Philosophy In Life As A Student Novels & Stories

“Sabagay consistent top sa President’s List sa buong campus. Kulang na lang uno lahat ang grades. Pero hindi iyon ang gusto kong sabihin. Kilala ka sa buong campus ng College of Medicine at iba pang colleges na masungit, suplada, walang kaibigan at anti-social. Have you realized that?” “Why not? Sinadya kong maging gano’n hanggang sa nasanay na ako na tutukan lang ang pag-a-aral ko, ang sarili kong buhay kaysa pansinin at pakialaman ang buhay ng iba. At alam kong ikaw ay busy.” “Busy saan?” “Sa pangingialam sa buhay ko? Kilala mo ako hindi kita kilala. Ibig sabihin pinakikialam mo ang buhay ko habang ako walang kaalam-alam sa’yo.””

Nahiya pa nga siya na ishare yung buhay niya sa Magpakailanman eh. Baka ayaw sumikat ni sir. Basta yun, teacher kasi namin siya Filipinolohiya at puro siya pareport. Akala mo naman eh high school student pa kami. Pero sabagay, kahit naman nga pala sa college ay hindi nawawala ang reporting lalo na at educ student nga pala kami. More on presentation talaga sa klase para mapractice yung teaching skills namin.

Ganito kami kasaya na sa wakas ay mga degree holder na kami. College life is one of the worst part of my life as a student. Hindi naman ako bobo, sadyang nakakalusaw lang ng braincells sa dami ng gagawin. Kaliwa't kanang ipapasa. Reporting doon, exam at quiz dito, roleplay dito, sayaw diyan. Hays! Basta ang dami kaya deserve naming magsaya ng matagal dahil after this, back to normal na naman. Well, we don't have any plan yet.

Mahabang sagot ko habang nakatayo ako at umupo na rin ako. "What else?" Pagtatanong ulit nito sa buong klase. " Yes, Ace!" Pagtawag ni Professor dito sabay napatingin ako sa likuran ko. Nakatayo siya habang nag sasalita. " Philosophy is an activity people undertake when they seek to understand fundamental truths about themselves, the world in which they live, and their relationships to the world and to each other." Mahabang sagot nito sabay rinig kong umupo na rin ito.

Nag-isip sandali si Elliot bago sinabing, "sa tingin ko kailangan kong salain ang kanilang major. Halimbawa, ang mga nagmamajor ng philosophy ay siguradong hindi matatanggap." Marami sa mayayamang tagapagmana ang nag-aral ng pilosopiya. Pangunahin dahil ang pag-iingat at pamamahala ng ari-arian ay nangangailangan ng katwiran, at para mapahusay ang katwiran, ang pag-aaral ng pilosopiya ay walang alinlangan na isang mahusay na pagpipilian. "Bakit hindi?" Walang mga opinyon si Avery sa kung anong mga major ang mayroon ang mga kandidato, kaya masigasig siyang nakinig sa mga iniisip ni Elliot tungkol sa bagay na iyon.

Dahil hanggang ngayon wala akong nabalitaan na naging girlfriend nya. "Kaya sobrang saya ko talaga ngayon feeling ko lumututang ako sa ulap sa sobrang saya. " Miss Samonte can you give atleast one philosopher and thier contribution to the society base on thier phylosophy" Tanong ng profesor namin sa business ethics na syang nakapag pabalik sa akin sa realidad.

Walang pag-iwas. At iyon ang mas nakakairita. “Then why are you acting like you're some philosopher?” Tahimik. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang usapan, bahagyang natawa si Liang Zhen. “Because philosophy comes before power.” Napakunot-noo si Yuhei. “People always think power begins with force.” Huminto ito sandali. “It doesn't.” Lumapit ito nang bahagya.

SOFIA’S POV Hindi talaga maiwasan ng mga studyante na hamakin ang lahat huwag lang bumagsak sa subjects kahit pa anong kapalit nito ay hindi na ito magdadalawang isip pa, kahit nakataya na ang pagkatao nito. That is life of being students but it is not the solution in every problem just find ways, do not do such thing that might ruin your reputation as a human being or students.

Tinapik niya ang balikat ng estudyante, seryoso ang tono. “Sa susunod, mas maging maingat kayo. Lahat ng ginagawa natin, may kinalaman sa buhay ng tao. Walang puwang ang pagkakamali. Buti na lang maaga natin itong nakita. Kung umabot ’to sa clinical stage, baka wala na tayong magawa.” Lalong yumuko ang estudyante. “Professor, sapat na ’tong aral para hindi na namin makalimutan habang buhay.”

“Hindi ako makapaniwala.” “Why?” tanong niya. “Nandito na naman ako,” sabi ko. “Akala ko tapos na ang part na ‘to ng buhay ko.” “Nothing is ever really finished,” sagot niya. “You just pause.” Napangiti ako. “Hindi ka ba napapagod kakapilosopo?” Ngumiti siya ng kaunti. “Only when needed.” Naglakad kami palabas ng campus. Sa gilid ng walkway, may grupo ng mga estudyanteng nagtatawanan. May nag-aalok ng flyers, may nagre-recruit para sa orgs. Saglit akong huminto.