So Close Yet So Far Novels & Stories

Anu niya na sumimsim sa iniinom niya. "Tigilan mo nga ako" Ani ko na tinarayan siya. "Dito ka nga sa tabi ko" Ani niya na inilapit sa akin ang kamay niya."Dito ka" He added. Tumayo naman ako sa inurong ang upuan ko sa tabi niya."Hindi ka pa nakakarami ang landi mo na"Ani ko na naupo. "Hindi ako clingy na tao pero ewan ko ba pagdating sayo para gusto ko laging malapit ka sa akin" Ani niya na ipinatong ang kamay sa hita ko.

Pareho pala silang nag simula ng kumain at ako nalang pala ang hindi pa. At kelan pa medyo naging malapit sa isat-isa ang dalawang baklang 'to aber? Hmm, di rin naman siguro mahirap na maging close sila kagad kase nga pareho naman silang bakla and I guess, mas magkakaintidihan sila sa mga gay thing something like that. "Close na ba kayo ha??" Hindi ko mapigilang tanong sakanila pareho.

For a second, akala ko yayakapin niya ako. Pero hindi. Tumalikod siya at tumuloy sa kwarto. Ni hindi na kami sabay natulog. At dun ko narealize—distance isn’t always about how far apart you are. Sometimes, it’s measured by how long you can stand next to someone and still feel completely alone. And I didn’t know how much longer I could live like that. ——-

My rainy days fade away when you come around please tell me baby Why you go so far away Why you go Oh, love Never knew what I was missing But I knew once we start kissin' I found, love Never knew what I was missing But I knew once we start kissin' I found you ************************

Napabuntong hininga si Fernan, naisip niyang wala siyang ibang kailangang gawin kundi ang kausapin ito ng masinsinan. Ilang araw na kasi silang walang matinong conversation. Kung nag-uusap man sila hanggang tango lang si Kendra at kung may tinatanong man si Fernan dito tungkol sa inaasta ni Kendra sa harap niya ay umiiwas naman ito. He felt like everything is enough already. Magkasama nga sila araw araw pero feeling niya ang layo na nila sa isa't isa. The phrase *so near yet so far* is real. Mahinahon niyang hinawakan sa palapulsohan si Kendra at hinila ito paalis sa kinatatayuan nila.

) 멀리서 보아도, 너는 아직 그 사람과 끝났다는 걸 받아들이지 못한 것 같아. (There are things I can see from afar, that you still haven’t accepted that the two of you are no longer together.) 멀리서 다가가고 싶지만 다가갈 수 없어, 왜냐하면 네 곁에 있고 싶은 사람이 내가 아니라는 걸 아니까. (From a distance, I want to approach you, but I can’t, because I know I’m not the one you want by your side.)

Tumitig ako sa nakaawang na pinto. "Maybe this is not the right time to see each again Love." Mahinang bulong ko bago tumalikod at umalis sa lugar na iyon. Go. Abutin mo ang pangarap mo. Hindi man kita nasuportahan noong nasa piling pa kita. Pinapanggako kong susuportahan kita kahit sa malayo. Sususportahan ko hanggang sa maabot muna ang pangarap mo. At Kasabay nun at na patuloy akong maghihintay sayo. Hanggang sa araw na handa kana. I'll promised to love you even from a far.

Abby's POV: He was too close yet too far...I am not used to him being this cold to me. Hindi niya ako kinakausap at sa tuwing susubukan ko siyang kausapin ay iiwas siya. Is this what he feels nung ako ang lumalayo sa kaniya.?

Ngayon ang bait bait na niya. Mas lalong lumaki ang ngiti ko kasi tumayo sa tabi ko si A. Halos tatlong dangkal lang ata ang layo namin sa isa't-isa. So near yet so far, ang drama namin ngayon. Amoy na amoy ko ang nakaka-inlove na pabango niya. Hay, ang sarap humimlay sa dibdib niya, 'yong tipong cuddle weather. Sarap mangarap kapag A Castillion ang pangarap mo. "Aguenza, umayos ka ng tayo."

- "The hardest thing about loving someone from afar is knowing that they are close enough to touch, but far enough to never feel." Nakahiga na sa ngayon niyang tutulugan si Dianne habang Yakap-yakap ang picture frame kung saan ay naroon ang larawan nila ng asawang si Andrei.