Since Birth In Tagalog Novels & Stories

“Iba talaga ang lumaki sa simpleng buhay. Walang halong yabang.” Napangiti ako. Sa unang pagkakataon mula nang makarating ako rito, parang nakahinga ako nang maluwag. Habang nagluluto, nagkwentuhan kami tungkol sa mga simpleng bagay—kung gaano kalamig ang umaga sa bukid, kung gaano kasarap ang bagong lutong sinangag kapag may itlog na niluto sa uling. Pero habang tumatagal, may kumikiliti sa isip ko.

“Hija, h’wag kang kabahan. Wala akong masamang intension at hindi ako nandito para pahirapan ka.” Nanatiling tahimik ang dalaga kaya naman nagpatuloy ito sa pagsasalita. “My mother was born in a remote mountain village in Mindanao. She went to work in Manila at the age of eighteen and worked as a nanny at my grandfather's house. That year, my father came back from his leave from the army and saw my mother. He fell in love with her at first sight. Sa kabila ng pagtutol ng pamilya, nagkatuluyan sila. Pinag-aral siya ni daddy hanggang sa makatapos ng kolehiyo, pinakasalan, at kinalaunan ay ipinanganak kaming dalawa ni Lucian.

“Hindi ba sinabi mong pumunta ako?” “Did I? Hindi ba puwede miss mo lang ang kuya mo?” he asked, using Tagalog language though he wasn’t fluent like his elder brother even though his mother was a pure Filipino. He was born and raised in Japan after all, but he can understand Filipino language and English very well.

tanong ko sa kaniya. “March 12.” Napatango-tango naman ako dahil alam na alam niya kung kailan ang birthday ko. “Oh sige saan ako pinanganak?” tanong ko ulit. “San Juan City, hindi ba umuulan pa nung time na pinanganak ka?” tanong niya sa akin. Medjo kinilabutan ako doon dahil alam na alam niya yung bagay na iyon.

tanong ko rito. “What’s bubwit?” tanong nito habang magkadikit ang kilay na nakatingala sa akin. Natawa ako dahil nga hindi nito maintindihan ang nasabi kong salita. Mukhang hindi sanay mag-Tagalog itong batang ito. Nasaan na ba ang bantay niya? “Ah… ‘bubwit’… ano iyon… maliit na daga lang ‘yun,” natatawang paliwanag ko rito.

Kakarating ko lang pinapatawa na kaagad ako ng mga anak ko. "You three wrong. Favorite in Tagalog is paborito. Say pa-bo-ri-to..." Pagtatama ni Yukizia. "Pabyurito!" "Pabrito!" "Potato!" Sabay-sabay nilang sabi Fuck! Hahaha! Now I know, bulol nga naman. "Ang sakit niyo sa ulo, isa ka pa tawa-tawa ka diyan imbis na tuturuan!" Inirapan ako ni Yukizia. "Hahaha sorry Missis ko. I'm just having fun with my sons. They're so cute talking tagalog." Kinindatan ko siya at binigyan ko ng tig-iisang fries ang nga anak ko habang umiinom sila ng gatas.

“I’m sorry, Ravi. I’m really confident and fluent in speaking in English, especially since I was born and raised in Italy, but I could understand what you were saying. However, my Tagalog and Filipino words whenever I’m speaking weren’t that fluent.” “Ako rin, eh. Kapag big boy na ako, gusto ko rin na ni-gaya ako kay Papa na magaying ni-ingwish at mag-wek para bibigyan ko ng mani si Mama. Ni-ayaw ko po kasi na pagod si Mama,” pagkukuwento ni Hunter at ngumiti pa sa akin.

Bumilis ang tibok ng puso niya nang marinig ang pangalan ng kanyang bayang sinilangan. Sa isang banda, ito ang lungsod ng kanyang kapanganakan, ngunit siya ay lumaki sa California at walang alaala sa kanyang tinubuang-bayan. Palaging pinagtatawanan siya ng mga lalaking nakalakihan niya dahil galing siya sa silangang baybayin at iba ang pagsasalita.

Kaya naman hindi ko maiwasan na magulat, idagdag na rin ang bigla kong pagkaalala sa isang tao. Pilit akong ngumiti sa mga anak ko at saka tiningnan ang aking pamilya na nakangiting nanunuod. Mukhang narinig na nila ang dalawa na magsalita ng Tagalog dahil hindi na sila nabibigla roon. Napailing na lamang ako at iwinaksi ang pumapasok na alaala sa aking isip. Mabuti na rin ito para matuto silang makipag-usap sa ibang bata.

“ sambit nito saka naman ako natawa ng parang tanga. ”Okay, Im Catherine De las maña, i was born on December 10, 2002 and my father praised me not well.“ may diin na sambit ko sa huli kong sinambit. ”Gaya mo sa pilipinas din ako lumaki and my Mother died in car accident too.“ ”B-buhay ang tatay mo?“ gulat na tanong nito habang nakatingin sa'king mga mukha. Magkasingtangkad lang kami nito.