Solitude Novels & Stories

Kabanata 1 Proposition... Late na late na ako kung papasok pa ako sa trabaho ko. Kaya mas pinili ko na lang na umuwi sa condo ko para makapagpahinga. Masakit pa rin kasi ang pagkababae ko. May sa ilang pulgada ba naman ang paulit-ulit na umararo sa akin kagabi kaya hindi nakakapagtakang paika-ika akong naglalakad ngayon.

I will create my own memories alone with myself. Instead of prolonging my stay in my room, I quickly changed into my beach attire. The white sand beach stretched out before me, with crystal clear waters inviting me for a swim. The sun was setting, casting a golden hue over the horizon, as gentle waves lapped at the shore. As I walked along the coastline, a sense of peace enveloped me, and I knew that this solo trip to El Nido would be a chance for me to find solace and rediscover myself.

Hindi ko kasi alam kung bakit pero ang alam ko may nagpakalat sa school na kung sino ang dumikit sa akin ay mamalasin at lalayuan din ng lahat na parang may nakakahawang sakit. Hindi ko alam kung matutuwa o malulungkot ba ako. Matutuwa dahil iyon ang mas mabuti dahil ayokong may humawak o mahawakan na kahit sinong tao. Malungkot dahil sino ba naman ang gugustuhing maging mapag-isa? But eventually, as the time goes by, being in solitude is not actually bad, kapag mag-isa ka. Wala gaanong problema at hindi kumplikado.

sagot niya agad, pinipilit panindigan ang boses kahit nanginginig. Lumapit ito, mabagal, deliberate ang bawat hakbang. “Then what do you call it? Leaving our bed in the middle of the night… wandering into my library?” “Gusto ko lang… tahimik na lugar.” Yumuko siya, parang batang nahuli sa kasalanan. Caelum chuckled, low and arrogant. “You think this library is yours to claim for peace? No, Solenne. Even silence bends to me in this house.”

The night stretches endlessly, no direction, no peace, just me and the sound of my thoughts. So I lay on the cold floor, hugging myself tightly. Ramdam ko 'yung lamig na parang kumakain ng natitirang init sa katawan ko. Everything feels dry — my hands, my heart, even my will to wake up tomorrow. Kasi wala na... wala nang natirang tao sa mundo ko. No one to believe in me, no one to care. Just silence pretending to be peace.

Wala siyang masabihan ng hinanakit at walang mga kamay na humahaplos sa likod niya habang nagpakalunod siya sa luha. Mama sana nandito ka, sana may kasama man lang akong lumuluha ngayon. Wala rin ang mga kaibigan niya dahil umuwi ito sa Scotland. Ganito pala ang mag isa, parang solo mo ang sakit, ganito pala ang magmahal sa maling tao, sa maling pagkakataon, masasaktan ka lang. Yun bang parang dinurog ang puso mo sa sakit. Alam niyang kasalanan niya kasi di niya pinansin ang utak niya, sinunod niya ang puso niya.

Kasabay nito ay ang tuloy tuloy na pagpatak ng kanyang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. ​"Gumising ka na please" nanginginig at garalgal na bulong ni Solene habang nakapikit. "Nandito na ako love. Ligtas ka na. Wala nang mananakit sayo. Parang awa mo na imulat mo na ang mga mata mo. Wag mo akong iwan nang ganito."

Wala akong ibang magagawa kundi ang maghintay sa mga mangyayari dahil walang kahit na sino ang may kakayahan na makita ang hinaharap. Have you ever feel like you’re surrounded with the people you love yet you still feel so lonely? But I can still say that being alone does not mean being lonely. I feel so lost and I don’t think if I can still find the right place for me. I don’t know where I belong anymore.

Normal na kasi sa amin ang puro siya kalokohan sa katawan. “I’d rather go alone than go with you,” I said. “Grabe ka naman. Malay mo, makahanap tayo sa daan ng maiuuwi.” “Anong iuuwi sinasabi mo?” Tumayo ako at nagsimulang mag-empake ng mga dadalhin ko. Pupunta ako sa isang falls called Solong that is half an hour away from here. Tamang tama para self-meditation ang lugar.

At sa gitna ng lahat ng ‘yon, ako — si Ayah Solene — isang babae lang na natutong tumindig kahit ilang beses nang nadapa. Huminga ako nang malalim, isinandal ang ulo sa upuan. “Tomorrow will be another fight,” mahina kong sabi. “Pero ngayon… pahinga muna.” I closed my eyes, letting the sound of the wind and distant traffic lull me into stillness. For the first time in a long while, tahimik lang ako — walang kailangang patunayan, walang kailangang itago. At sa katahimikan ng gabi, kahit paano, nakaramdam ako ng konting kapayapaan.