Short Story With Dialogues 소설 & 이야기

I'm sorry for the grammatical and typographical errors that you will notice while reading this story. NOTE: This story contains agreement between the characters again. I don't know but I love plots like that haha. Please, don't expect too much from this story :) Avoid commenting anything that was unrelated with the story. If names, places, events or some dialogues that were mentioned here are the same with the other stories, it was all just by accident. -happy reading..

“May nangyari ba?” “Tinatanong ko nga siya kung anong nangyari. Noong kukuhanan sana kita ng tubig narinig ko na lang bigla ang iyak niya. Nag-alala naman ako akala ko kung ano na ang nangyari sa kaniya. Tapos naabutan ko siya rito umiiyak.” Mahabang kwento ni ate kay tita. “George, magsalita ka naman.”

“Dahil kilala kita. At alam kong hindi ka kumikilos nang walang dahilan.” Huminga nang malalim si Elena. “May mga sandali,” amin niya, “na gusto kong magsalita. Ipagtanggol ang sarili ko. Tapusin agad.” “Pero?” tanong ni Nathan. “Pero alam kong mas malakas ang epekto kapag buo na ang kwento,” sagot niya. “Hindi pira-piraso.” Ngumiti si Nathan, bahagya. “That’s the Elena I know.”

“Pero bakit parang ang dali nilang nalaman kung nasaan tayo?” “May mga taong nabubuhay sa balita,” sagot niya. “At kapag naamoy nilang may kwento, hindi sila titigil.” Bumukas ang pinto. Si Papa ang nagbukas. Hindi malakas ang pagbukas niya. Hindi rin dramatic. Pero sapat ang lakas para maramdaman ng lahat sa labas na handa siyang magsalita. Agad nagsilabasan ang mga tanong, halos sabay-sabay.