Since Birth In Tagalog Novels & Stories

mahina kong sabi. "Wala naman akong karapatang pagbawalan ka. Buhay mo iyan. Ang sa akin lang, huwag mo naman akong pag-alalahanin ng ganoon." May malalim na hininga sa dulo ng mga katagang kanyang binitawan.

mahinang bulong ng kanyang anak ngunit rinig naman ito ng lahat. She chuckled and replied, “They are using Tagalog, baby. It’s a language used by Filipino people.” “Is it in Europe?” “No.” Umiling siya rito. “It’s in Southeast Asia.” “Oh.” Napatango-tango ito. “Eat more vegies, okay?” aniya sa anak. Nakangiti namang tumango ang bata at nagsimula nang kumain.

"Same! I was born from the Philippines because my Mom is a Filipino." "Marunong kang magtagalog?" tanong ko at tumango naman siya. "Oo, ilang taon din akong tumira roon bago ako dinala ng Dad ko rito," paliwanag niya. "Can I be your friend? Ilang araw pa lang ako rito at hindi ako makahanap ng mga kaibigan." Tumango naman ako. "Sure." "Thank you! You look also nice too, I like your dress."

"What are you doing?!" "Landscaping." Kumunot ang noo niya. "In Tagalog, nagbubunot ng damo. Pinasosyal ko lang." Madami-dami na rin itong nabubunot. Tagaktak na ang pawis nito sa katawan at sa gilid ng mukha nito. Tumayo ito at lumapit sa kanya. "O, bakit sumisigaw ka? Ang aga-aga pa galit ka na naman."

Napanganga ako. “Paliguan, linisan at bihisan ang dalaga. Mag-uumpisa ang ritwal, alas-otso y media ng umaga bukas. Magmadali, ibalita ito sa buong mamamayan ng Gokayama. Tapos na ang matagal na paghihintay. Ang birhen na dalaga ay dumating na!” Dahil sa narinig ko ay sumiklab ang matinding kaba na nararamdamn ko kanina pa.

Kahit iyon na lang, okay na ako. I’m sorry about Lhyre… The baby… I believe it’s a miracle he was formed. But he was dead when he was born. Sinabi lang nila sa akin ‘yung nangyari kaya wala rin akong alam. I’m sorry. I really am sorry. Kung hindi sana kita inaway ng araw ‘yon, hindi sana ito nangyari. Pero alam mo naman ako at ang moody hormones ko… Kaya ko rin siguro ‘yon nagawa. Kaya kita nasigawan ng araw na ‘yon. Sorry. Pasensya na talaga.

Talagang papanoorin mo sila habang naghahalikan? Dahil tapos na naman akong maghugas ay pumasok na ako sa kwarto ko na sakto namang pagtawag ni inay cellphone ko. "Hello inay" bati ko. "Kamusta ka dyan anak? Kailan ka dadalaw dito sa bahay? Miss na miss ka na namin" biglang tumulo ang luha ko sa sinabi niya. Miss na miss ko na rin sila.

Bahagya ang ginawa niyang pagtango bago umalis dito. Yaya Ising is my personal Yaya from the beginning. She came from Bohol, Philippines. Mabait at mapag-aruga. Siya na ang naging nanay-nanayan ko noong una akong dumating sa mansyon ni Papa sa Caen France. I don't know anything, and Yaya taught me a lot. I have my lessons and everything but I wasn't good to it. Kaya madalas ay salitang bisaya ang nangyayari sa amin ni Yaya imbes na salitang prances.

"Mawalang galang na ho, pero mas maganda ho sana kung uuwi na lang ako. Hindi ko na ho ipipilit sa anak n'yo na walang bayag ang pagiging Ama sa anak ko. Hindi rin ho ako intrisado kung ano ang meron kayo at kung tatanongin n'yo ako kung sino ako? My name is Natalia Punongbayan! From the City of Dreams Manila! Na may kasabihan na; Sa bansang mahal ang bigas gayundin ang gas, maraming mandurugas, marami ring PATATAS... PILIPINAS!! And I thank you!" Matapos ko 'yon sabihin ay sumulyap pa ako kay Argo na umiiling lang sa'kin bago taas noo ko silang tinalikuran. Parang may stiff neck pa nga ang leeg ko habang naglalakad palabas ng bahay.