So Close Yet So Far Novels & Stories

napatigil ako sa awkward na pagngiti at pagsasalita nang sa wakas ay ngumiti sya sakin. "How are you?" "I'm... fine." Makapag tanong naman e akala mo close kami, joke. Pero seriously speaking, hindi naman talaga kami close. Hindi naman masama ang mangamusta pero kung makspagtanong din kasi sya ay parang ilang taon kaming di nagkita samantalang kahapon ko lang sya nakilala. "What are you doing here?" Ako lang ba? O bakit parang sobrang feeling close nya talaga?

Nararamdaman ko naman na totoo silang tao at walang halong pagkukunwari o agenda laban sa akin dahil sino naman ako para pagaksayahan nila ng pagod at pawis? But other side of myself speak because you fell deeply hard for Harris Lamnelle, you accepted his other self. Umiling ako para maalis ang thoughts na iyon hindi dapat dahil una pa lang ay malayo. Malayong-malayo, kahit palaging nasa tabi niya ako ay so close yet so far. Estado pa lang ng buhay naming ay napakalayo na, siya nasa kalangitan habang ako ay nasa lupa at nakatingala lamang sa kaniya.

...It is still you that my heart yearns for, It still you that my eyes long to see, It is still you that my mouth want to taste of, You are seem happy with someone's else arms now, I am loving you still from a distance, Years had passed but my feelings had never changed Same old days... Solemn hearts needs warmth, Closed eyes seek for a tightened gaze, And zipped lips must be touched with care. Old habits never dies. Same old ways never transited.

Hindi ko na siya aawayin tutal ilang araw na lang naman ako rito. Halos magkasabay kaming tumayo mula sa sofa at nagpatiuna akong naglakad. He held my hand at kung dati ay nahigit ko na ’yon para mabitiwan niya, ngayong gabi ay hindi. Hinayaan kong damhin ang init na galing sa kaniyang kamay. Hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko. I shouldn’t let myself be close to him. Baka masaktan na naman ako.

If troubled days come swimming by upon our pool of love; and if the end's to say goodbye, I'll choose us be as doves. Though we may fly free as the air, and roam the depths of skies; we know that life sometime's not fair, sometimes it breaks all ties. But reasons may mean that or this, that distance is what fits; who knows what lies beyond the seas, that only hurts can meet. We may be miles apart from now, but heartbeats, still the same;

"Zed, nakikita mo ba ang mga bundok na yan? Kung titingnan mo sila, parang nasa malapit lang at feeling mo kaya mong abutin, ngunit kapag sinubukan mo nang puntahan, hindi mo pa rin maabot dahil ang layo pala. Katulad ka rin ng mga bundok na yan Zed. Alam mo bang sobrang saya ko noon ng maging tayo, dahil akala ko naabot ko na ang lalaking pinapangarap kong mahalin at mahalin ako, ngunit ang reyalidad, hanggang tanaw lang pala kita. Ang hirap mong abutin Zed. Sobrang napakalayo mo upang abutin ko." "Hindi totoo yan Peanut, dahil nandito ako at pilit ring lumalapit sayo upang maabot mo. Huwag mo lang akong itulak na lumayo sayo, dahil sa pagkakataong ito, nahihirapan na akong e-reach out ka.

Nagbubulungan ang mga nasa malayo habang ang mga nasa malapit ay parang pilit na hindi nalang kami pinapansin. Mabuti nalang at walang kumukuha ng kamera.

Nagulat pa ako nang dumiin lalo ang dibdib ko sa kaniya nang lumapat ang kamay niya sa likod ko at mas ilapit pa ako. T-There's no more distance between us, yet I felt like he still wanted me close! His grip tightened, as if he was really no intention of letting me go. Mukha lang niya ang dumistansya sa akin pero hindi pa rin ganoon kalayo. "To continue what I regret not doing after leaving the country."

The distance. The rejection. “So pipiliin mo sila?” malamig kong tanong. Hindi siya sumagot. At sapat na ‘yon. Tumigas expression ko. “Okay.” Lumingon ako para umalis. Pero mabilis niya akong nahila ulit. Napadikit ako sa dibdib niya. Pareho kaming napahinga nang mabigat. Too close. Too dangerous.

May isang nagtangkang humarang pero nang tignan niya nang masama hindi na nagsubok pa. Nainis ako dahil doon. “I want to stay here! Hahanap ako ng ka-hook up ko! Wala namang masama dahil gusto ko magsaya,” gigil na gigil kong sabi. Humigpit lalo ang hawak niya sa palapulsuhan ko. “Enough, Solana! Don’t test my patience.” Natigilan ako roon. May pinalidad ang boses niya. Hind ako sumunod. Pumiksi uli.