Solitude Novels & Stories

natatawang saad ko. "Ang gulo, 'di ba? But that's exactly what it is. And when you think that it's over? Kapag parang pasuko ka na, parang may maririnig kang boses na nagsasabing 'Hindi mo pa oras'. 'Tapos iyon, you'll feel as if you are slowly drawn back from the brink, the world around you begins to regain its shape and color, the sounds of life rushing back to fill the void left by the silence. And as you open your eyes to the harsh light of reality, a newfound appreciation for the fragile beauty of existence blooms within your soul, a reminder that every breath is a gift, every heartbeat a miracle waiting to be cherished.

Parang may malamig na hangin na dumaan sa pagitan nila kahit sarado naman ang lahat ng bintana. “Kilala mo ba?” tanong ulit ni Solvia, this time may halong kaba. “Ano bang sinabi?” Dia’s breath caught in her throat as her chest tightened, a strange wave of dread creeping up her spine. The world around her seemed to slow down, the noise of the traffic outside fading into silence, para siyang nabingi bigla sa nakita niya. It’s not a message with words, it’s a message with an image.

Sa bawat haka-haka at pangarap na iyon, ramdam niya ang bigat ng kawalan ng kalayaan—ang kanyang talento, ang kanyang sariling gawa, ay tila napapabilang sa iba, hindi niya kontrolado. Habang nagmumuni-muni, naririnig niya ang maliliit na tunog sa paligid: ang pag-click ng kamera ng news crew, ang pag-swish ng damit ng mga bisita, at ang mahinang paghinga ng iba pang nakatayo sa paligid. Sa bawat tunog, lumalalim ang pakiramdam ng isolation—parang siya lang ang tao sa buong silid, at lahat ng mundo ay umiikot sa kanyang guniguni.

Mahahanap niya ang paraan upang makalabas sa gulo na ito, isang paraan upang makuha muli ang kanyang buhay, isang paraan upang mahanap ang kanyang sariling kaligayahan. Nakakabingi ang katahimikan sa bahay, ang tanging tunog ay ang ritmo ng pagtiktik ng orasan sa pasilyo. Si Soirye, nakahiga sa kama, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa kisame, ay nakaramdam ng isang alon ng pagkabalisa na dumaan sa kanya. Ang mga kumot, na malinis at malamig laban sa kanyang balat, ay tila kakaiba, ang amoy ng lavender ay isang malaking kaibahan sa karaniwang amoy ng kanyang sariling tahanan. Nasa kanyang sariling kama siya, sa kanyang sariling silid, ngunit nakaramdam siya ng kakaibang hindi pagiging komp

"The current situation is unfair—hindi lang sa kaniya, kundi pati sa baby sa sinapupunan mo." Naiintindihan naman ni Doña Soledad si Zoe. Sa lahat ng pinagdaanan nito sa loob ng maraming taon, ubos na ang lakas niya. Dahil walang pamilyang masasandalan, pakiramdam ni Zoe ay wala siyang room for error. Ayaw niyang magkamali ng kahit isang hakbang. Si Solenn, sumusugod hangga't hindi nauuntog sa pader. Pero si Zoe? Kapag nakakita pa lang ng pader sa malayo, umaatras na agad siya sa kaniyang safe space.

Naging mahigpit ang yakap niya rito habang kumakawala ang mahinang pag-iyak sa kanya. “Don’t leave me, please…” pakiusap niya sa kaibigan. Natatakot siya nang mga sandaling iyon na mag-isa. Pakiramdam niya sa oras na iwan siya ng kaibigan ay may susunod sa kanya upang kunin siya. Hindi alam ni Gabby kung ilang oras siya na nasa ganoong posisyon. Hindi niya rin namalayan na nakatulog na pala siya at iniayos ni Ruthy ang kanyang pagkakahiga.

Siya ay nangangarap ng kalayaan, ng isang sariwang hangin na magwawalis sa nakakapagod na monotoniya. Habang ang mga oras ay lumilipas, siya ay nakakaramdam na siya ay lumalayo sa kanyang sarili. Ang screen sa kanyang harapan ay isang opaque na pader lamang, at sa likod nito, ang malabong mga contour ng isang babaeng pagod na sa pakikipaglaban sa isang masyadong makitid na buhay ay lumilitaw.

Agad siyang ngumiti ng malapad at kumaway. Hindi ko iyon pinansin at nilabas na lang ang cellphone para may pagkaabalahan. Do you see that Nico? It’s more peaceful when you’re all alone. I tried to convince myself. Alone. What’s peaceful with being alone when you’re in a place full of people? It’s just making me feel lonely. What a dumb brain I have. Being alone when you want to is different. That’s when you feel the peace that you want. When you’re alone in a crowded place, there’s this little voice inside your head that says you are so pathetic that leads you to feel lonely.