Solitude Novels & Stories

Kung minsan pa'y doon na rin siya inaabutan ng sikat ng araw. He despised sleeping alone in the mansion because he missed her so much. He was perpetually tormented by their wild lovemaking. Sapagkat kahit saang sulok ng silid siya tumingin ay ang masayahing mukha ni Thalia ang kanyang nakikita. Sa tuwina ang magandang imahe nito ang palaging naglalaro sa balintataw niya. May palagay na rin siya na malapit na rin siyang mabaliw sa kakaisip dito. Pinagkakasya na lamang niya ang sarili sa pagtanaw sa dalaga mula sa malayo. “Damn!” he swore as he closed his eyes.

“Papuntahin mo dito agad bukas, sayang ang isang araw naming dito!!!” Galit na galit ito na nag-walk out muli. Ano kayang tumatakbo sa isip non? Naglakad lakad ako sa dalampasigan, dumadampi ang init ng araw sa balat ko. Tinitigan ko ang dagat at napabuntong hininga na lamang ako. Parang ang bigat ng utak ko. Naglakad pa ako nang sa di kalayuan ay natanaw ko si Sir.

Solitude Sa gitna ng katahimikan, natutuklasan ang tunay na lakas ng loob. Ang pag-iisa ay hindi kahinaan, kundi pagkakataon upang mas makilala ang sarili. 📿MARIKAH SYCHELLE

He was giving all his focus unto it, and my heart is melting at his tiny actions. Parang noong isang araw lang ay panay ako iyak. I can be strong in front of other people, but I’m weak when I’m alone. Dahil sa mga panahong mag-isa ako -- doon lang, alam kong walang mag-iisip ng masama tungkol sa akin. Kapag mag-isa ako ay napapanatag ako ng sobra. This is my first time being at peace even when someone is with me.

" Unti unting nilapitan ni Solenn ang mga katawang walang buhay na nakatambad sa harapan nya. Hindi na niya napigil pa ang mga luhang kanina pa nya pilit na pinipigil. Ito na ata ang pinakamasakit sa lahat ng pinagdaanan nya. Ang minsan niyang paghahangad ng pag asa matapos mawala ang lahat sa kanya. Pakiramdam ni Solenn ay mag isa na lamang siyang lumalaban sa buhay. At wala ng saysay kung anu paman ang mangyari sa kanya sa loob o labas ng seldang ilang buwan din nyang pinag tiisan.

“New movie. And again, hindi si James ang leading man. Tinanggap ko. Para lang may distraction ka. Pwede mo pang gamitin yung mga rumors sa inyo for publicity. Kinuha ni Nadine ang wine sa center table at nagsalin sa baso. “You may be thinking na I’m so selfish for forcing you to meet him pero Nads, ayoko lang masayang lahat ng pinaghirapan mo.” Hindi pinansin ni Nadine ang kaibigan at nagpatuloy sa paglagok. “Nads. You know James. He’s just impulsive. And stupid. But he loves you.” Napatigil si Nadine. “No.”

CALISTA'S P. O. V The cold, hard floor had become my bed, my sanctuary, my symbol of defiance. Nights bled into days, a monotonous cycle of solitude and introspection. At sa bawat gabing lumipas ay dito na ako natutulog palagi sa sahig. Mula no'ng araw na sinimulan kong gawin 'tom.

He was in his element, a moment of solace where he could simply be – no expectations, no judgments, just him and the blissful serenity of the present. As time seemed to ebb and flow in the steady rhythm of the water, Osiris's mind wandered. Thoughts drifted like leaves on a gentle stream, carried away by the currents of relaxation. It was a mental voyage, a journey into the realms of introspection and daydreams. And there, in the quiet solitude of his bathtub sanctuary, Osiris found himself. He wasn't just the CEO of a company or a man burdened with responsibilities. He was someone who could simply exist, relishing the freedom of the moment.

Behind her, the ultra-modern beach house—a skeletal masterpiece of steel and floor-to-ceiling glass—glowed warmly, a solitary lantern in the middle of the Sulu Sea. It was silent. It was peaceful. For the first time in what felt like an eternity, the ghosts of the city weren't clawing at her heels. There was no social media vitriol, no looming deadlines, and no Chloe Rivera. “Ang tahimik dito,” she whispered to the wind. In the city, silence was an expensive luxury, usually interrupted by the low roar of traffic or the hum of a neighbor’s generator. Here, the silence had a heartbeat. It felt alive.

Bumababa siya ng kama saka humakbang patungo sa bakonahe. Naipikit ni Isaviel ang kanyang mga mata nang salubungin siya ng malamig na hangin. Wala sa loob na niyakap niya ang sarili na tila ba sa pamamagitan niyon ay mababawasan ang kanyang nararamdaman. She felt alone. Ngayong wala na ang Lolo niya ay mas pa niyang naramdaman na nag-iisa na lamang siya sa mundo. Ang matanda lang naman kasi ang kaisa-isang tao na nagpakita sa kanya ng tunay na pagmamahal.