. “Damn it, you misunderstood me again. Hindi ko alam kung kaedad ba kita or just playing on my nerves. I don't have any anger issues with them. What I am trying to say is, they might be hurt if they keep throwing trash into themselves. We have a different perspective and life journey, if they don't want to become miserable in this battle they must respect themselves first to become a respectable person too. We create boundaries by being one of those yet we can become the worst kind of nonsense if we let others ruin us in an unrespectable way,” depensa niyang hindi alam kung paano ipapaintindi ang punto rito.

“And unless one of you wants to bleed on this table today, I suggest you answer her.” The old man clenched his jaw, pero hindi siya kumibo. Coward. “Elara,” I said, turning to her, letting everyone see how I spoke her name like a vow, “in this world, fear is respect. They don’t bow to softness. They bow to power. If they won’t give it to you—take it.” Her eyes widened, catching my meaning. --- Elara’s POV Take it. I glanced at the wine glass in front of me. Crystal-clear, delicate, almost fragile. A throne of glass—like mine. Beautiful, but one wrong touch and it could shatter.

Bahagya pa siyang tumango, mahinahong nagpakita ng respeto sa mga kaharap. “Thank you. I appreciate that.” “We’ll release an official statement later so everyone can get the correct information.” Isang huling pakiusap ang binitiwan niya, kalmado pero tagos: “Let’s all practice respect, especially online. Words can break people. Sana tulungan nating maiwasan ’yon.” At dahil sa tono niyang hindi mapilit, hindi bastos, at hindi mapangmata, karamihan sa crowd ay kusa nang umatras, tumabi, at unti-unting nagsimulang maglakad palayo.

Parang sinusukat ang tibay ng bawat salita ni Dorothy. “Mabilis ang kasal ninyong dalawa,” patuloy ng matanda. “Is it out of love?” Bago pa man makapagsalita si Dorothy, sumagot si Theodore. “Love takes time, Lolo. But respect is instant. I respect her, and that’s where I want to start.” Nagulat si Dorothy sa tugon ni Theodore. Totoo ba iyon? O bahagi lang ng kanilang palabas?

"Para sa'kin hindi. People like her is completely a trash. Once you meet her again, iwasan mo na lang." "Grabe ka naman sa trash na yan. Pinsan mo pa rin iyon. Wag ka namang harsh masyado." "Hindi ka nga niya kayang respituhin di ba? Then give me one big reason to respect her too." "Dahil tao siya. Hindi naman dahil masama ang isang tao, hindi na niya deserve irespeto." "That's a wrong belief, Ara. Kailangan mo ring matutunan na patigasin ang puso mo. Iyang kabaitan mo ang laging nagpapahamak sa'yo."

saad ko at walang lingon likod na nagsimula nang ayusin ang mga gamit ko. Mabilis ko itong isinilid sa bag ko at dali-dali nang nagsimula maglakad. Angel can't really be nice to Shella. Pwes, sisimulan ko na din na maging ganoon sa kanya. She's not respecting Shella so hindi ko na din siya rerespetuhin. She just can't have what she didn't know how to give to others. And that is a simple respect. Bahala kana sa buhay mo.