Sisa Monologue Script Novels & Stories

Napangisi ako at hinaplos ang kaniyang pagkalalaki. Tinanggal niya ang kamay ko sa kaniyang pagkalalaki at mas lalo pang pinag-hiwalay ang parehong hita ko. Nginisihan niya ako nang magtama ang tingin naming pareho. "What are you waiting, Silas? Why did you stop?" nagtatakang tanong ko at bakas ang inis ng huminto siya sa ginagawang paghimas sa aking hita at sa aking dibdib.

Ang boses ko ay punong-puno ng diin, isang pahayag na walang sinuman ang maaaring balewalain. Nakangiting tumango si Lander. "Sure, boss. I'm so excited!" Napangiti ako nang bahagya, pero hindi ito ngiti ng tuwa—ito ay ngiti ng isang taong handa nang bawiin ang lahat ng sa kanya. Ngayon, wala nang atrasan. Misha El Salvador is back. Hanggang sa may kumatok sa pintuan. Isang pormal ngunit magalang na boses ang narinig ko mula sa kabilang side.

Biglang nanumbalik ang pagdadalamhati at sakit ng alaala na naranasan niya ng araw na mawala ito. Mukhang napansin siya ni Monalisa at kusa na itong napaupo pagkatapos. "I'm sorry for your lost Judas. Thank you," Monalisa's voice was mixed with concern to him. Tumango naman ang binata at iniwan na ang dalaga na nakamasid lang sa paglalakad niya palayo. Tumigil din naman siya saglit at muling nilingon si Monalisa na ngayon ay nakahiga na sa may bench habang ibinibilad lang naman nito ang magandang katawan.

Ang tinig ni Ysa ay dumaan sa linya at umabot sa pandinig ng propesor. Parang nakita niya ang isang batang babaeng nakatayo mag-isa sa dilim, nakatingin sa kanya na puno ng pagsusumamo at kawalan ng pag-asa. Nanatiling tahimik ang linya, at kabadong hinintay ni Ysa ang magiging desisyon. Makalipas ang ilang sandali, nagsalita rin si Elijah. “Ito ang pangalan ko sa f******k. Add me. Ipadala mo ang mga basic information mo mamaya. I’ll make an appointment, then I’ll tell you the details.”

Nanginginig na ang kamay ko sa gigil pero pinigilan ko ang sarili ko. "Hindi naman po ako nagsisinungaling, ma’am," sagot pa niya, hindi man lang kinakabahan. Napabuntong-hininga ako nang madiin. Hindi ko alam kung may suicidal tendencies lang talaga ‘tong gagong ‘to o trip lang niya akong asarin. "Tumahimik ka na lang, Monroe, kung ayaw mong iwan kita dito bilang peace offering kay Tito Dark."

Hindi ako nakapagkwento sa kanila kanina nung sinundo nila ako dahil hindi matigil ang iyak ko at hinayaan naman nila ako. "What happened ba? Mad ba si Tita kasi umuwi ka ng late? " inilingan ka lang si Iris. Huminga ako ng malalim para masabi ko sakanila pero bago ko masabi ay biglang tumunog ang cellphone ni Sia para sa isang tawag

Panigurado siyang tinuturnilyo na naman ang utak nito. Everyone in the room zipped their mouth when Isaiah stood up from the couch. Swabe ang galaw nito patungo sa kanila, animo’y main character sa isang K-Drama. All of them groaned in unison, seeing their friend act like an idiot—more like a bunch of immatures.

Agad siyang lumingon sa dulo ng gusali, kay Chlorothea. Isang hakbang pa lang, umalingaw-ngaw ang malakas na putok ng baril. Isang putok ang tumama sa semento, ilang pulgada lang mula sa kanyang paa. Napahinto siya. “Not so fast, General,” malamig na wika ng lalaki sa monitor. Tumunog muli ang tinig nito, puno ng poot. “Masyado kang magaling. Alam namin ’yan. Hindi umubra sa’yo ang mga tauhan ko, even unarmed, even alone.” Tumawa ito nang mababa. “I really hate your guts.”

You're not a voice You're just a ringing in my ear And if I heard you, which I don't I'm spoken for I fear Everyone I've ever loved is here within these walls I'm sorry, secret siren, but I'm blocking out your calls I've had my adventure, I don't need something new I'm afraid of what I'm risking if I follow you Into the unknown Into the unknown Into the unknown Oh oh, oh oh oh Oh oh, oh oh oh, oh oh It looks like it rings the others' ears at isa-isa na silang nagsilabasan. She continued singing. Tumakbo palapit si Izaac sa kaniya. She sang as she knelt in front of him, smiling sweetly as she watch him dance. Napa-tingin ako kay Selene na nagpupumilit bumaba. So I let her go. She walked hazil

Lalagpasan ko na s'ya nang maramdaman kong may bumuhos na malamig na tubig sa ulo ko. "I'm still talking to you. 'wag kang bastos!" Pakiramdam ko ay nawalan ako ng gana para ipatangol ang sarili ko sa kan'ya. Tangkang sasabunutan n'ya pa sana ako ng may kamay na pumigil sa kan'ya. "Stop this nonsense childish act of yours, Monique!" napatingin ako nagsalita. It's Sharina. "Whatever! magsama kayo! Mga losers!" Mataray na bulalas ni Monique bago tuluyang umalis.