Simple Philosophy In Life Novels & Stories

He didn’t want to fail his grandfather, the only person who believed in him, that’s why he’s now successful. “But at least you’ll have a peace and quiet life. Who cares about having a social life when you can build a quality bond with your family, right?” sambit nito. “Why do you always take the good side of life?” hindi na niya mapigilang magtanong. “Because you only live once,” sagot ni Emory at tipid na ngumiti sa kanya. “Life has too much negativity. Always choose the good side of life. No matter what.”

"Sige, ikaw ang bahala." Wala kasi siyang karanasan sa ganitong bagay. Simula nang bumalik siya sa bansa, parang batang mayaman ang lifestyle niya. Hindi niya rin masyadong nagamit ang American lifestyle niya dito. Kaya kung ang tema ng araw nila ngayon ay "simpleng buhay," dapat simple rin mag-isip. Huminto ang pulang sports car sa tapat ng palengke, nagkagulo ang alikabok at nagulat pa ang ilang tindera sa gilid ng kalsada...

Pinipigilan naman niyang matawa sa tabi ng kanyang ina. "Naku! Dapat sa edad mong iyan alam mo na kung kailan magseryoso. Life is not all about success, satisfaction, happiness, and freedom. Kaakibat ng buhay ang responsibilidad. Time will come and you will need to settle down. The soonest, the better. Kasi hindi mo alam kung kailan mo lilisanin ang mundong ito... "

“Minsan, kaya niyang iligtas ang buhay ng isang tao sa pamamagitan ng simpleng pagpigil rito at pagbibigay ng kaunting payo.” “Subalit, hindi siya pwedeng maawa sa lahat at pigilan sila sa bawat pagkakataon. Hindi niya pwedeng kontrolin ang buhay nila dahil sa simpatya niya. Ilang bilyon ang tao sa mundo. Kapag nagsimula ka nang makialam sa buhay ng iba, pakiramdam mo responsible ka na rin para sa buhay ng lahat. Paano mo naman magagawang alagaan ang lahat ng tao?”

Umiling ako. "Hangad ko lang na maging simple ang pamumuhay nila, malayo sa magulong buhay, disgrasya o mga kapahamakan, mas gugustuhin ko pa nga sakto lang kaysa marami ngang pera, mayaman galing naman lahat sa masama." Nagasungot ko pa lalo ang damit niya. Nagsusumamo ako sa kanya habang siya, nakatingin lang siya sa kin.

"Ano ang uri ng pag-aasawa na gusto mo? Batay sa sinabi mo kanina tungkol sa lalaking gusto mo, parang gusto mong mabuhay tulad ni Thom." "Isang payapa at masayang pag-aasawa, hindi nakakabigat sa mga uso ng mundo na mas pinapahalagahan ang mataas na antas ng pamumuhay hanggang sa mawalan ng halaga ang pag-aasawa. Gusto ko ng lalaking simple ang pag-iisip. Biniyayaan ako ng katiyakan na ang ganitong uri ng buhay ay pupunan ng kaligayahan na hindi mapapalitan ng anumang karangyaan sa mundo."

“In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.” Napatitig ako sa kaniya, naramdaman ang malalim na kahulugan ng kaniyang mga salita. Hindi lang ito tungkol sa pagkain. Tungkol ito sa amin, sa kung paano kami nagsimula, at sa kung paano namin dahan-dahang binuo ang kung anong mayroon kami ngayon sa kabila ng magkaiba naming mundo.

Ipinakita niya sa akin hindi lang sa mga salita, kundi sa bawat kilos, bawat araw na lumilipas, na ang aking halaga ay hindi nasusukat sa kung ano ang meron ako, kundi sa kung sino ako. Natutunan kong tanggapin ang aking pinagmulan nang may pagmamalaki. Ang pagiging simple, ang pagiging masipag, at ang pagkakaroon ng malinis na puso—ito ang mga yaman na hindi mananakaw at hindi matatawaran.

But it all boils down to one thought, ordinary is sucks and reality is a jerk. Some people believe that your destiny is already written, that it was already designed by the creator, and that suffering is inevitable part of life to give some spice. What I can say is that life is a struggle for survival. If you’re weak, you will lose, and if you are too strong, well, you will also lose, because being too strong is simply known as "self-destructing people". That’s why I chose to be in the middle, to be clever.