Solitude の小説・ストーリー

Mahahanap niya ang paraan upang makalabas sa gulo na ito, isang paraan upang makuha muli ang kanyang buhay, isang paraan upang mahanap ang kanyang sariling kaligayahan. Nakakabingi ang katahimikan sa bahay, ang tanging tunog ay ang ritmo ng pagtiktik ng orasan sa pasilyo. Si Soirye, nakahiga sa kama, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa kisame, ay nakaramdam ng isang alon ng pagkabalisa na dumaan sa kanya. Ang mga kumot, na malinis at malamig laban sa kanyang balat, ay tila kakaiba, ang amoy ng lavender ay isang malaking kaibahan sa karaniwang amoy ng kanyang sariling tahanan. Nasa kanyang sariling kama siya, sa kanyang sariling silid, ngunit nakaramdam siya ng kakaibang hindi pagiging komp

"The current situation is unfair—hindi lang sa kaniya, kundi pati sa baby sa sinapupunan mo." Naiintindihan naman ni Doña Soledad si Zoe. Sa lahat ng pinagdaanan nito sa loob ng maraming taon, ubos na ang lakas niya. Dahil walang pamilyang masasandalan, pakiramdam ni Zoe ay wala siyang room for error. Ayaw niyang magkamali ng kahit isang hakbang. Si Solenn, sumusugod hangga't hindi nauuntog sa pader. Pero si Zoe? Kapag nakakita pa lang ng pader sa malayo, umaatras na agad siya sa kaniyang safe space.

Naging mahigpit ang yakap niya rito habang kumakawala ang mahinang pag-iyak sa kanya. “Don’t leave me, please…” pakiusap niya sa kaibigan. Natatakot siya nang mga sandaling iyon na mag-isa. Pakiramdam niya sa oras na iwan siya ng kaibigan ay may susunod sa kanya upang kunin siya. Hindi alam ni Gabby kung ilang oras siya na nasa ganoong posisyon. Hindi niya rin namalayan na nakatulog na pala siya at iniayos ni Ruthy ang kanyang pagkakahiga.

Siya ay nangangarap ng kalayaan, ng isang sariwang hangin na magwawalis sa nakakapagod na monotoniya. Habang ang mga oras ay lumilipas, siya ay nakakaramdam na siya ay lumalayo sa kanyang sarili. Ang screen sa kanyang harapan ay isang opaque na pader lamang, at sa likod nito, ang malabong mga contour ng isang babaeng pagod na sa pakikipaglaban sa isang masyadong makitid na buhay ay lumilitaw.