Dialogue In A Story Novelas e Histórias

At sa tahimik na pagitan ng bawat interaction, kung saan ang meaning ay hindi pa buo ngunit malinaw na nabubuo— ang susunod na yugto ay naghihintay. Hindi bilang sagot. Kundi bilang isang mas malalim na tanong: Ano ang mangyayari kapag ang dialogue na ito ay humantong sa tunay na pagkakaintindihan?

Pagbalik niya sa hotel, nagtatrabaho pa rin siya para ayusin ang mga dialogue depende sa takbo ng shooting. Dahil doon, mas naging madalang din ang communication nila ni Sven. Minsan Vïber lang. Minsan maikling tawag. At halos wala ring masyadong usapan. Nang araw na iyon, may isang eksena silang kinukunan na may mahabang dialogue. Pero paulit-ulit itong nakakalimutan ng male actor kaya ilang beses naulit ang shooting.

Pero sa mga sandaling iyon ay hindi ko naman maiwasan ang hindi magtanong at magtaka sa bawat binabasa kong dialogue sa kwento. There's a part of me na para bang may pamilyar sa bawat scenes ng librong ito. Maya-maya ay nabulabog ang pananahimik kong iyon nang bumukas ang pinto. Doon ay pumasok si Neo kung saan ay maaliwalas na ang mukha. Muli itong bumalik sa pagkakaupo at hinarap ang naudlot niyang pagbabasa kanina.

'' pag-aamin nya sa mga anak kaya napa-react ang mga ito. ''Puro drama kasi ang kwento ng love story ni Dianne at DJ, ginawan ko ng action para medyo may dating naman....'' dagdag niya. ''Mommy naman, bakit iniba mo ang kwento?'' Maarteng tanong ni Annilou.

Dahil sa pag-iisip, ilang sandaling nanatiling tahimik si Dahlia hanggang sa magsalita itong bigla. "M-Makikinig ka ba?" malumanay na tanong nito habang nananatili pa ring tulala sa isang direksyon. "Opo naman! Kwentuhan niyo na po ako, teacher," tila masaya pagtugon ng bata saka ito umayos ng pagkakahiga. Samantala, huminga muna nang malalim si Dahlia. Sinariwa muna niya ang pinakaunang parte ng kaniyang buhay na ikukwento sa bata. Animo'y wala siya sa kaniyang sarili hanggang sa masimulan na niyang magkwento sa bata.

Si Carl, tahimik, ngunit ramdam ang pangangalaga sa kapatid. Ang lahat ng simpleng dialogue, bawat titig at maliit na galaw, ay nagpatibay ng boundaries, interes, at emosyon—isang gabi ng eleganteng tensyon, pagpipigil, at unspoken feelings.

— Nang matapos namin kausapin ang kaibigan ng asawa ko sumandal na lang ako sa upuan. "Ang galing gumawa ng writer ng story sa teleserye nyo baka, naranasan niya ang mga scene, at dialogue na binibitawan nyo kanina." kwento ng kasama ko sa loob ng van nakikinig lang ako sa kanila..

Napakabibo ng mga ito lalo na sa harap ng kanilang ina, masasabing sobrang close talaga nila. Kahit gabi na, patuloy na nakipagkuwentuhan ang dalawa tungkol sa mga nakakatawang kwento sa kindergarten. Kadalasan, si Dane ang nagsasalita nang mahaba at si Dale naman ang nagbubuod nito. Pinakinggan ni Avigail ang bawat kwento nila at paminsan-minsa'y napapatawa siya dahil sa kanilang ka-cute-an.

“Ikuwento ko sa’yo lahat ng nangyari sa araw na ‘to, sis, pag nagkita na tayo.” “Wait ka lang diyan. Papunta na ako.” Hindi nagtagal ay dumating si Dianne, hingal na hingal at halatang gulong-gulo. “Sis, ano bang ginawa mo?” tanong agad nito. “Mahabang kwento,” sagot ni Sol, “tara na muna.” Habang naglalakad sila palabas ay tuloy-tuloy ang chikahan.

“Siya ang pinakamaingay. Pinaka-curious at pinakamadaldal.” “Bakit parang naririnig ko nang itatanong niya mama na... ‘So paano kayo nagkakilala?’” “That will be the first question.” Napahawak ako sa dibdib ko. “Kailangan natin pag-usapan ang story natin,” sabi ko agad. “Yes,” sagot niya. “Narrative consistency.” Tumango ako, parang agent sa undercover mission. “Okay. So paano tayo—”