Short Story With Dialogues Mga Nobela at Kwento

Makalaglag panty, halos lahat pwede nang malaglag. “Sorry po sir. Nire recite ko lang po kasi iyong dialogue sa nabasa kong story.” Pagdadahilan ko na lang na sana ay hindi niya mapansin ang pagsisinungaling ko. Pero kung gusto niya naman na seryosohin ang sinasabi ko, mas lalong okay sa akin iyon. “Masakit po ba ang ulo ninyo?” Tanong ko na lang sa kanya. “Hindi ba obvious? Nakita mo na ngang hinihilot ko ang sentido ko.”

++++++F L A S H B A C K +++++++ Two years ago… (“That’s it? “Liam softly grinned as he found Xia’s story funny. Gusto niya ang mga kwento nitong nakakatawa habang umiinom sa kalagitnaan ng madalim na karagatan. “A-anong that’s it? yun na ho yon, Hinabol nga kami ng aso ng kalaro ko pagkatapos sumampa kami sa grills na gate kapit-bahay naman kaso lumundag siya sa kabila! Ayun, Naiwan akong nakasabit-“ Patuloy na kwento ng dalaga habang siya ay tawang-tawa. “Hahaha, did the dog bite your butt?” He asked while giving her another glass of wine. Kinuha naman nito ang inalok niyang wine at nilagok.

" Para akong estatwa dito sa kinatatayuan ko habang pinapakinggan ang kwento niya at hindi ko maiwasang maalala ang mga panaginip ko nang dahil sa kwento niya. "Ikaw na ang magbalat ng mangga ha? Hihingi lang ako ng asin sa bahay." paalam ng batang babae dun sa batang lalaki. Tinanguan naman siya ng batang lalaki at umalis na habang ang batang lalaki naman ay abala sa pagtatalop ng mangga. Kitang-kita sa mukha ng batang lalaki na hindi siya marunong magtalop ng mangga at dahil doon ay aksidente niyang nasugatan ang daliri.

Nakatunganga lamang ito at mukhang na sa malalim na pag-iisip at walang balak na magpa-istorbo. Inilibot ko ang paningin sa buong paligid at pasimpleng ngumiwi. Finn is inside his room, sleeping. While I am here, dealing with his dad. Hindi ko alam kung sino sa ‘ming dalawa ang mauunang magsalita. Ngunit sa palagay ko ay ako dahil mukhang wala naman itong balak na magsalita, e. “Fox…” I called him, trying to break the silence between us. “M-magsalita ka naman. Akala ko ba may gusto kang itanong sa ‘kin?”

pagmamalaki ko at tinalikuran na siya para ihanda ang lamesa, sinusubukan kong itago ang pamumula ng mukha ko. Masaya ang naging hapunan namin. Sobrang simple lang, walang masyadong mabibigat na usapan. Panay ang kwento ko sa kaniya tungkol sa kung paano ko natuklasan na marunong pala akong mag-adobo nang hindi napapaso, habang siya naman ay tahimik lang na nakikinig at paminsan-minsang ngumingiti habang kumakain. Kung titignan kami mula sa labas, aakalin ng sinuman na matagal na kaming magkasintahan na namumuhay nang payapa.

anito at saka umirap. “Teka, meron pa!” narinig nilang sabi nang kumadrona. Hindi malinaw ang usapan sa loob dahil sa nakasarang pinto at malakas na buhos ng ulan, ngunit isa lang ang pumasok sa utak ng magkapatid na naghihintay sa harapan ng pinto. Nagkatinginan sila at saka sabay na nagsalita: “Kambal ang anak ni Didi?!”

"Paano kung malalaman mo sa hinaharap na ang taong nagbigay sa iyong kaibigan ng bag na iyon ay hindi talaga isang matunaw? Paano kung malalaman mo na siya ay talagang isang napaka mayaman at makapangyarihang tao? Ano ang gagawin mo pagkatapos? Hindi mo ba naisip na hindi tayo dapat humusga sa isang libro sa pamamagitan ng takip nito? " Kaagad na nagsalita ang Ordinary Man. Sumagot si Alice, "Mukha kang napakahusay at matatag na tao ngunit sinisiguro ko sa iyo na ang taong nagbigay sa aking kaibigan ng bag na ito ay tiyak na isang payat! Tulad ng kung paano niya kayang bilhin ang bag na ito, talagang may isang mahabang kwento sa likod nito! "

Sabi nito sa kwento sa amin ay naglalaro daw sila ng mama at papa niya sa hinaharap ng tagu-taguan pero ng lumabas ito sa closet na pinagtataguan ay dito na daw ito lumabas sa kasalukuyan. “Naringi mo ang kwento niya. Na naglalaro tayo ng taguan at ito na ang nangyari. Sa tingin mo ba ay hindi din ako nananaginip lang?” balik tanong naman niya sa akin. “Hindi na ito makatotohanan.” “Sinabi mo pa. We are not filming a short drama, are we?” tanong ko pa ulit sa kanya. Puro katanungan na lang ang lumalabas sa aming dalawa dahil wala naman kaming maisagot na tama sa mga tanong namin.

Ang isa ay nakabuo ng pasya at galit na umalis at naglaho sa dilim. Ang isa ay tumalikod at lumuluhang lumayo sa dilim na kinukublihan. Sinisisi ang malupit na kapalaran, hindi makapaniwala sa lahat ng mga narinig. Si Ella ang isang aninong nagtatago sa dilim. Nagmamadaling bumalik sa kubo nila si Ella bago pa mahalata ng mga lobo na may nakikinig sa mga ito kaya hindi narinig ni Ella ang huling usapan.

“Yes, actually. I need to tell you both something.” Nagkatinginan sila. Mukhang nagiging seryoso na ang usapan. Ipinaliwanag ko lahat, mula sa nangyari kagabi hanggang sa paglabas ng apoy sa mga kamay ko. Habang nagkukwento, nilabas ko ang maliit na fireball sa kaliwang kamay ko bilang patunay. Dahan-dahan itong umiikot sa palad ko, kumikislap sa liwanag ng umaga. Kita ko ang gulat sa mga mata nila, pero hindi sila nagsalita hanggang matapos ako.