Short Story With Dialogues Novels & Stories

“Oo. Hindi mo ba alam? May dorm daw dito na malapit sa school at ang usap-usapan, may nakatagong ginto ro'n.” “Hindi ako naniniwala sa gan'yan.” “Bahala ka kung ayaw mong maniwala. Kapag nahanap ko 'yon, huwag kang magpapalibre sa 'kin at baka masampingil ko ang sikmura mo!” Nagtawanan at nagbiruan pa sila habang palabas ng cr. Dahan-dahan naman akong lumabas sa cubicle at sumunod na rin lumabas para makita kung sino sila.

"What killed you, foolish boy? What can you be talking about? But I'll half-kill you if you don't hurry out of this and come to your supper. Really I believe you are getting too lazy to eat. The idea of sleeping the whole afternoon under that turtle's belly!" Bamboo, not yet fully awake, stumbled out of the tablet room, and his father locked the iron doors. "So, don na nga nag tatapos ang kwento. Nakinig naman kayo ng mabuti hindi ba?" Tanong niya don sa mga bata. Umagang-umaga pa para sa mga story-story na to, nakakaantok tuloy my god.

But surprisingly, nagustuhan ko ang kwento nito lalong-lalo na ang mga characters. Tulad ng sinabi ng babae kanina sa comic bookstore ay comedy nga ang genre nito. Kanina pa ako tawang-tawa sa dialogue ng male lead at female lead. Hindi lang iyon kundi maging sa pagiging kengkoy ng lalaki at pagiging asar ng babae. I love the flow of the story. Masasabi ko na magaling ang nagsulat ng kwento at napakagaling din ng pagkakaguhit.

Nag kuro ang dalawa. Naupo ako sa mahabang sofa at saka nakipagsabayan na rin sa kanilang kwentuhan. But, I didn't expect na magkakainteres sila sa pusang itim na nasa labas ng bahay. Sabi ayalas raw iyon dahil itim. Pero para sa akin ay swerte siya sa akin, dahil ilang beses niya na akong niligtas iyan. May gabing kinakausap ko iyan. Alam mo 'yung sa pusa mo nalang talaga pwedeng ikwento lahat ng problema mo at galit. Saka, paano ko nasabi na, ilang beses niya na akong niligtas? Simple lang, may mga araw na gusto kong umalis ngunit kapag nakikita ko siya ay nauudlot iyon. Tapos mababalitaan nalang kinabukasan na may nangyaring hindi maganda doon sa lugar na gustong kong puntahan. So, iyon a

Habang kumakain kami, napuno ng kwentuhan at tawanan ang aming hapag-kainan. "Ang sarap ng luto mo, Mommy," sabi ni Amara habang kumakain ng adobo. "Salamat, anak. Masarap talaga kapag sama-sama tayong kumakain," sagot ko habang nakangiti. "Mommy, Daddy, pwede po ba kaming magkwento ng mga nangyari sa school?" tanong ni Stanley habang nakatingin sa amin. "Siyempre naman, anak. Gusto naming marinig ang mga kwento niyo," sagot ni Dixon habang ngumunguya ng pagkain.

"Sa lalaking nakaplain white shirt." Dammit. I already know you're a stu-no, er, pretty petty girl. They all giggled maniacally at each other and turned to talk in their hushed voices... as if they were that hushed. From a mile away, I could hear every word of their "conversation." Ang tagal na nila dito sa shop at ngayon lang umorder. Tsk.

Kung pwede nga lang. “She was talking about love like it was a lost language,” tuloy ni Denver, parang binibigyang-buhay pa talaga ‘yung kwento ko. “And I was there… just listening.” “Man, that’s poetic,” sabi ni Jiro, natawa. “Grabe pala iyong kwento nyo bago kayo magkakilala.” “Let’s just say,” sagot ni Denver habang inaabot ang wine glass ko at inikot iyon sa kamay niya, “some stories are better lived than explained.”

Saad niya sa akin at natapos na siya sa pagkain niya ng pagkain na hindi ko alam kung masarap ba o hindi. "Anong mga kwento iyon?" Tanong ko naman sa kanya. Hindi ko dapat ito ginagawa, dapat ay naghahanap ako ng daan palabas o tingnan kung saan ang Cerberus. Ngunit narito ako ngayon at nakikipag-usap kay Erigor. Alam ko na gusto niya ng kausap dahil matagal din na panahon siyang walang kausap kundi ang sarili niya lang.

Pinag-usapan namin ang mga simpleng bagay, ang mga pangarap ko, at ang mga plano niya para sa amin kapag natapos na ang lahat ng kaguluhang ito sa kaniyang pamilya. Ngunit tulad ng lahat ng magagandang kuwento, may hangganan ang gabi. Isang malakas na katok sa pinto ng penthouse ang bumasag sa aming huling usapan. Hindi na namin kailangang hulaan kung sino iyon. Si Nathan iyon.

“Ahh gusto ko yan. Pero ako ang taya! Ako ang nang istorbo sayo.” Nagkatawanan kaming dalawa, umorder na siya ng pagkain namin at hindi din nagtagal ay dumating na din ito. Habang kumakain ay kung san-san na napunta ang pagku-kwentuhan namin. Napasaya ako ni John sa mga kwento niyang out of this world ika nga. Hindi ko akalaing ganito siya kakulit ELLIOT POV Buong araw na akong naghahanap kay Zia magmula ng umalis siya pero kahit saan ay hindi ko siya makita.