Since Birth In Tagalog Novels & Stories

Mukhang bagong dating lang dito ang batang babae dahil kilala ko ang mga batang nakatira dito. Nawala ang ngiti sa labi ko ng makitang pamilyar ang mga mata nito sa’kin.Saan ko nga ba ‘yun nakita? “Where do you live?”tanong ko sa bata. “There!”turo n’ya sa bahay ni Nanay Beth. “Do you know how to speak tagalog?”tanong ko sa batang babae. “A little bit, my mom always talk to me in tagalog”paliwanag nito kaya napatango-tango ako.

IKATLONG TAUHAN “Selene” ISANG linggo na ang nagdaan. Isang linggong walang tumatawag na ‘anak’ sa kanya. Isang linggo na rin ang nakararaan magmula noong masalpok ang kanyang ama ng ambulansya. Walang saysay. Walang kabuluhan. Mistulang walang hanging sumisirkulo sa kanyang katawan. Nagmistula siyang bangkay.

pag-punto niya sa kaibigan. “Hala ka! Ako ba naman ipahiya sa sarili ko, e” tonong batangueno niyang bigkas. Palibhasa ay tunay na nagmula sa Batangas ang lahi nila. Nakarating lang sila ng Tagaytay dahil sa may lupa rito ang tatay nila, na ibinenta rin nang magkasakit ito at mamatay. Ngunit nabawi rin nila ito sa pamamagitan ni Mariya at pinatayuan ng negosyo at bahay nila. “Para naman matauhan,” panggagaya niya ng tono nito.

Nadatnan ko syang nagluluto. Nag-iisa lang akong naninirahan dito sa bahay namin sa Naga City dito sa Camarines Sur. Narito kasi sa Naga ang trabaho ko. Taga Del Gallego talaga ang pamilya namin at tagalog ang salita doon. Si mama, taga-Lupi kaya minsan kinakausap nya kami ng Bicol language.

Kaya marahil, naroon rin ang kahoy at ang taong pumatay rito. Hindi ako baguhan sa bayan ng Santa Lucia. Doon ako ipinanganak ng aking ina. Laking Maynila ang aking mga magulang. Buntis noon ang aking ina nang dumayo sila ng aking ama sa Santa Lucia at sa baying iyon dumating ang araw na ako'y ipinanganak.

DAHLIA “Kasi…” “Bakit po?” tanong ko sa kanya dahil nanginginig na ngayon ang mga kamay niya. “D–Dahlia, sa tingin mo. Posible kaya na buhay pa ang anak ko?” tanong niya sa akin. “Paano niyo po nasabi na–” “I–Ito, ang name tag na ‘to. Doon rin ako nanganak at itong date na nandito ay same date sa birthday ng baby ko.” umiiyak na sagot niya sa akin.

Matatas pa rin itong managalog kahit pa matagal nanahan sa States. Kunsabagay, Tagalog naman kasi ang first language nito dahil dito ito sa Pilipinas ipinanganak. “Danieca!” pandidilat niya sa paliguy-ligoy pang tugon nito. “Oo! Nakatingin pa rin siya sa iyo.” “Sheesh! Nawiwirduhan na talaga ako sa taong iyan. Kahit nasaan ako nakikita ko iyan.”

“O sige sige! Bahala kayo.” ~*~ Kinabukasan ng umaga ay nagising na rin si Rose. Unang bumungad sa kaniya ang mukha ng kaniyang ina na ngayon ay nakangiti na dahil nagising na ang munti niyang prinsesa. “Good morning anak! Wow naman! Gising na ang baby namin! Kamusta na pakiramdam mo?” Hinipo niya naman sa kung saan-saan ang anak niyang bagong gising. “May masakit pa ba sa ‘yo.”

Okay na sana ang lahat sa akin at wala na sana akong isipin pa ngunit may isang bagay ang nagpapagulo sa aking isip. I was born in L.A. according to my credentials and even studied there. Kaya lang, bakit marunong akong magtagalog? Hindi naman ako sobrang talino or gifted dahil sa tingin ko ay pangkaraniwan lang talaga ang kakayahan ng utak ko. Kaya may parte pa rin ng pagkatao ko ang may pagdududa. Hindi ko matanong si Ralph tungkol sa bagay na iyon dahil nag-aalala ako na baka magtampo siya sa akin kaya naman sinarili ko na lang.

"Why didn't you burn it?" "Why? Para ano? I know it from the very start. You're a devil!" Halos pumutok na ang ugat nito sa kasisigaw. Binasa niyang muli ang nakasulat sa papel. Lucifer's my dad.