Solitude 소설 & 이야기

On the way home after a long day. “My love, if you’re out there send me a sign.” I said. I am a mix of contradictions: sad and entirely unhappy, alone, mourning, tired, drained, unmotivated, loss of will, and a wife with no husband. I feel loved by so many and yet no longer by one in particular.

Sapat na ang pagkakaawang iyon para masilip ang nasa loob at marinig nang malinaw ang bawat usapang nagaganap. Ang pares ng matang iyon ay walang iba kundi si Donya Soledad. Nakatayo siya sa labas, nakakunot ang noo at nanlilisik ang mga mata habang pinagmamasdan ang eksena. Nakita niya kung paano maghalikan ang dalawa, kung paano maglambingan, at kung paano mag-usap na parang wala silang pakialam sa mundo. Nakita niya ang lambing, ang tawanan, at ang pagiging sweet nila sa isa't isa. At sa bawat segundong lumilipas, lalong kumukulo ang dugo at tumaas ang presyon ng matanda.

“The more you push her, the more she’ll run. Let her go… and maybe you’ll see who’s really meant for you.” Her words slithered into his ears like poison. Mia’s Solitude That night, sa bagong apartment, Mia cooked a simple meal instant noodles and fried egg. First dinner alone. She sat by the window, watching the city lights. A part of her felt free, pero may parte rin na parang hollow. She touched her stomach unconsciously, remembering the child she once lost… and the child she once bore in pain. Her heart ached. “Kaya ko ‘to,” she whispered. “For myself. For my peace.”

Kundi dahil sa kahihiyan sa sarili niyang minsang naniwalang may pagmamahal sa pagitan nila. Ngumiti nang bahagya si Kael bago muling yumuko upang halikan ang leeg niya. “You have no idea,” paos nitong sabi. “Ang hirap pigilan ang sarili ko nitong isang taon na wala ka.” Marahang pumikit si Solene habang pilit pinananatili ang katinuan niya. Sa labas ng floor-to-ceiling windows, patuloy ang pagbuhos ng ulan at unti-unting nilalamon ng gabi ang buong paligid.

Nang makaramdam ako ng pagkabagot at kumuha ako ng isang flashlight at nagsimulang mag ikot-ikot. Nasa kalagitnaan ako ng ginagawa kong iyon ng tumunog ang cellphone ko. Itinigil ko ang ginagawa ko para makita kung tungkol saan iyon. Agad na naningkit ang mga mata ko nang mabasa ko ang pangalan ni Solana sa screen. SOLANA: Whenever you feel sad, just tell me you needed my help and I will help you...with my mouth, body, soul and hole.

Pero dahil magkaiba kami ng department ay iba ang way niya sa akin. I walked into the corridor, alone. It's not new to me. I always walked in the corridor with myself. I heard someone say that if you walk alone in the school corridor means you are lonely. But people should realize that being alone doesn't make you lonely. It just means that you are strong enough to savor the serenity of solitude. Being alone doesn't make you less of a human.

Trigger warning ⚠️ Depression and self harm. Solace Gustuhin man natin na makaalis kaagad sa madilim na parte ng ating buhay, subalit ito'y nakatakda nating lakaran hanggang sa matanaw natin ang kaliwanagan. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS

natatawang saad ko. "Ang gulo, 'di ba? But that's exactly what it is. And when you think that it's over? Kapag parang pasuko ka na, parang may maririnig kang boses na nagsasabing 'Hindi mo pa oras'. 'Tapos iyon, you'll feel as if you are slowly drawn back from the brink, the world around you begins to regain its shape and color, the sounds of life rushing back to fill the void left by the silence. And as you open your eyes to the harsh light of reality, a newfound appreciation for the fragile beauty of existence blooms within your soul, a reminder that every breath is a gift, every heartbeat a miracle waiting to be cherished.

Parang may malamig na hangin na dumaan sa pagitan nila kahit sarado naman ang lahat ng bintana. “Kilala mo ba?” tanong ulit ni Solvia, this time may halong kaba. “Ano bang sinabi?” Dia’s breath caught in her throat as her chest tightened, a strange wave of dread creeping up her spine. The world around her seemed to slow down, the noise of the traffic outside fading into silence, para siyang nabingi bigla sa nakita niya. It’s not a message with words, it’s a message with an image.

Sa bawat haka-haka at pangarap na iyon, ramdam niya ang bigat ng kawalan ng kalayaan—ang kanyang talento, ang kanyang sariling gawa, ay tila napapabilang sa iba, hindi niya kontrolado. Habang nagmumuni-muni, naririnig niya ang maliliit na tunog sa paligid: ang pag-click ng kamera ng news crew, ang pag-swish ng damit ng mga bisita, at ang mahinang paghinga ng iba pang nakatayo sa paligid. Sa bawat tunog, lumalalim ang pakiramdam ng isolation—parang siya lang ang tao sa buong silid, at lahat ng mundo ay umiikot sa kanyang guniguni.