Simplicity Is The Ultimate Sophistication Novels & Stories

Ang kanyang kilos ay puni ng kariktan na elegante ngunit may kasiglahan. Ito ang bagong anyo ni Sophia isang makulay ng buhay na sumibol mula sa sugat ng kanyang nakaraang relasyon. Sa ilalim ng kanyang mga ngiti ay mas malinaw ang kanyang lakas at kagandahan a isang kakaibang timpla ng kasimplehan at misteryo.

at siya ang perpektong halimbawa nito. Kahit simple lang ang suot niya at pawis na pawis sa abala sa pagtitinda, ni katiting ay hindi nabawasan ang kanyang kagandahan. Biglang naalala ni Anton ang kasabihang, "Ang mabuting alak ay hindi na kailangang ipangalandakan." Malamang kalahati ng dami ng kostumer ng maliit na kainan ay dahil sa simple ngunit napakagandang dalagang ito.

sabi ko, tinuturo ang pinakasimpleng disenyo para hindi masyadong agaw-pansin. Tumayo siya at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko at tiningnan ang singsing na pinili ko. "Minimalist. I like it. It tells everyone that you don’t need to shout to be heard. You are mine, and that’s enough."

“Bakit kailangan mong maging ganito lagi? Parang laging may pader. Hindi ka man lang marunong mag-relax?” Hindi siya agad sumagot. Tanging tunog lang ng mga key ng laptop ang maririnig. Pagkatapos ng ilang segundo, nagsalita siya—mababa ang tono, diretso, malamig. “Because that’s how things stay simple,” sagot niya. “Pag may pader, walang masisira. Walang masasaktan.” Natahimik si Veronica. Ramdam niyang iyon ay para sa kanya. Pero hindi siya umatras.

“Never settle for less, Dave. Everything you own should be the best.” Noong bata pa ako, pinaniniwalaan ko ang mga iyon. Akala ko, kapag nakuha mo na ang “best,” doon ka na magiging masaya. Pero habang kumakain ako ng pinakbet dito sa simple naming bahay, na-realize kong hindi lahat ng best ay nasa taas ng mundo. Minsan, nasa ganitong tahimik na sandali lang, sa ulam na malamig na, sa note na may dalawang linya, sa presensiyang hindi mo man lang maramdaman pero alam mong nandiyan.

SA HULING sandali ng araw na iyon, habang ang mga bata ay tumatawa sa gitna ng damuhan at ang hangin ay banayad na humahaplos sa mga rosas, naunawaan nilang lahat ang isang simpleng katotohanan. Ang pag-ibig ay hindi lang tungkol sa matatamis na sandali. Ang pamilya ay hindi lang nasusukat sa iisang apelyido o dugong dumadaloy sa ating ugat. At ang sakripisyo ay hindi kailanman nasasayang kapag ginawa mo ito para sa mga taong tunay mong mahal. Minsan, ang tunay na tagumpay ay hindi ang pagkakaroon ng perpektong wakas. Kundi ang makasama ang mga taong piniling manatili sa tabi mo sa bawat pagsubok.

Hindi na ito simpleng tension lang. Mas personal na. Mas delikado. Lumapit siya sa akin. Hindi mabilis. Hindi threatening. Pero sapat para maramdaman kong nawawala ang space sa pagitan namin. “You think everything is simple,” sabi niya nang mahina. “You think there’s always another way.” “There is.” “No.” Diretso ang sagot niya. “Sometimes the only choices are ugly ones.” Hindi ako umatras.

At sa mundong puno ng ingay at kasinungalingan— may dalawang taong piniling manatili sa isang simpleng prinsipyo: Ang katotohanan ay maaaring masakit. Ngunit ito rin ang tanging paraan para tunay na makalaya.

Si Adrian, napatingin sa akin, half-annoyed, half-impressed. “Excuse me?” singit ng isang pinsan na may pearl necklace. “Are you implying na hindi kami marunong magbilang?” I shrugged, cool lang. “Hindi po. Ang ibig ko lang sabihin, minsan simple is better. Hindi lahat ng bagay kailangang gawing komplikado.” Pero syempre, hindi pa tapos. Another Zubiri, halatang sanay makipag-catfight, leaned forward.

Simple lang naman daw kasi ang buhay kung kaya bakit pa gagawin komplikado kung pwedeng maayos sa simple paraan at unawaan. Lagi nga na iyan ang sinasabi niya sa akin kapag may pagkakataon na nagkaka-usap kami ng seryoso lalo't tungkol sa buhay buhay namin. Bakit ka naman daw magtatanim ng galit at sama ng loob sa kapwa kung sa huli ikaw lang din ang mahihirapan at magdadala ng kakaibang bigat sa dibdib!