Simplicity Is The Ultimate Sophistication Novels & Stories

sabi niya. “Hindi rin dapat may ganoon sa ilalim,” tugon ko. Sandaling naglakad siya palayo, dalawang hakbang, saka huminto. Parang pinipili ang susunod na salita. “Ang mundo ay hindi kasing simple ng tama at mali,” sabi niya. “Hindi rin kasing simple ng pera at kapangyarihan,” sagot ko. Huminga siya nang malalim.

sabi ni Lia, pinagmamasdan ang tahimik na dagat. “Ang simplicity ay isang choice, mahal,” sagot ni Rafael, hindi tumitingin, abala sa kanyang ginagawa. “Ang lahat ng pinili natin—ang bahay na ito, ang negosyo ko, ang pag-ibig natin—ay nag-ugat sa totoong intensyon. Walang pakitang-tao.” “Ang tunay na imperyo mo ay ito,” sabi ni Lia, hinaplos ang mga kamay ni Rafael. “Ang mga kamay na nag-ayos ng sirang silya, nagluto ng almusal, at nagbigay sa akin ng anak.”

Kabaliktaran talaga siya nito. “Yun nga, Jacob. She doesn’t need all that to shine. Actually, yung simplicity niya, ‘yun mismo ang nagpapaganda sa kanya. Ang ginawa ko lang ay hinighlight ang natural niyang beauty. Tinanggal ko ang sobra, pinaikli ang mga layer, and kept the dress flowy, classic, at walang masyadong arte. Mas bagay sa kanya.” sagot ni Chelsea sa akin.

“Pinili kong samahan ka kaya mananatili ako rito. Isa pa, alam mo naman na mas gusto ko ang simpleng buhay, ‘yong walang nagdidikta sa gusto kong gawin.” Natahimik siya. Kailangan nilang mahirapan nang husto para sa simpleng buhay na gusto nila. Weird pakinggan pero ‘yon ang totoo. Samantalang ang iba ay nagpapakahirap para sa marangyang buhay na inaasam. May punto ito, dapat na isipin niyang mabuti ang bawat hakbang na gagawin dahil maaari ‘yong makaapekto sa kinabukasan na pinapangarap niya.

Kasi sa lahat ng bagay na sinabi sa’kin— ito yung pinaka-simple. Pero pinaka-nakakagulo. “Don’t say things like that,” mahina kong sabi. “Why?” “Because people don’t mean it.” Napahinto ito. Then— “I do.” Tahimik ulit. At doon— ramdam ko yung shift. Hindi na ito laro. Hindi na ito curiosity lang. Something heavier. Something real. Dahan-dahang huminto ang sasakyan sa harap ng condo ko.

"Pwede na po tayong pumunta ngayon. Kakatapos lang din ng huling meeting ni Sir nang tumawag sa akin." "Sige, okay lang naman siguro na hindi na ako magpalit ng damit, right?" worried na tanong niya. "Yes, ma'am! Kahit simple lang ang suot niyo kita pa rin kung gaano kayo kaganda. Wala silang panama!" pabirong sagot ni Psalm, pero seryoso naman ang lalaki sa naging pahayag. Simplicity is beauty ika nga nila at si Lucky ang literal na kahulugan ng kasabihan na iyon para kay Psalm.

He’s combing her hair softly while using his finger. “Sana habang buhay na lang tayong ganito. Walang problema at walang inaalala.” She said those na para bang sana nga ay ganoon na lang ka-simple ang lahat. Without thinking how reality works. Hindi ganoon ang buhay at kahit kailan ay hindi magiging ganoon. “That will be boring, Sayne,” natatawang saad ni Trick sa kanya. “The reason why there are problems and struggles is to make our life not a boring journey and with good challenges which will help us to gain lessons and make us strong.”

“What’s the meaning behind this Flora, Miss Kim?” Napatingin naman na ako kay Nika nang itinuro niya ang first design namin na pinangalanan ko ng Flora. “Ah, iyan ba, nothing deep. Naniniwala kasi ako na not everything should have a deeper and complex meaning. Simplicity will always prevail and that’s what I stand,” sagot ko sa kaniya. “Wow!” “Pang Miss Universe na sagutin, Miss Kim ah!”

"Hindi ko iniisip na lumipad sa ganoong paraan. Ang mabuhay ng simple kasama ang mga anak ko at mga mahal sa buhay ay sapat na. Ang lumutang sa kasikatan, tagumpay at karangyaan ay may kaakibat na malaking responsibilidad at hindi pa ako handa sa ganon." "Marami ka pang bagay na di alam sa mga katotohanan sa mundo at buhay, diskarte sa negosyo o pagbubudget ng pera, hindi ba. Iyon pa rin ang hula ko, kung kailangan kong gumawa ng isa, isa din ang kapalit. I mean world won't give you more than what your work for, unless you're that lucky." “I guess nasasabi mo yan dahil halos nasayo na lahat at sanay ka na sa paglipad!"

Sapat na ang ilang pahina. Sapat na para maalala niya kung sino siya noon. At kung gaano siya nagbago. Isinara niya ito at ibinalik sa kahon. Hindi na niya kailangang balikan. — Sa paglipas ng panahon, may mga bagay na nagiging mas simple. Hindi dahil nawalan ng kahulugan. Kundi dahil mas naintindihan mo na.