Sisa Monologue Script Novels & Stories

“Kung akala ni Mona na makakalusot siya, nagkakamali siya. I built my place here. At walang kahit sinong p'wedeng umagaw no’n. Hindi si Mona. Hindi ang kahit sino.” [“Anak… maging maingat ka. Ang mga taong masyadong nagmamadaling manira at umangat, sila ang unang bumabagsak. You should be careful with your actions and plans.”] Livina smirked bitterly. “Hindi ako babagsak, mama. Hindi ako papayag.” Ikinuyom niya ang kaniyang kamay bago muling nagpatuloy. “I will make sure that Mona Scott will regret that she stepped into Gray Apparel.”

“I’m so proud of you, Monique. Hulog ka ng langit.” “Walang sumalo,” wika nito. Umarte siyang nainsulto. “Ano ako? Wala lang? Background lang?” Monique rolled her eyes. “Drama queen.” “This is nice,” ani Clip. “Us in a dirty living room, preheated jumbo sisig express, these uncomfortable monoblocks. I’ve been served a humble pie, sis. If this ain’t it, I don’t know what fucking key lime pie I will be eating in the coming weeks.”

​Lumingon si Sirius, at sa sandaling magtama ang kanilang mga mata, naramdaman ni Haven ang pamilyar na kuryenteng tila laging naroon simula nang magtagpo ang kanilang mga landas sa magulong mundo ng showbiz at sibil na digmaan. ​"Iniisip ko lang na bukas, babalik na naman tayo sa impiyerno," sagot ni Sirius, pilit na ngumingiti. "Sa loob ng isang linggo rito sa isla, unti-unti ko nang nakalimutan ang takot. Ngayon, bumabalik na naman siya."

I cleared my throat and stated my opening spiel again. "Thank you for calling EXIV. My name is Sanya, how can I help you?" But nothing answers me again. Nakakainis naman to, prank call na naman ata. "Since I am not able to receive any response from the other line, I need to drop the call now—" "Wait—" Napamaang ako ng marinig ang boses ng sa kabilang linya. It's a husky and manly voice that somehow give shivers to my spine.

In exchange of money, I was willing to sell my dignity. Napaigtad ako nang biglang nag-vibrate ang aking phone. Kaagad akong nagbaba ng tingin dito. It was Sia's text. Humugot ako ng malalim na hininga saka binuksan ang mensahe sa akin ni Sia. From Josia: Hey, Maia. Are you awake? Can you go out? We're having a breakfast together. Someone wants to talk to you, too.

Three DVDs after, nagsalita si Jascha, "l am sorry. I didn't mean to call our babies monsters. I am the monster." "Yes, you are." I nodded. "Sana mapatawad mo pa ako." "Hindi pa ngayon. Ikaw pa din ang pinaka nakakainis na tao sa buong mundo." "l know.. And it sucks." "It is. Hindi ka pa ba uuwi?" "l have to wait for Ashton."

Naghilamos ako ng mukha sa sink para kahit papaano ay mas hindi halatang umiyak ako. Habang inaayos ko ang sarili ay biglang bumukas ang pinto ng comfort room. Nagkatinginan kaming dalawa ng ina ni Monalisa at tinabihan pa ako para maghuhugas ng mga kamay sa katabing sink ko. Tahimik naman akong nagpapatuyo ng mga kamay sa gilid at akmang aalis na ako nang bigla siyang nagsalita. “Ang sakit, ‘no? Well, you deserved to feel the painful truth. Sana ay sumuko ka na para matapos na ang lahat,” sarkastiko niyang turan habang nakangisi.

Tumayo si Sia at dumiretso sa labas, bago pa man niya mahawakan ang doorknob, nagsalita muli ang teacher, "Saan ka pupunta?" Natatawang lumingon si Sia sa Prof nila, "Ang sabi mo lumabas ako. Ngayong lalabas ako, tinatanong mo kung saan ako pupunta. Nasaan ang utak mo?" Lumaki ang butas ng ilong ng kanilang Prof at nagpipigil ng inis. "Get out!" nanggigil na sabi nito. Umismid nalang si Sia at tuluyang lumabas.

Sandali siyang natigilan, saka marahang pinagdikit ang mga labi. Hindi iyon ang sagot na inaasahan niya. Nang bumaling si Ismael at inabot na ang pintuan para lumabas, mabilis siyang humakbang paabante at humabol. "Mr. Ismael," mahinahon ngunit may tensyon sa boses niya, "paano niyo po sa tingin ako maaaring humusay pa?" ani Monica. Nanahimik si Ismael saglit, saka malamig na nagsalita, "Mag-research ka pa. Mas pagtuunan mo ng pansin ang mga bagong pag-unlad sa ilang larangan."

"Sasamahan mo ako bukas?" Napanganga si Monique sa drama niya. "Akala ko iiyak ka na lang nang iiyak magdamag, kaloka ka besh!" Ngumiti ng malapad si Bela habang hinihintay ang sagot niya, "kung 'yan ang gusto mo, e' di sasamahan kita." Bigla siyang nalungkot ulit. "Pero 'di mo naman kailangan magtrabaho dahil hinihintay mo na lang ang visa mo para makapunta ka ng US."