Solitude Novels & Stories

“Don’t tell me you’re jealous? Nakakatawa naman na ganyan ang reaksyon mo kahit na alam mo naman na wala lang naman ang marriage contract natin.” Mukhang unti-unti nang napapalitan ng pagkapula ang mga pisngi ni Solene na kanina sa pagkakaalala niya ay maputi ang mga ito at namumutla pa nga. Ngayon ay wala siyang ibang maramdaman kundi inis pero kailangan niyang babaan ang pride niya dahil wala rin naman siya kung wala si Holden.

Ngunit ang silid, kahit opulent, ay nanatiling isang kulungan. Bandang alas tres ng madaling araw, nang ang buong manor ay nakabalot sa thick, black silence, isang tunog ang dumating. Hindi ito malakas; ito ay malamig at precise. Ang basag na tunog ng sensor na nasira, sinundan ng isang muted alarm na naririnig lamang ng mga sinanay. Ang tunog ay hindi random—ito ay calculated at expertly na isinagawa. Naramdaman ni Ryella ang kalungkutan ng kanyang posisyon; ang kanyang isolation ay nagawa niyang perpekto.

“Papuntahin mo dito agad bukas, sayang ang isang araw naming dito!!!” Galit na galit ito na nag-walk out muli. Ano kayang tumatakbo sa isip non? Naglakad lakad ako sa dalampasigan, dumadampi ang init ng araw sa balat ko. Tinitigan ko ang dagat at napabuntong hininga na lamang ako. Parang ang bigat ng utak ko. Naglakad pa ako nang sa di kalayuan ay natanaw ko si Sir.

He was giving all his focus unto it, and my heart is melting at his tiny actions. Parang noong isang araw lang ay panay ako iyak. I can be strong in front of other people, but I’m weak when I’m alone. Dahil sa mga panahong mag-isa ako -- doon lang, alam kong walang mag-iisip ng masama tungkol sa akin. Kapag mag-isa ako ay napapanatag ako ng sobra. This is my first time being at peace even when someone is with me.

" Unti unting nilapitan ni Solenn ang mga katawang walang buhay na nakatambad sa harapan nya. Hindi na niya napigil pa ang mga luhang kanina pa nya pilit na pinipigil. Ito na ata ang pinakamasakit sa lahat ng pinagdaanan nya. Ang minsan niyang paghahangad ng pag asa matapos mawala ang lahat sa kanya. Pakiramdam ni Solenn ay mag isa na lamang siyang lumalaban sa buhay. At wala ng saysay kung anu paman ang mangyari sa kanya sa loob o labas ng seldang ilang buwan din nyang pinag tiisan.

“New movie. And again, hindi si James ang leading man. Tinanggap ko. Para lang may distraction ka. Pwede mo pang gamitin yung mga rumors sa inyo for publicity. Kinuha ni Nadine ang wine sa center table at nagsalin sa baso. “You may be thinking na I’m so selfish for forcing you to meet him pero Nads, ayoko lang masayang lahat ng pinaghirapan mo.” Hindi pinansin ni Nadine ang kaibigan at nagpatuloy sa paglagok. “Nads. You know James. He’s just impulsive. And stupid. But he loves you.” Napatigil si Nadine. “No.”

CALISTA'S P. O. V The cold, hard floor had become my bed, my sanctuary, my symbol of defiance. Nights bled into days, a monotonous cycle of solitude and introspection. At sa bawat gabing lumipas ay dito na ako natutulog palagi sa sahig. Mula no'ng araw na sinimulan kong gawin 'tom.

ang tanging naiusal niya bago nagpasyang maglakad patungo sa hagdanan upang doon hintayin ang dalaga. "Olivia..." usal ni Solei at huminto sa dulo ng pasilyo. Ang kasalukuyan niyang kinatatayuan ay hindi na naaabutan ng liwanag. Ngunit hindi ito naging problema kay Solei dahil kabisado na niya ang lugar na ito. Dahil noon, ito rin ang naging kanlungan na nakasama niya sa loob ng ilang taon. At ngayong nakalaya na siya... wala siyang sasayanging pagkakataon.

Sobrang dami nang pinagdaanan ni Ada at hindi naging madali bago niya narating ang tuktok kung nasaan man siya ngayon. "And the last one," dagdag ni Ada, sabay ininom ang laman ng baso niya, "is the loneliness. You’re surrounded by so many people, but it’s rare to find someone who truly understands you. It’s like you’re always performing, even when the cameras aren’t rolling."

Sunod ay napagod siya at humihingal, binuksan man niya ang kanyang mga mata para makita kung nasaan siya, ngunit nababalot ng dilim ang paligid, at siya ay nasa loob ng hawla, iyan ang kakila-kilabot na katotohanan na kahit sisigaw siya, ay walang makakarinig sa kanya. Para sa pinakamaikling sandali ay nakaranas siya ng kalmado, sapat na upang mabawasan ang pagpindot ng kanyang mainit na mga palad sa kanyang eardrums, sapat na upang maging mausisa tungkol sa isang bagay na lumilipat sa itaas niya, sapat na para maramdaman niya na kontrolado niya ito at magiging okay din ang lahat. Ngunit nabasag ang tunog ng may papalapit na mga yabag. Inayos niya ang sarili nang maalis ang kulay ube na kumo