Solitude Mga Nobela at Kwento

nang-uuyam na tukso ng konsensya ni Cris sa sarili. Biglang umasim ang aura ng mukha ni Cristine at nainis sa sarili. Minsan talaga ay kinakalaban siya ng sariling kunsensya lalo na kapag maganda ang mood ng kaniyang isip. Ito yata ang epikto nang pagiging lonely noon at hanggang ngayon. Parang naulit lang ang papel niya noon sa love life ni Caroline at ngayon sa bagong kaibigan.

Isang yakap lang nito sa kanya ay tanggal lahat ng pagod at sakit ng katawan niya. Mahirap maging isang solo parent at single mommy. Lahat ng galaw at sayaw sa labas at loob ng pamamahay nila ay siya lang ang nagpapatakbo at wala siyang katuwang sa buhay. Mahirap man pero kinakaya niya dahil kay Thea na nangangailangan higit ng kanyang kalinga at pagmamahal.

The night stretches endlessly, no direction, no peace, just me and the sound of my thoughts. So I lay on the cold floor, hugging myself tightly. Ramdam ko 'yung lamig na parang kumakain ng natitirang init sa katawan ko. Everything feels dry — my hands, my heart, even my will to wake up tomorrow. Kasi wala na... wala nang natirang tao sa mundo ko. No one to believe in me, no one to care. Just silence pretending to be peace.

Wala siyang masabihan ng hinanakit at walang mga kamay na humahaplos sa likod niya habang nagpakalunod siya sa luha. Mama sana nandito ka, sana may kasama man lang akong lumuluha ngayon. Wala rin ang mga kaibigan niya dahil umuwi ito sa Scotland. Ganito pala ang mag isa, parang solo mo ang sakit, ganito pala ang magmahal sa maling tao, sa maling pagkakataon, masasaktan ka lang. Yun bang parang dinurog ang puso mo sa sakit. Alam niyang kasalanan niya kasi di niya pinansin ang utak niya, sinunod niya ang puso niya.

Kasabay nito ay ang tuloy tuloy na pagpatak ng kanyang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. ​"Gumising ka na please" nanginginig at garalgal na bulong ni Solene habang nakapikit. "Nandito na ako love. Ligtas ka na. Wala nang mananakit sayo. Parang awa mo na imulat mo na ang mga mata mo. Wag mo akong iwan nang ganito."

Wala akong ibang magagawa kundi ang maghintay sa mga mangyayari dahil walang kahit na sino ang may kakayahan na makita ang hinaharap. Have you ever feel like you’re surrounded with the people you love yet you still feel so lonely? But I can still say that being alone does not mean being lonely. I feel so lost and I don’t think if I can still find the right place for me. I don’t know where I belong anymore.

Normal na kasi sa amin ang puro siya kalokohan sa katawan. “I’d rather go alone than go with you,” I said. “Grabe ka naman. Malay mo, makahanap tayo sa daan ng maiuuwi.” “Anong iuuwi sinasabi mo?” Tumayo ako at nagsimulang mag-empake ng mga dadalhin ko. Pupunta ako sa isang falls called Solong that is half an hour away from here. Tamang tama para self-meditation ang lugar.

At sa gitna ng lahat ng ‘yon, ako — si Ayah Solene — isang babae lang na natutong tumindig kahit ilang beses nang nadapa. Huminga ako nang malalim, isinandal ang ulo sa upuan. “Tomorrow will be another fight,” mahina kong sabi. “Pero ngayon… pahinga muna.” I closed my eyes, letting the sound of the wind and distant traffic lull me into stillness. For the first time in a long while, tahimik lang ako — walang kailangang patunayan, walang kailangang itago. At sa katahimikan ng gabi, kahit paano, nakaramdam ako ng konting kapayapaan.

“Don’t tell me you’re jealous? Nakakatawa naman na ganyan ang reaksyon mo kahit na alam mo naman na wala lang naman ang marriage contract natin.” Mukhang unti-unti nang napapalitan ng pagkapula ang mga pisngi ni Solene na kanina sa pagkakaalala niya ay maputi ang mga ito at namumutla pa nga. Ngayon ay wala siyang ibang maramdaman kundi inis pero kailangan niyang babaan ang pride niya dahil wala rin naman siya kung wala si Holden.

Sa halip, tinutulungan siyang maging higit pa sa sarili niya. Maya-maya, nagkaroon ng maliit na toast. Humawak si Solene ng baso at tumingin sa mga taong dumalo. “Hindi ko akalaing darating ako sa araw na ito,” sabi niya. “May panahon na akala ko kapag nawala ang isang tao sa buhay ko, ibig sabihin tapos na rin ang mga pangarap ko. Pero mali pala. Minsan, kailangan mo lang mawala sa maling lugar para makita mo kung saan ka talaga dapat pumunta.”