Short Story With Dialogues นิยาย & เรื่องราว

Dahil romance novel writer pala ito. Ang hirap ah. Ako ang nahihirapan ngayon. At kapag napa-trouble na naman ako. Patay ulit si Jeff sa Daddy niya. Ako na ang walang puso kay Jeff kung hahayaan ko nga na mapa-trouble ulit siya. Paano kami nagkakilala ni Jeff? “Ano po, Isang araw--.” “Oo, laging nagsisimula ang kwento dahil sa isang araw na pangyayari. Pero Iha, storyteller tells a story. Which is storyteller means, telling lies. Are you good at it? Try me Missamy?”

Pinandilatan pa ni Alexa ng mga mata si Jackie upang sindakin. "Stay away from me!" Natawa si Alexa, pinapalayo siya ng babae pero ito ang humakbang palayo sa kaniya. Mukhang effective ang pananakot niya dito. Mga ganoon dialogue talaga mula sa napapanood ay tinatandaan niya at nagamit na nga ngayon. Proud siyang tinalikuran na si Jackie at dumiritso sa opisina ng asawa.

Ang apat sa kanila pagkatapos ay nakikibahagi sa maliit na usapan, pinananatiling magaan ang pag uusap dahil ayaw nilang ma stress si Darius ng higit pa kaysa sa kanya. Nasa kalagitnaan pa lang sila ng pag uusap nang biglang bumukas ang pinto. Tumigil sila sa kanilang pag uusap at lumingon sa pinto, ngunit sa sandaling pagtitig ng apat sa taong pumasok, ang pagtataka ay nakasulat sa kanilang mga mukha!

"Kung gayon paano siya makapagsalita?" Narinig nina Alex at Debbie ang pag-uusap ng mga kabataan, at ang kuwento ay naging katawa-tawa kung kaya't sila ay tumawa, na nakakuha ng atensyon sa kanilang sarili. Hindi natuwa ang mga kabataan, at hinarangan nila sina Alex at Debbie sa paglalakad sa kalye.

2-" Pinutol ko na ang pagbilang niya by blurting the right decision. "I choose myself to die!" sigaw ko na ikanatigil niya sa pagbibilang. Biglang sumarado ang swimming pool at bumagsak si Savannah at River sa lupa. "Your answer is correct." "Now, that I teach you the lesson, what is the moral of the story?" "Fuck you!" sigaw ko at tumakbo patungo kina Savannah and River. "Ops, you forgot something, your son." My eyes narrowed to that person again and my eyes went wide when a gun appeared in the head of my son.

ani niya habang ginagalaw ang kamay. nasa sala kaming dalawa ngayon,habang nagkwekwento siya sa akin ng gagawin niya daw na story sa W*****d,ako naman nakikinig lang sa kaniya,ganito ang ginagawa naming dalawa kapag walang kaming magawa sa loob ng bahay,minsan naman pumupunta kami ng mall,kasama si ate Camila

Mukhang ako talaga ang sa story na 'to. Naguusap kami sa ilalim ng punong kahoy, like where we used to stay. Every night, dumirito kami. Sabay naming panoorin ang dagat na sumasayaw. Sabay naming pagusapan ang tungkol sa kinabukasan namin. Naguusap kami na para bang walang bukas. I don't want this night to end. I want this night to be forever with this man... Napasimangot ako. Ganito din 'yung scenario namin ni Jake kanina.

"Nakita ng tatay ko 'yung dyaryo at siya na mismo ang tumawag sa akin. Kahit hindi pa rin siya pabor sa pagiging abogado ko, kahit paano ay inamin na niyang kaya ko nang buhayin ang sarili ko." Naging masaya ang usapan ng dalawa. Nagkwento pa ang lalaki ng mga nakakatawang kaso na hinawakan niya, habang ang babae naman ay nagbahagi ng mga kwento mula sa mundo ng design. Eksaktong tumatawa ang babae sa isang kwento ni Shawn nang biglang bumukas ang pinto. Nakatayo doon si Ethan, bitbit ang isang food container. Dumapo ang kanyang tingin sa dalawang nagtatawanan, at bahagyang kumunot ang kanyang noo.

Na ang kadakilaan ay wala sa pagkakaroon ng maraming bagay — ito ay nasa pagiging mabuting tagapangalaga ng kung ano ang ipinagkaloob sa atin. Minsan, habang naglalakad si Elio sa matandang daan patungo sa ilog, nakasalubong niya ang isang batang nagngangalang Lito. Tumingin ang bata sa kanya at nagtanong: “Kung aalis na ang mga manlalakbay at kung lilisan na rin kayo — mananatili pa rin ba ang ating kwento? Paano kung makalimutan ng mga tao ang lahat ng ito?”

“Kapag nakulong na sina Ronio, Lopez, at Tan, doon delikado. Baka matakot at magsalita.” Tahimik sila sandali. “Tama ka,” sabi ni Papa. “May mga tao sa loob na puwedeng kausapin.” Lumapit ako sa mesa at kumuha ng juice. “Hindi lang kausap. Kailangan malinaw sa kanila na mas mabuti manahimik.” Ngumiti si Mama. “Madali iyan basta may pera.” Napatawa ako. “Edi good. Ayoko ng problema. Dapat hanggang dulo, iisa lang ang kwento nila.”