Since Birth In Tagalog Novels & Stories

"Mawalang galang na ho, pero mas maganda ho sana kung uuwi na lang ako. Hindi ko na ho ipipilit sa anak n'yo na walang bayag ang pagiging Ama sa anak ko. Hindi rin ho ako intrisado kung ano ang meron kayo at kung tatanongin n'yo ako kung sino ako? My name is Natalia Punongbayan! From the City of Dreams Manila! Na may kasabihan na; Sa bansang mahal ang bigas gayundin ang gas, maraming mandurugas, marami ring PATATAS... PILIPINAS!! And I thank you!" Matapos ko 'yon sabihin ay sumulyap pa ako kay Argo na umiiling lang sa'kin bago taas noo ko silang tinalikuran. Parang may stiff neck pa nga ang leeg ko habang naglalakad palabas ng bahay.

Tumikhim siya at umayos ng pagkaka upo. "Marunong ka pala mag tagalog. At… first time kong marinig na magsalita ka ng tagalog." Puna ko. "Mukha kang mayaman na napadpad sa probinsya. Pero ang bongga ah mas lalo kang nakakaakit kapag nagsasalita ka ng tagalog."

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

tanong ni Manang Anding habang kandong ang bata. "Ka... ko... k-konti," she replied, trying to talk in Tagalog, which made me laugh. Simula noong sinabi ko na uuwi na kami sa Pilipinas, she urged me to teach her Tagalog language. Sabi niya kasi na gusto niyang magkaroon ng maraming kaibigan dito kaya dapat marunong daw siyang mag-tagalog. Hindi ko nga alam kung saan niya nakukuha ang mga ideyang gano'n lalo pa at mag-a-apat na taon pa lang siya.

anito, tagalog na naman. Natawa na naman siya, pero naalala niya ang araw na iyon kung kailan sobrang basag siya. Naging malungkot ang mukha niya bigla, "I feel like that's the worse day I ever had."

sigaw ni Tatay. Ang eksenang ito ang lagi na lang paulit-ulit kong naaalala. Ito ang bangungot na hinding hindi ko makakalimutan. kahit pitong taon na ang nakakalipas. Ngayon napagdesisyunan ko nang umuwi ng Pilipinas kasama ang aking anak na ipinagbuntis ko noon. Ano namang klaseng buhay ang mararanasan ko sa Pilipinas?

Wala sa sariling tanong ko. "Yes. I was born here actually. But when I was just five years old, we left the country and moved to the Philippines after my Mom died." "Ohh..." Tango ko lang. Hindi ako nakapagsalita agad. Losing his mother must have been difficult for him. "Pero Infairness, ha? Hindi mo pa rin nakakalimutan ang wikang Italyan. Ang galing mo pa ring magbigkas, parang tagarito ka pa rin habang sinasabi ang mga kataga." Kaya rin pala bihasa na siya sa Filipino language kasi saglit lang siya dito.

Mahirap ang buhay na kinagisnan ko kaya sinisikap ko na may kitain para may pambili kami ng pagkain. Ako ang panganay kaya nasa akin ang malaking responsibilidad. Anim kaming magkakapatid ang lahat kami mga panganay pero ako ang pinakamatanda. Universal ang lahi namin. Isa lang ang pinoy, 'yon ang bunso namin. Ako ang tatay ko naman ay isang Italyano. Nabuntis si inay at hindi na bumalik dito sa Pilipinas ang ama ko. Kaya marami ang nagsasabi na maganda ako. Pero kahit na maganda ako ay hindi pa rin naman nagbago ang buhay ko.

"Miss Santos, you mean to say, binato ka ng cellphone, kaya ka humawak ng kaldero?" “Yes, Your Honor! Kasi grabe sya, makasakit! Masakitan ako, as in! Murag gipatay ko ba!” Ano raw? Napatigil ako. Did she just—was that even Tagalog? "Miss Santos, Tagalog. Please." Pilit kong pinakalma ang sarili ko, but at this point, I was already regretting taking this case. “Ah, eh, ano po, ang sakit talaga kasi! Yung parang tinusok ang heart ko, pero sa ulo po pala natamaan.”

hindi makapaniwalang tanong nito sa akin kaya napatungo ako rito "Uuwi po kasi ako sa Batangas at saka birthday po ng anak sa January 5 kaya January 7 na po kami makakabalik ng Manila" mahina kong paliwanag rito kaya napa bunting hininga ito sa sinabi ko