Novel & Cerita Slogan Tungkol Sa Implasyon

tanong ni Eloise, medyo gulat sa sinabi ng kaibigan. Tahimik ngunit diretso ang sagot ni Sasha, “Ang matatalinong tao, ang daming iniisip. Bago gumawa ng isang hakbang, iniisip na agad kung anong mangyayari hanggang ika-sampung hakbang. Ang daming agam-agam, ang daming iniisip. Ayaw bumaba ng pride, ayaw umamin ng pagkatalo, kahit simpleng tawag, kailangan pa ng palusot.”

Frustrated na pasigaw ni Cray "BASTA UMALIS KAYO DITO AYOKO KAYONG MAKITA AT MAKASAMA!" Sigaw ko muli. Habang tinititigan ko sila ay mas lalong sumasama ang timpla ko. "Isang buwan ka ng ganyan angel, kung hindi mo kami kakagatin, sasabunutan, susuntukin ngayon naman ay papalayasin mo kami!" nagrereklamong sambit ni Carson habang bahagyang pumapadyak ang

His origin. Subalit ang prinsipyong iyon, ni isa man ay wala siyang pinagsabihan. Bakit naman niya ipagsasabi ang mga ito? E, 'di inulan siya ng kantiyaw at tawanan ng barkada. Subalit, mukhang magwawagi sa pagkakataong ito ang mga kaibigan. Wala siyang ideya sa mga gimmick ng mga ito. But knowing the group, at idagdag ang kaalaman, that he will get married as soon as his bride arrives in the country from an International fashion show that was held in America–pati na rin ang malaking kahon na regalo sa kanya ng barkada, wala siyang magiging lusot this time. May pakiramdam siyang papatulan niya na ang gimmick ng mga ito.

Kaya minabuti ko nang mag palit ng damit. Kumain lang kami ng tanghalian matapos ay nagkayayaang maligo muli. Hapon na ng pinasyang umuwe ng grupo. Masyadong madaming nangyari ngayong araw, masaya ako kung ano ang meron kami ngayon ni Lawrence. Pero sabi nila pag masyado ka daw masaya may kapalit na lungkot, sakit, kirot at pasakit.

I hate spotlight. "Halika rito, hija at kailangan mo ng mag-makeover," turan ng isang bading rin at pinaupo ako nito sa isang upuan. Pinagmasdan ko ang sarili sa salamin. Sa totoo lang, ngayon ko lang napagmasdang muli ang maamo kong mukha. A sinful beauty. Dahil sa mukhang meron ako, palaging nasa peligro ang buhay ko.

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Dagdag pa nito at tumingin sakanya. "You want it right? You want me." Siguradong-Sigurado ito sa bawal salitang binitiwan nito. "Oo. Alam ko, alam ko ding mali ito pero kung ito ang tanging paraan para lang mapansin mo handa kong gawin. " Sabi niya na nakipaglaban ng titig dito, ito ang nag-iwas at tumalikod na ito sakanya.

“What are you implying?” “Hindi ako nag-i-imply. Sinabi ko lang ang totoo, ikaw ang best friend ko noon, siya ang fiancé ko, at pareho niyo akong niloko.” Matagal ko nang kinimkim ang sama ng loob at ngayon sumabog na. “At ngayon sinusubukan mo akong maliitin kasi hindi mo matanggap na kaya kong tumayo sa sarili kong paa.”

Pagbaba pa lang nila ng sasakyan, narinig nila ang dalawang pamilyar na boses mula sa karamihan. Ang una ay parang isang lalaki na nagsabing, “Mali ang pagkakaintindi mo, pero pakiusap padaanin mo kami dahil ang aming chairman ay malapit ng dumating. Kung makompromiso ang kanyang kaligtasan, isinusumpa ko na gagawin ko ang lahat para gawin ang iyong buhay na parang impyerno! Hindi ka magkakaroon ng sandali ng kapayapaan!"

mautal-utal kong pagsisinungaling. Patawarin sana ako sa sunod-sunod na kasalanan ko. Kaunti na lang talaga at papalakpakan ko na ang sarili ko sa galing kong umakto at ngayon pati pagsisinungaling ay namamaster ko na yata! Mukhang hindi pa ako patay ay may nakareserved ng seat sa akin sa impyerno. “Oh, don't worry. He’s fine with it. Actually, this is our idea.”