Use Solitude In A Sentence Novels & Stories

Naging mahigpit ang yakap niya rito habang kumakawala ang mahinang pag-iyak sa kanya. “Don’t leave me, please…” pakiusap niya sa kaibigan. Natatakot siya nang mga sandaling iyon na mag-isa. Pakiramdam niya sa oras na iwan siya ng kaibigan ay may susunod sa kanya upang kunin siya. Hindi alam ni Gabby kung ilang oras siya na nasa ganoong posisyon. Hindi niya rin namalayan na nakatulog na pala siya at iniayos ni Ruthy ang kanyang pagkakahiga.

Normal na kasi sa amin ang puro siya kalokohan sa katawan. “I’d rather go alone than go with you,” I said. “Grabe ka naman. Malay mo, makahanap tayo sa daan ng maiuuwi.” “Anong iuuwi sinasabi mo?” Tumayo ako at nagsimulang mag-empake ng mga dadalhin ko. Pupunta ako sa isang falls called Solong that is half an hour away from here. Tamang tama para self-meditation ang lugar.

“Okay lang kung ayaw mo—“ “We’re going there right now; can’t you see?” ani Holden sa malamig na tinig. He’s acting cold as he could. Ayaw niyang maramdaman ng asawa niya that he’s vulnerable. Na nagpapakita na siya ng kahit katiting na pagpapahalaga rito. Lihim na napangiti si Solene. Kahit papaano ay pinagbibigyan pa rin siya ni Holden sa mga maliliit na pabor nito.

“Probably not.” “Hindi nakakatulong.” Tumawa siya nang mahina. “I know.” Then he pulled her closer. “But whatever happens next, I'm not going anywhere.” Napangiti si Solene habang umiiyak. “Good.” “Good?” “Because I'm not letting you.” At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat ng kaguluhan, napatawa sila nang sabay.

sagot ni Mariel, nilalagay ang coat sa balikat niya. Tumawa si Billie, mahina pero totoo. “You always find a way to make solitude sound tragic.” “And you always find a way to make it look poetic.” Nagkatinginan sila — sandaling tahimik, puno ng hindi sinasabi ng damdamin.

Humina ang kanyang boses at pumungay ang kanyang mata. Nagsimula nang pumatak ang luha ni Solen. Agad nya itong pinahid. At sinuwang ang sarili na h'wag umiyak sa harap ni Jericho, pero pinag taksilan ata sya nang kanyang mga mata at mas lalong bumuhos ang kanyang maiinit na luha. "Iyon ay magpakasal sayo-" Muling natawa si Solen. Kasal ba? Sa akin?

“Dahil lang sa isang lalaki? Chandria, I can break up with him─” “You sure you can do that?” pagpuputol niya rito. “I know you. I know how much you love your husband. You can’t just give up your husband just for a friend, right? Mahirap maging isang single mom. Kaya h’wag kang basta-bastang magbitiw ng mga salitang alam mong hindi mo papanindigan.” It was a double meaning sentence. Dahil minsan na ring pinangako ni Solene sa kanya na hindi siya mahuhulog kay Marco. Pero anong nangyari? Pinakasalan pa.

Kasabay nito ay ang tuloy tuloy na pagpatak ng kanyang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. ​"Gumising ka na please" nanginginig at garalgal na bulong ni Solene habang nakapikit. "Nandito na ako love. Ligtas ka na. Wala nang mananakit sayo. Parang awa mo na imulat mo na ang mga mata mo. Wag mo akong iwan nang ganito."

Maybe… deep down, I just wanted to see if fate would finally take my side. At sa pagkakataong ‘to, parang pumapanig nga. Kasi sa bawat araw na magkasama kami sa office, kahit puro intriga, kahit puro stress, nararamdaman kong bumabalik ‘yung dating saya. Pero kasabay no’n, naroon din ‘yung takot. Kasi alam kong hindi ito simpleng storya lang. Ayah Solene is standing in the middle of a storm—and this time, I’m not sure if she’ll let me hold the umbrella.

I will create my own memories alone with myself. Instead of prolonging my stay in my room, I quickly changed into my beach attire. The white sand beach stretched out before me, with crystal clear waters inviting me for a swim. The sun was setting, casting a golden hue over the horizon, as gentle waves lapped at the shore. As I walked along the coastline, a sense of peace enveloped me, and I knew that this solo trip to El Nido would be a chance for me to find solace and rediscover myself.