Sisa Monologue Script Novels & Stories

Tahimik na tiningnan ni Sierra ang lalaki, pagkatapos ay muling umupo at uminom ng kape. Paminsan-minsan ay sinusulyapan ni Lukas ang babaeng kaharap, tahimik na umiinom ng kape. Ang mga taong paghihintay at pangungulila rito ay nakapagpaparamdam sa kanya ng kakaibang kaligayahan ngayong humihinga sila sa iisang hangin. "Sierra..." "From now on, please call me Mrs Montezides."

Napahawak ako sa sintido ko at kahit nanginginig ay iwinaksi ko ang kamay niya mula sa braso ko at nagsalita. "Please, can you leave me alone? Meeting is already over. If you have another concern you can call my assistant or me to inform your concern. But now I'm really have to--" But before i finished my sentence everything went black.And before my senses is gone I heard his voice calling me Sandra again... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Thank you for reading and supporting my stories ❤️

Napapikit siya. “I know…” “And you’re breaking yourself too.” Mas lalo siyang napapikit. “I know that too. But I deserve this." Tumigil sila malapit sa entrance. Ito na ‘yon. “Sigurado ka na?” huling tanong ni Sierra. Tahimik siyang tumango. Wala na siyang lakas para magsalita pa. Niyakap siya ni Sierra nang mahigpit. “Pagdating mo doon,” bulong nito, “don’t run forever, okay? You have to face this someday.”

sabi ni Sia Napakuyom ang kamao ko sa narinig kong iyon. Paano mo nagawa sa 'kin 'to? Nagmakaawa na akong layuan mo si Lucas. ". . .I will only believe you when you're dead. So die, just die Sia. Tutal mag isa ka na rin naman, wala namang pamilyang iiyak sa'yo pag nawala ka. Wala namang dahilan para mabuhay ka pa. Whether you won the world, wala ka namang pamilyang uuwian. So, just put an end to your pitiful life."

maarteng wika nito habang nakatingin sakin. " Psh, siguraduhin mo lang na Hindi ka nagpapanggap dahil kapag nalaman kung nandito ka upang mag ispiya ihanda mo na yang sarili mo dahil babalatan Kita ng buhay!" Seryuso kung sambit. " Oyy unggoy relax yan, makakasa kang nagbago na yan dahil nag therapy na Siya" sambit ni Mona. Bumuntong hininga naman ako at tumango sakaniya.

“This is corporate sabotage, not entertainment.” Ngumiti si Sanya at humakbang pa hanggang halos nakasandal na siya desk. Sumiklab ang pabango niya sa hangin—isang halong matamis at mabangis. Walang pasabi itong umakyat siya sa gilid ng desk saka umupo roon na parang trono at dumekwatro. “Well, maybe it should be,” mapanukso nitong bulong. “People will like you more when you’re… human.”

Hindi niya rin lubos na maintindihan ang sarili niya kung bakit kahit mahuhuli na siya ay mas pinipili pa niya na ilagay ang sarili niya sa kapahamakan kaysa ang magsabi na lamang ng totoo. Makailang sandali muna siya na tinitigan ni Aldrick bago muli na nagsalita. "One last chance, Sisa. Huling pagkakataon mo na ito para umamin sa akin sa mga kalokohan mo. Huling pagkakataon na rin ito na tatanungin kita kung magkano ang kailangan mo para tigilan mo lamang ako. No questions asked, Sisa. Just admit to all your scheming then I will forget everything."

That’s gross! I let out a frustrated sigh. They are right, nasa huli talaga ang pagsisisi. Huli na nang mapagtanto ko na wala akong io-offer bukod sa virginity ko. Ang boring kong tao! Pagpasok ko sa unit ko, as usual, sinalubong ako ng nakabibinging katahimikan. Sa mga susunod na araw, magbabago na. Bibili ako ng speaker at walang sawang patutugtugin ang kanta ng singer na iyon.

Dahlia’s POV “I welcome the opportunity to speak to all the people of Austria, wherever they live and whatever race they came from. Let me begin with a heartfelt thank you to all the people here who attend this party…” Kasalukuyan kaming nasa gitna ng isang malaking stage. Nasa gitna si nanay na nagsasalita sa micropono. She was delivering her speech to the people in front of us. Kanina pa ako kinakabahan baka kasi ay mapasabak din ako sa speech hindi ako prepared. Nasa tabi ko ang aking kapatid na si Isabella, ni hindi man lang ako nito pinapansin at tinataponan ng tingin. Napakaseryoso ng kaniyang mukha na para bang sinusuri ang mga tao sa harap namin. Hindi ba siya marunong ngumiti? Ganit

Kanina lang boses anghel ito eh bakit ngayon eh boses satanas na. “ST. MICHAEL AT ST. GABRIEL KAYO BA YAN? IMAGINATION KO LANG BA TO? O DALAWA TALAGA SILANG KUMAKAUSAP SA AKIN? baka wala namang kumakausap talaga sa akin napa praning lang ako? Aguy manang biday ilukat mo man, ano bang nagyayari? Bakit kase speaker ang kausap ko?" “IF YOU DON’T KNOW YOUR PURPOSE HERE MISS (PAUSE AND LOOKS AT THE PAPER IN FRONT OF HIM) TRISHA SAN DIEGO YOU BETTER LEAVE THIS ROOM AS SOON AS POSSIBLE THIS TALK IS OVER”