Sisa Monologue Script Novels & Stories

Ngunit alam ko, sa bawat hininga, sa bawat galaw ng katawan ko, sa bawat luha na tumutulo, isang bagong yugto ng parusa at obsession ang magsisimula. “Savanna,” mahina ngunit matibay ang huling boses niya, bago umalis sa silid, “huwag kang magpaloko. Ang guilt mo… at ang buhay mo… ay simula pa lang ng lahat ng ating kwento.”

Lucresia’s speech made everyone emotional. “I won’t make this dramatic since Lucresia made us cry and I’m scared to cry because I don’t want to ruin my makeup. This is my short message for everyone, congratulations and let’s continue fulfilling our dreams!” Arsin said which made the audience laugh. “I’m Isabella and the SBO Secretary. I thank SIS because they gave me a chance to experience this wonderful thing I’ve never experienced before. I hope I served well all the students. Also thank you for trusting me. You guys the best! Congratulations to us!!!” Isabella said.

Natakot na siya ng sobra-sobra at pinilit ang sariling makawala sa kinauupuan ngunit lalo lamang humigpit ang tali. “Now, you’ll die together with your child, bitch!” Nang-iinsultong wika ni Sia habang nakangisi itong nakatingin kay Sabrina na pilit na kuma-kawala sa kaniyang kinauupuan. Halo-halo na ang nararamdaman ni Sabrina sa mga oras na ‘to, lalo na ng maramdaman niya ng umaapekto sa kaniya ang ritwal ngunit mas nangibabaw sa kaniya ang sobra-sobrang galit na nararamdaman.

Iniisip ko na baka balikan nila kami lalo na itong si Jasmin at baka nga pati trabaho nilang dalawa maapektuhan. Lumuluha ako habang napapa suntok sa manibela ng sasakyan ng wala akong maisip na solusyon para dito. Nanggigigil ako habang iniisip kung ano ba talaga ang dapat kong gawin. Yumuko ako sa manibela na umiiyak hanggang sa makatanggap ako ng tawag mula sa taong hindi ko inaasahan. Nanlaki ang aking mata ng makita sa screen ng aking cellphone ang taong hindi ko inaasahang tatawag sa akin. Ang number na ginamit ni Satanas noong tumawag siya last time.

Nasa kanya ngayon ang buhay na minsang kanilang pinangarap. “Magiging tatay ka na…” iyon ang huling mensaheng binitawan ni Monica sa ospital, habang pilit na pinapangiti siya kahit halatang nanginginig sa takot. “Huwag kang matakot, Lance. Kakayanin mo 'to.”

Si Drake—whoever he was—belonged to a world of penthouses and luxury cars and private drivers. Siya? She belonged to the normal world of normal people, of normal problems. At yun ay okay lang. Kasi right now, ang kailangan niya is to focus on herself. Hindi sa lalaki. Hindi sa relationship. Hindi sa love. Sa sarili niya. "You're right," sabi niya kay Mika. "I need to focus on myself. On moving forward." "Exactly!" sabi ni Mika. "And the first step? Changing your N*****x password kasi for sure gamit pa ni Tristan yun."

“Ha!Gayun ba? Ilang taon na ba, ngunit paakyat pa din ako ng walang tigil?! Atsaka, para sa iyong impormasyon, ako ay mapopromote bilang dean ng student affairs ng Mordu University malapit na!” “Hanggang sa oras na iyon, ako ay magkakaroon pa ng mga konesksyon at resources. Makikilala ko pa ang mga lalaki mula sa mas mataas na social class sa halip na mga basurang taong tulad mo!” Si Sasha ay puno ng kanyang sarili. Siya ay mayabang sa halip na nahiya sa pakikipagtulog niya para maabot ang kanyang tagumpay!

“I am not, Isabella.” “You shut up!” may diing saad ni Isabella kay Monique habang nakaturo pa ang hintuturo niya kay Monique. Nagkibit balikat lang naman si Monique. “Huwag kang magmagaling na para bang alam na alam mo ang lahat. Iisang report lang ang nakita mo kaya huwag kang magsalita na para bang wala kaming kwenta sa marketing department. Pabida ka masyado eh.” Saad ni Isabella saka siya lumabas ng conference room.

Napataas naman kanyang kilay sa sinabi nito. (who the hell are you?...) Gusto na naman niyang pagtarayan ito dahil kaunti na lang ay bibingo na ito. This Yssa girl was getting on her nerves. She was like a security guard na nakabantay sa itatapon niyang basura. Tagasalo. "Are you kidding me Yssa? Did you ever heard the sayings, SIS' CODE?" Hindi niya nagustuhan ang tinuran nito.

Napayuko ang bilyonaryo sa ibabaw ng mga palad ni Sierra. "Patawarin mo ako, Sierra. Patawarin mo ako sa pagiging napakalaking gago," humahagulgol na amin ni Lucas, ang boses ay basag na basag sa matinding pagsisisi. "Ang tanga ko para paniwalaan ang mga pekeng ebidensyang iyon nang hindi man lang kita pinakinggan noon." Natigilan si Sierra. Pakiramdam niya ay huminto ang mundo sa narinig. "Anong... anong sinasabi mo?"