Simplicity Is The Ultimate Sophistication Novels & Stories

“Less complexity competing for continuity.” Ngunit si Elian ay tahimik habang pinagmamasdan ang slow-flow patterns sa projection field. Dahil habang mas matagal niyang inoobserbahan ang mga ito, mas lalo niyang nararamdaman na ang simplicity nila ay hindi simpleng kawalan ng kakayahan o pagkawala ng development. Parang may malalim na dahilan kung bakit nila piniling manatili sa ganoong state.

Hindi ito dapat ganito, mariin niyang sabi sa sarili. Hindi ka ganito. Sa buong buhay niya, pinili niya ang katahimikan kaysa komplikasyon. Ang malinaw na hangganan kaysa kalituhan. Ngunit ngayon, naroon siya—nahuhulog sa pagitan ng mga desisyong dati’y madali.

lang ang sinabi. Pero kahit ganoon, sapat na. Dahil kahit simple, ibang klase ang tono. May diin. May double meaning na siya lang ang nakakaramdam. Paglabas niya ng opisina, halos mapangiti siya nang mag-isa. Bakit parang kahit simple lang… nakakaadik pa rin? At sa buong araw na iyon, isang bagay lang ang malinaw kay Althea—

mahina niyang sabi habang pinipigilan ang sariling mapayuko. Napatingin naman si Doña Celestine sa bintana, waring pinagmamasdan ang makukulay na kariton ng gulay, ang mga batang naglalaro sa tabi, at ang mga kapitbahay na abala sa kanya-kanyang gawain. Ngunit sa halip na pagkasuya, isang maliit na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “No, hija. There’s beauty in simplicity. Mas totoo ang buhay dito.”

Muli na namang tumingin sa akin si Sir Martin habang hinihintay akong magsalita na para bang hindi siya natuwa sa mga isinagot ng kasama ko. I cleared my throat and answered. "Prudence is different from wisdom. Let me compare them so they can be easily understood. Wisdom is 'this is the right thing to do', while prudence is 'this is the right thing to do if you experienced this.'" I quoted. "Wisdom is the highest form of knowledge, more on the rational side, while prudence is making decisions with empathy and sympathy, a practical thinking that considers a good end."

Nagsasarap tusukin ng kung anumang kutsilyo. "Alam ko," I said as I stood firm. "Kasi marunong akong mag-appreciate ng mga bagay kahit kaunti lang. Marunong akong makontento at sumaya sa mga simpleng bagay." He scoffed, as if what I said was a joke. "Being contented and simple won't bring you anywhere," sabi niya at tumingin sa'kin sandali na may mapang-insultong ekspresyon at ngising nagpapakulo ng dugo ko.

Ipinakita niya sa akin hindi lang sa mga salita, kundi sa bawat kilos, bawat araw na lumilipas, na ang aking halaga ay hindi nasusukat sa kung ano ang meron ako, kundi sa kung sino ako. Natutunan kong tanggapin ang aking pinagmulan nang may pagmamalaki. Ang pagiging simple, ang pagiging masipag, at ang pagkakaroon ng malinis na puso—ito ang mga yaman na hindi mananakaw at hindi matatawaran.

“Gusto ko lang naman ng simpleng buhay.” “Pwede pa rin nating magkaroon noon.” “Paano kung hindi?” Tumingin si Duke sa kanya. “Kung hindi simple ang buhay natin, gagawin nating magaan kahit mahirap.” Napangiti nang bahagya si Solene. “Ang corny mo talaga.” “Pero gumagana.” “Hindi.” “Ngumiti ka.” “Napangiti lang ako dahil naaawa ako sa'yo.”