Solitude Novels & Stories

The room felt suddenly too big and too cold. "Ano kaya ang nangyari?" Bulong niya sa kanyang sarili. She walked slowly towards the bed. She sat down on the soft mattress. Matiyaga siyang naghintay sa kama para matapos itong maligo. The sound of running water filled the silence of the room. Every minute felt like an hour. Selene kept her eyes on the bathroom door. She hoped that when he came out, the coldness would be gone. She prayed for patience and strength to support the man she loved, even when the weight of the world made him distant and looked so intimidating.

Sobrang dami nang pinagdaanan ni Ada at hindi naging madali bago niya narating ang tuktok kung nasaan man siya ngayon. "And the last one," dagdag ni Ada, sabay ininom ang laman ng baso niya, "is the loneliness. You’re surrounded by so many people, but it’s rare to find someone who truly understands you. It’s like you’re always performing, even when the cameras aren’t rolling."

Sunod ay napagod siya at humihingal, binuksan man niya ang kanyang mga mata para makita kung nasaan siya, ngunit nababalot ng dilim ang paligid, at siya ay nasa loob ng hawla, iyan ang kakila-kilabot na katotohanan na kahit sisigaw siya, ay walang makakarinig sa kanya. Para sa pinakamaikling sandali ay nakaranas siya ng kalmado, sapat na upang mabawasan ang pagpindot ng kanyang mainit na mga palad sa kanyang eardrums, sapat na upang maging mausisa tungkol sa isang bagay na lumilipat sa itaas niya, sapat na para maramdaman niya na kontrolado niya ito at magiging okay din ang lahat. Ngunit nabasag ang tunog ng may papalapit na mga yabag. Inayos niya ang sarili nang maalis ang kulay ube na kumo

On the way home after a long day. “My love, if you’re out there send me a sign.” I said. I am a mix of contradictions: sad and entirely unhappy, alone, mourning, tired, drained, unmotivated, loss of will, and a wife with no husband. I feel loved by so many and yet no longer by one in particular.

Sapat na ang pagkakaawang iyon para masilip ang nasa loob at marinig nang malinaw ang bawat usapang nagaganap. Ang pares ng matang iyon ay walang iba kundi si Donya Soledad. Nakatayo siya sa labas, nakakunot ang noo at nanlilisik ang mga mata habang pinagmamasdan ang eksena. Nakita niya kung paano maghalikan ang dalawa, kung paano maglambingan, at kung paano mag-usap na parang wala silang pakialam sa mundo. Nakita niya ang lambing, ang tawanan, at ang pagiging sweet nila sa isa't isa. At sa bawat segundong lumilipas, lalong kumukulo ang dugo at tumaas ang presyon ng matanda.

“The more you push her, the more she’ll run. Let her go… and maybe you’ll see who’s really meant for you.” Her words slithered into his ears like poison. Mia’s Solitude That night, sa bagong apartment, Mia cooked a simple meal instant noodles and fried egg. First dinner alone. She sat by the window, watching the city lights. A part of her felt free, pero may parte rin na parang hollow. She touched her stomach unconsciously, remembering the child she once lost… and the child she once bore in pain. Her heart ached. “Kaya ko ‘to,” she whispered. “For myself. For my peace.”

Kundi dahil sa kahihiyan sa sarili niyang minsang naniwalang may pagmamahal sa pagitan nila. Ngumiti nang bahagya si Kael bago muling yumuko upang halikan ang leeg niya. “You have no idea,” paos nitong sabi. “Ang hirap pigilan ang sarili ko nitong isang taon na wala ka.” Marahang pumikit si Solene habang pilit pinananatili ang katinuan niya. Sa labas ng floor-to-ceiling windows, patuloy ang pagbuhos ng ulan at unti-unting nilalamon ng gabi ang buong paligid.

Nang makaramdam ako ng pagkabagot at kumuha ako ng isang flashlight at nagsimulang mag ikot-ikot. Nasa kalagitnaan ako ng ginagawa kong iyon ng tumunog ang cellphone ko. Itinigil ko ang ginagawa ko para makita kung tungkol saan iyon. Agad na naningkit ang mga mata ko nang mabasa ko ang pangalan ni Solana sa screen. SOLANA: Whenever you feel sad, just tell me you needed my help and I will help you...with my mouth, body, soul and hole.

Wala na itong magawang iba kun’di ang sumuka lalo na’t sa tuwing nakakaamoy ito ng mga mababahong amoy at hindi kaaya-aya sa kanyang pang-amoy. “Fvk,” Lysander muttered under his breath, cursing as he followed her. The chaos of the situation seemed inevitable, and despite his anger, he felt a pang of concern for the woman. “Go away!” Soleil cried out, her voice filled with a mix of frustration and anguish. Her sense of abandonment and isolation was palpable, and the tears streaming down her face highlighted how deeply she felt that no one cared for her. “What did I do wrong? Why does everyone reject me?” Her thoughts brought her to tears, each question echoing the depth of her pain. The sens

Kundi dahil payapa lang talaga ang isip niya. At noon niya naisip— na dati, akala niya happiness meant excitement. Akala niya kailangan may movement palagi. May thrill. May urgency. Pero hindi pala. Minsan, happiness is being able to sit quietly with your own thoughts and not feel lonely. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa porch habang umuulan nang mahina. May kumot sa kandungan niya at mainit na tsaa sa tabi.