Simple Philosophy In Life Novels & Stories

“Parang nagli-link lahat ng pieces.” Tumama sa akin nang diretso ang simpleng honesty niya. “Dapat mas simple ‘to, ‘di ba?” “Maybe,” sagot niya gently. “Pero kailan naging simple ang story natin?” Napatawa ako. Totoo. Hindi kami naging simple. “At buti na lang,” dagdag niya. “Simple is boring.” Nag-usap pa kami ng mahaba, small things, serious things, random things, walang effort, parang magkatabi lang kami.

Wala naman siyang masyadong pangarap dahil simple lang ang gusto niya. “Simple lang, kahit na hindi nabibili lahat ng gusto ko basta tahimik at payapa ang buhay ko. I don’t need expensive things dahil makasama ko lang ang taong gusto kong makasama habang buhay, sapat na yun para sa’kin dahil para sa’kin walang papantay sa isang pagmamahal. Kung meron ka nga lahat pero wala namang nagmamahal sayo, ano pang saysay ng buhay mo sa mundo diba? at least kapag may kasama ka, masarap mabuhay kahit na may mga pinagdadaanan minsan.” Nakangiti niyang sagot. Ngumiti naman sa kaniya si Aiden saka uminom ng inumin niya.

Always stay positive guys at higit sa lahat nga marunong tayo magpatawad. Life is simple kung marunong nga tayo mag-appreciate ng bagay-bagay, sabi nga ni Shin. Di naka-base sa swerte at malas ang buhay ng tao. Nakadepende yan sa gawa at sa sinasabi nga nilang positive mindset. Kayo? Sino ang favorite Character niyo sa kwento?

Everyone has a simple living but it's undeniably peaceful. Kaya pala mukhang napamahal na si Zenice dito. Mababait pa ang pamilyang kumupkop sakanya. Laging nakukwento sakin ni Zenice noon na gusto niya ng isang simpleng buhay. Wala siyang interes sa yaman ng pamilya nila. Sabi niya noon na kahit sandali ay gusto niyang maranasan ang buhay na malayo sa gulo at karangyaan.

"Gusto kong matutunan ng bata na pahalagahan ang mga simpleng bagay. Gaya ng itinuro sa amin ni Donato... na kahit gaano man kalaki ang yaman o pangalan, hindi dapat makalimot sa ugat at sa pagsisikap." Napatingin ako kay Tatay na ngayon ay nakaupo na sa isang bangko sa ilalim ng puno, nakamasid lang sa amin na may ngiti sa mga labi. Tama si Kian. Iyan ang isa sa mga bagay na pinakamahalagang itinuro sa amin ni Tatay. Siya man ay isa na ngayon sa pinakayamang tao, hindi niya kinalimutan kung paano mamuhay nang simple. At ganoon din ang gusto niyang mangyari sa amin—sa akin at kay Axielle. Habang nanonood ako sa kanila, napaisip ako tungkol sa buhay na mayroon kami ngayon.

But it all boils down to one thought, ordinary is sucks and reality is a jerk. Some people believe that your destiny is already written, that it was already designed by the creator, and that suffering is inevitable part of life to give some spice. What I can say is that life is a struggle for survival. If you’re weak, you will lose, and if you are too strong, well, you will also lose, because being too strong is simply known as "self-destructing people". That’s why I chose to be in the middle, to be clever.

Sana tangayin na lamang ng hangin ang aking sakit na nararamdaman. Oh how I wish to live a simple life. Dapat pala nangarap na lang akong maging magsasaka. Ang saya siguro mamuhay ng simple. Tamang tanim lang tapos aanihin. Sa mundo ngayon, napakaraming komplikasyon. Sa sobrang bilis ng pagtakbo ng oras, tipong hindi ka na makahinga, hindi mo na mamamalayan na matanda ka na pala. That's reality. We can't predict how long we're going to live.

pagbawi ko. "Sa tingin ko hindi ko iniisip ang tungkol sa buhay sa ganoong paraan," sabi ko. "Hindi ko iniisip na lumipad sa ganoong paraan. Ang mabuhay ng simple kasama ang mga anak ko at mga mahal sa buhay ay sapat na. Ang lumutang sa kasikatan, tagumpay at karangyaan ay may kaakibat na malaking responsibilidad at hindi pa ako handa sa ganon."

Small things are big if you know how to appreciate. I noticed the differences of living simple life and living in leisure. I realized the differences of fancy and plain. The differences of humble looking and expensive looking. The differences of dissatisfied and contented. I realized, the poor aren't poor because they are ignorant and uneducated. They are poor because they value people and help others instead of themselves. Kung papipiliin sila kung ang pag-upo sa opisina o ang pangingisda, malamang na ito pa rin ang pipiliin nila. They are contented with what they have. They are not asking for more. They are not poor, they are the richest people in being honest and the most hard working peo

inis kong sabi. "Mindset 'yan ng mga taong walang pakialam at walang konsiderasyon. Kung wala kang pambayad, huwag kang umutang. Kung wala kang pera, huwag kang magbisyo—ganun lang kasimple ang buhay. Kaya minalas ang buhay mo siguro dahil ganyan ka," sabi ko sa kanya.