Romans & histoires Solo Travelling Quotes

Damn, I feel like I'm dying. Sobrang pangit ng pakiramdam ko. Sumasabay pa yung paligid, sobrang tahimik na ngayon. Anong ibig niyang sabihin doon sa huli niyang sinabi? "You should not drink when you're alone, you can't handle yourself," aniya pagtapos ng ilang minutong katahimikan. Ngumuso ako, nanatili ang mga mata ko sa aking kamay na naglalaro sa aking hita.

“Kahit hindi natin aminin, hindi natin kayang gawin ang lahat ng tayo lang. We need someone to encourage us. We need someone who will stick with us through thick and thin. For me, life is empty when you are alone.” Klea Francine's POV

"Ipapahatid na lang kita sa mga tauhan diyan para hindi ka mahirapan. I think this is your first time travelling on your own. Just how come?" Oo nga. Bakit nga ba? First time na wala akong assistant. Ah. Kasi humingi ako ng solo-vacation. Yung solo-vacation na hindi natuloy Tsh. "Don't ask. Nababanas lang ako," sagot ko. Sumaltak si Bennet dahil dun. Nagpaalam din agad siya matapos ipangakong magpapadala ng tauhan sa unit ko. It's early in the morning and i'm feeling pissed off for no reason at all. I dunno, gumising yata akong wala na sa mood. Kasalanan ito nung panaginip ko nang nakaraang gabi.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Mukha din itong mabait pero hanep kapag nakikipag-one on one ito sa iba naming mga tauhan. "Wala na sa isip ko ang bagay na iyan. Mas mabuti ng ganito ako habang buhay. Solo flight at walang ibang iisipin." nakangiti nitong sagot. Agad ko naman itong tinaasan ng kilay. "Walang iisipin? Eh damay ka nga sa pagluluksa ko noon sa pagkawala ni Luther." tanong ko. May bahid na lungkot sa boses kong tanong. Hindi ito nakaimik.

Alam niyang sobra itong nasiyahan sa kanyang kayabangan. Kaya kong panindigan ang sinabi ko, inis niyang sabi sa kanyang sarili. “Baka kapag nag-travel tayo sa moon, hindi na tayo makabalik.” Natatawa nitong sabi. Bigla tuloy siyang natigilan.”Hindi ba safe ang mag-travel doon?” “Mag around the world na lang tayo.” “Payag ka na?” naniniguradong tanong niya.

Sabi niya ng nakatalikod pa rin sa akin dahil na uuna siyang maglakad. "Why? Have you travelled the country? Napuntahan mo na ba ang bawat sulok ng Pilipinas? Can you tour me? I've always wanted to travel alone but I won't mind traveling with you though. It's a new experience for me." "You seem to have gained your energy." I smiled. "Oo eh. I'm not really used to being quiet so I talk a lot." "Figures." He said in a blunt tone.

"It's like I'm a cracked tiles that are forced to be placed on tiles that are intact." "Umaalis silang tatlo ng walang ako, magkakasama silang tatlo ng wala ako pero nandyan sila kapag ako na ang kailangan nila." I said coldly, bitter in the tongue while saying those words. Napahilamos ako ng mukha at nag isip ng maaring gawin. Maybe, it's time for me to stay away, maybe it's time for me to think about myself. There's no other people who would be with me in the end. There's no forever because you will die alone.

Pero lumabas pa rin ang salita ko, kahit hindi kumpleto. “May… may nangyari kasi. Nakakatakot. Tapos may isang bata na… na iniwan ko. Kahit ayokong umalis.” Hindi siya nagtanong. Hindi siya nag-usisa.. “Sometimes,” sabi niya, “running away is also brave.” Napayuko ako. “Hindi ko alam kung brave… o selfish.” “Or maybe,” sagot niya, “both.” Nagkibit siya ng balikat. “Nabasa ko lang sa mga quote.”

Mahinang sagot ko na kunwari talagang may nararamdamang sakit. Pero bigla na lamang nitong inilayo ang sarili niya sa 'kin na muntikan ko pang ikinatumba kaya napamura ako sa isipan. Bwisit! "Who told you to travel? Mahihilo ka talaga dahil bumiyahe ka ng isang oras." Walang kagana ganang sagot nito at parang wala ding pakialam. At nauna na rin itong naglakad, iniwanan pa ako.