Novel & Cerita Short Dialogue Story

Wika nito. -- Nasa kwarto na ngayon si Jane nagpapahinga, ang kwento nya samin ay may nakasalamuha syang mga taong maraming baril daw. Hindi ko alam kung sino dahil di naman daw nya kilala pero ang mga sugat nya ay napaka rami. Hindi ko maintindihan kung anong nangyare sa kanya pero kahit ganon paman ay ginamot ko ito.

Patingin-tingin sila sa amin ni Dal na puzzled din sa nangyayari. "Mahabang kuwento." "Makikinig kami," sabay na saad nilang dalawa. Huminga ako ng malalim. "Saka ko na lang ikukuwento sa inyo." "O siya sige. Pero pwede ba namin siyang yakapin?" Nakita ko ang pagkislap ng mga mata nila. "Hi Dal. Nice to meet you." "Sabi ko na nga ba, kaya magkamukha kayong dalawa eh. Hindi mapagkakaila ang dugo niyong dalawa," saad ni Juday na nagpunas pa ng kaniyang luha.

"Nakita ng tatay ko 'yung dyaryo at siya na mismo ang tumawag sa akin. Kahit hindi pa rin siya pabor sa pagiging abogado ko, kahit paano ay inamin na niyang kaya ko nang buhayin ang sarili ko." Naging masaya ang usapan ng dalawa. Nagkwento pa ang lalaki ng mga nakakatawang kaso na hinawakan niya, habang ang babae naman ay nagbahagi ng mga kwento mula sa mundo ng design. Eksaktong tumatawa ang babae sa isang kwento ni Shawn nang biglang bumukas ang pinto. Nakatayo doon si Ethan, bitbit ang isang food container. Dumapo ang kanyang tingin sa dalawang nagtatawanan, at bahagyang kumunot ang kanyang noo.

Gusto niyang makasama sa pagtulog si Marikit, na matagal na niyang hinahanap-hanap. Habang nag-uusap ang si Marikit at ang nanny tungkol sa dinner, tahimik namang nakaupo si Mithi sa sofa. Ngunit sa likod ng inosente nitong mukha, may lihim na plano na palang nabubuo. Minsan niyang nabasa sa isang children's storybook na... "Kapag gusto mong magkabati ang dalawang tao, minsan kailangan mo lang silang bigyan ng pagkakataong mag-usap."

Hindi naman nahirapan ang paslit sa pagtulak ng wheelchair dahil mayroong boardwalk na nakalatag sa kahabaan ng buhanginan para maging daanan niya sa tuwing maiisipan nilang lumabas ng bahay at manatili sa dalampasigan. “Baby, can you tell me a story?” tanong niya nang nasa harap na sila ng dagat. Nakatayo lang sa tabi ng wheelchair niya si Bullet. “What kind of story, mom?” “Anything that reminds me of you sa loob ng anim na taong hindi ko naaalala.” Lumabi si Bullet bago pumaling paharap sa kaniya. “I have twins friend po.” “Wow! That’s great. Na-meet ko na rin ba sila?”

"Maybe you are dumped." "What? Hell, no!" "Me, dumped?" Natatawang sagot ni Jann sa dalaga. At first, the two is not really talking or answering each others questions but at the end they were talking like really close friends having a drink. Nagkasundo lang ang dalawa na 'di sila pwedeng magsabi ng totoo o 'di kaya ay sabihin ang totoo nilang pangalan, but they are free to tell stories or ask questions just for fun. Yung kaninang masungit na babae at makulit na estranghero ay tila magkakilalang magkakilala na dahil sa kanina pa nilang kwentuhan at tawanan. Nakakailang pababalik balik na rin si Jann sa grill dahilan para 'di nila mamalayang nakakarami na rin pala sila ng beer.

Naririnig ko ang mahihinang tunog sa loob. Hindi ko kailangan makita. Alam ko na kung anong nangyayari. Huminga ako nang malalim. Hindi ito madali. Pero kailangan. Arvin’s POV “WAIT!” Sumigaw ako. “WAIT!” Huminto ang lalaki. “Talk,” sabi niya. Huminga ako nang mabilis. “I’ll tell you.” Yuhei’s POV Binuksan ko ang pinto.

Bulong ko sakanya at hinila sa isang sulok. "Hindi ako tumakas!" Natatawang sabi niya. "Umiwas ka!" Singhal ko sakanya.. tumawa siya at napailing. "Para ka kasing papatay ng tao!" Inis na sabi niya na medyo natatawa. "Kasi hindi ka nag kwento!" Inis ko ring sagot.. nag bulungan lang kami para hindi marinig. "Kasi wala naman akong dapat ikwento!" Singhal niya rin saakin. Umirap ako sakanya at binitawan siya.

inis niyang kwento. Napatawa si Sandro sa kwento ni Aika, “ahh. Iyon ba? Saleslady iyon sa mall, iba lamang ang damit niya dahil bagong hire siya at saka wala akong ibang gustong pakasalan bukod sa iyo, Aika Melendres,” prangkang pag-amin ni Sandro. Nagtilian ang mga nasa loob ng simbahan dahil sa kilig sa dalawa, “papayag ka ba kung tatanungin kita ngayon??”

Makalipas ang ilang minuto, magkatabi kaming kumakain sa maliit kong mesa. Tahimik lang. Pero hindi awkward. Komportable. Parang matagal na kaming magkakilala. Paminsan-minsan ay nagkukuwento siya tungkol sa negosyo nila. At ako naman ay tungkol sa school at trabaho. Hindi ko namalayang napapangiti na pala ako habang nakikinig sa kaniya. Hanggang sa bigla siyang tumahimik.