Sisa Monologue Script Novels & Stories

pagpapakilala nito na parang nagpaguho nang mundo ko. Parang akong pinagsakluban nang langit at lupa sa narinig ko, at mas nanaisin ko pang bumuka ang lupa at lamunin ako nito. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang boses na lumabas sa bibig ko. "Nice meeting you, I'm Yesha, Xavier's subordinate." I said trying to fight the urge to cry and for my voice to quiver.

Sylas POV Nasa terrace ako ng mansiyon habang hawak ang isang basong whiskey. Sa harapan ko, tanaw ko ang maliwanag na buwan. Maliwanag ito, tila ba nanonood din sa akin. Tahimik ang paligid. Tahimik ang gabi. Pero ang isipan ko, kanina pa talaga hindi mapakali. “They crossed the line,” bulong ko sa sarili. “Now, I’ll have to remind them who I am.”

Naiiling na sabi ni Mon. “Keyla!” Tawag ni Isaiah sa kanya. Kaya napatingin siya dito. “Umalis na kayo! May bombang sasabog sa ilalim ng lupa!” Sigaw niya ulit sa mga ito. “Hindi kita iiwan dito!” Si Thiago ang sumagot. Marahas na tinignan ni Tanita si Thiago “Manahimik ka! Nilinlang mo ako kaya pati ikaw ay sasabog sa loob ng limang minuto!”

"Pero seryoso, Jaxon, nakikita ko na kung bakit ganoon ka katigas noon. Ang lugar na ito... napakaganda, pero napakalamig. Parang bawat tao rito ay may sinusunod na script." "Exactly," seryosong sagot niya, habang isinasandal ang kanyang ulo sa headrest ng kotse. "That's why San Isidro was a shock to my system. Rito, everyday is a performance. Ngunit nung kasama kita, I didn't have to rehearse my lines. I could just be tired, I could just laugh, and I could just be human. I miss you, Kiket."

Napayuko ito. “I need my surgery team. Kailangan ko na itapon ang mukhang ito.” Saka nga inis kong sinipa yung isang tauhan. (Monina POV) Para akong spy na napababa sa hagdan. Nasa labas sila nag-uusap. Ngunit halos mapatayo ako nang matuwid dahil kay Rhoa. “Natatakot ka?” “Hindi. Baka ma-insecure kasi ako sa ganda ni Vanessa.” Medyo may kasama pang pangiti.

‎At doon— ‎biglang bumukas ang speaker sa loob. ‎Static. ‎At pagkatapos—may isang ‎boses. ‎“Game pa lang ‘to, Leandro.” ‎Pumikit siya sandali. ‎Pinipigilan ang galit. ‎“Let her go.” ‎Ngumiti si Isadora sa kabilang side. ‎“Let her go?” ulit niya. ‎“Funny.” ‎Tumayo siya. ‎Dahan-dahang lumapit sa monitor. ‎“Hindi mo pa rin naiintindihan.”

Kahit anong pigil niya ay hindi ito nagpaawat sa pagsasabi sa kanya ng nakaraan nito at mas lalong nawawasak ang kalooban niya dahil sa mga nalalaman. "Halos mabaliw ako noon dahil sa sobrang sakit na dinanas ko sa mga kamay nila. They are more than animals, they are monsters. Hindi ko naipagtanggol ang sarili ko at walang ibang nagawa kundi tanggapin lahat ng parusang ibinigay nila. Hindi lang ang masayang buhay ang pinagkait nila sa'kin kundi pati ang kapayapaan ko. I was traumatize," natigil ito sa pagsasalita dahil sa paglakas ng iyak. Hindi na kinaya ng dalaga na pagmasdan lamang ito, kahit ayaw nito ay lumapit siya at mahigpit na niyakap si Sais.

Hindi niya maiwasang sisihin ang sarili nang maalala ang lahat. Napansin ni Martin ang paglukob ng kalungkutan sa kaniya kaya hinawakan nito ang isa niyang kamay at masuyo iyong pinisil. “Ano ka ba? Huwag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari kay Monica. Wala kang kasalanan,” anito.

sabi ko ngunit nagtinginan lang sila at tinawanan ako. “You’re not going anywhere, Yhzel,” nakangising sabi ni Menard. “What? Can’t you see? I’m f*cking bleeding!” sigaw ko sa kanya at akmang tatayo para lang muling mapaupo dahil sa muling pagsigid ng kirot ng tiyan ko. “Who cares?” maarteng sabi ni Sasha. “You’re going to die here soon, ayaw mo bang magkasama kayo ng anak mo sa langit?”

Ihagis ko sa kaniya ‘to, eh. Naisip ko tuloy kung ano nang nangyari ro’n sa babae? Baka namatay na ‘yon sa hiya. Kung ako ‘yon baka hindi na ulit ako magpapakita. Wala na akong maihaharap na mukha sa taong nakakita sa’min. Imagine getting interrupted while doing some… ritual in a public bathroom. I would be so humiliated. Baka hindi na ‘ko pumasok ulit. Or maybe not. Baka wala lang rin sa kaniya. Maybe it’s just nothing to her, hypothetically.