Simplicity Is The Ultimate Sophistication Novels & Stories

Kaagad ko iyong binuhay nang makita ko pagkatapos ay pumasok sa loob at isinarado ang pinto. The ambiance of the place screams simplicity. Our family is one of the elite in the business world pero ang taste namin pagdating sa mga bagay-bagay ay sobrang simple lang. Ayaw namin ng sobrang engrande. As long as maganda sa paningin namin at kahit sobrang mura pa, iyon ang kukunin namin. Pareho kaming hindi maarte. Nasabi rin sa akin ni Fritz na hindi naman talaga kami sanay sa buhay mayaman.

“Parang nagli-link lahat ng pieces.” Tumama sa akin nang diretso ang simpleng honesty niya. “Dapat mas simple ‘to, ‘di ba?” “Maybe,” sagot niya gently. “Pero kailan naging simple ang story natin?” Napatawa ako. Totoo. Hindi kami naging simple. “At buti na lang,” dagdag niya. “Simple is boring.” Nag-usap pa kami ng mahaba, small things, serious things, random things, walang effort, parang magkatabi lang kami.

“Haist i know Xian, pero ang babaeng ito?! Siya ang dapat na iniingatan. Hindi nya nilo-look forward ang pera patunay ang kanayang pagiging simple dito. Alam mo bang hindi na niya kailangan ang kahit na anong palamuti para kuminang. Actually, yung simplicity niya, ‘yun mismo ang nagpapakinang sa kanya. Ang ginawa ko lang ay hinighlight ang natural niyang beauty. Tinanggal ko ang sobra, pinaikli ang mga layer, and kept the dress flowy, classic, at walang masyadong arte. Bagay na bagat talaga sa kaniya” sagot ni Erika sa akin.

“Kala ko kung saan mo na ako dadalhin.” “Bakit hindi. Kung mag-iba ang ihip ng isipan ko.” Tss. Okey siya na ang mayaman. “Masarap ba?” “Katulad mo. Simple lang ang lasa.” Bigla akong namula. Simple. Sabi nila kapag sinabihan ka ng isang lalaki na simple. Dalawa lang ang ibig sabihin. Maganda yung pagiging natural. At natural lang na boring. Base na rin yan sa opinion ko.

sabi ko. Tiningnan niya ito, tapos bahagyang ngumiti. Isang ngiti na bihira kong makita mula sa kanya. “Too safe,” sabi niya nang diretsahan. “Mas gusto ko po kasi, simple and classy lang,” paliwanag ko, medyo nagtatanggol. “Simple is fine, pero this is a Gala. Kailangan may presence,” seryoso niyang paliwanag, parang nagtuturo.

Madalas niyang sinasabi sa kanyang anak: “Huwag kang magpapadala sa sobrang tagumpay. Ang pinakamahirap na bahagi ay hindi ang pag-angat, kundi ang pananatili sa mabuting landas habang ikaw ay nasa tuktok.” Sinunod naman ito ni Liam. Kahit na siya ay isa na sa pinakamakapangyarihang negosyante sa buong mundo, nanatili siyang simple at mapagkumbaba. Hindi nagbago ang kanyang pakikitungo sa mga tao—maging sa kanilang pinakamababang empleyado o sa isang kilalang pinuno ng bansa, pare-pareho ang kanyang respeto.

Nagkaroon sila ng pagkakataon na magmuni-muni at magpasalamat sa kanilang mga biyaya. “Minsan, nakakalimutan natin ang halaga ng mga simpleng bagay,” sabi ni Sebastian habang tinitingnan ang tanawin. “Ngunit sa mga ganitong sandali, naaalala natin kung gaano tayo ka-suwerte.” “Agree ako,” sagot ni Evelyn. “Ang mga simpleng sandali na ito ay nagbibigay sa atin ng mas malalim na appreciation para sa bawat isa.”

“Hindi lahat ng hindi tinuloy ay maling desisyon.” “Tama,” sagot ni Edison. “Pero may mga desisyong habambuhay mong iisipin kung ano sana ang nangyari.” Nagtagpo ang kanilang tingin muli—mas matagal ngayon. Mas tapat. “Edison,” marahan niyang wika. “Huwag natin itong gawing mas kumplikado.” “Hindi ko sinusubukan,” sagot niya. “Pero hindi ko rin kayang ipagkunwari na wala kang epekto.”

“Ang mga sandaling ito, yun ang nagpapaalala sa atin na ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa materyal na bagay. Ang pagmamahal at oras na binibigay natin sa isa’t isa ang tunay na yaman.” Dahil sa mga simpleng bagay na ito, natutunan kong tanggapin na hindi ko kailangan maging perpekto. Wala nang mas hihigit pa sa kasiyahan ng magkasama kami bilang pamilya, at sa mga araw na iyon, alam ko na ang bawat hakbang namin ay patungo sa mas magaan at mas masayang buhay.

"Tama ka. Ang kasal natin ay hindi upang ipagmalaki ang ating yaman. Ito ay upang ipahayag sa buong mundo na dalawang pusong nagmamahalan ay pinagbuklod ng tadhana at pag-ibig. Magiging marangal at simple lamang, ngunit punong-puno ng kahulugan." Kaya naman, dahan-dahan naming inihanda ang lahat — mula sa simpleng ngunit napakagandang simbahan hanggang sa mga paanyayang punong-puno ng pagpapala. Ang bawat paghahanda ay puno ng ligaya. Walang pagmamadali, walang pagmamalaki. Bawat desisyon ay pinag-uusapan nang may pagmamahalan at paggalang sa isa't isa.