Novel & Cerita Some Things Are Better Left Unsaid

Napag-usapan nila na ganito na dapat ang set-up nila. There will also be no more secrets. Dapat kung may problema, sinasabi kaagad. Natanto niyang iyon ang kulang sa kanila noon. Sobrang naging reserved sila sa isa't isa na nakalimutan nilang may sila pala. Akala niya kasi noon dapat ganoon para hindi sila masakal. Hindi niya namamalayang kulang na pala sila sa communication.

I choose to remain silent. Because by the end of the day, ako pa rin naman ang lalabas na mali at hindi marunong umintindi ng sitwasyon. Kaya naman mas makabubuting manahimik na lang, mas kaunting salita... mas payapa.

“Ha? Ano’ng ibig mong sabihin?” “I mean, hindi lahat ng gustong makipagkaibigan sa ‘yo ay may mabuting hangarin. Kaya mag-ingat ka sa pagbibigay ng tiwala. And don’t give details of your whole life to them, na maari nilang gamitin laban sa ‘yo.”

Hinalikan ko sila sa kanilang noo ng marahan. Hindi ko alam kung paano ko nga ba sasabihin sa kanila ang lahat, iyong hindi sila masasaktan. Kaya ko bang sabihin sa kanila ang totoo o magsisinungaling na naman. Ayaw kong masaktan ulit sila dahil hindi ko sa kanila sinabi ang lahat pero may mga bagay nga talagang hindi dapat sa kanilang talakayin pa. They were so young and innocent.

"You know, one for the road?" "I can’t, Ica." Isang malakas na pagbuga ng hangin ang ginawa ni Arden. "Hindi nga dapat na nangyari ang mga nangyari sa atin kagabi. Hindi na natin dapat pa na balikan ang yugto na iyon sa buhay natin. Nothing good will come out of it if we keep on forgetting our boundaries."

Saglit lamang iyon. Sapat lang para magtanungan kami ng mga hindi binigkas. Wala siyang sinabing sorry, wala rin siyang sinabi kung bakit siya may dalang bulaklak. Pero hindi ko rin naman siya tinanong kung bakit siya late, o kung sino ang kasama niya kanina. Sometimes, the things we don’t say mean more than the ones we do. Pinilit kong ngumiti nang bahagya. “Mukhang malamig pa ‘to,” sabi ko, tinuro ang baso ng tubig sa mesa. “Gusto mo ba ng bagong yelo?”

sinabi ni Leigh ang mga kataga na 'yun ng hindi man lang binibatuhan nang tingin si Wayne. "If that's how you handle things, well I'm not. Siguradong alam mo na hindi ko basta tinatalikuran ang isang bagay o problema. Maybe that's how you are; you can easily drop a conversation or just forget what happened when you don't want more trouble. But I'm not like that, especially if I have a reason to point out."

Marahang hinaplos ni Anna ang pisngi ng binata at saka ito kinulong sa kanyang mga palad. “We can't undo what's already happened; it's in the past. What matters now is accepting it and focusing on what brings us joy. We're all flawed and may unintentionally hurt each other sometimes. But if we communicate openly and honestly about our feelings, we can understand and forgive each other,” mahinahong wika ni Anna sabay ngiti. “Nothing beats the strength that comes from clear and open communication.”

Kahit pagkatapos nito, maaaring hindi ko na siya makasama ulit. And as for our child... I have no plans on telling him. Natatakot akong malaman niya. Natatakot ako sa magiging reaksyon niya. Masyadong magulo ang lahat at pipiliin kong manahimik kaysa sabihin sa kaniya ang totoo. Love isn't always sacrifice and resilience. It doesn't always endure hardships. It is not always about bleeding for each other. Sometimes, it lets go. It frees you.

Minsan, sapat na ‘yung mga bagay na hindi sinasabi—pero ramdam na ramdam. Kinagabihan, habang nagliligpit kami ng pinagkainan, naroon pa rin ‘yung bigat sa dibdib ko. Hindi dahil may nangyari, kundi dahil sa dami ng hindi namin masabi. Napuno ang hapag-kainan ng kwentuhan, tawanan, at kurot sa tiyan kakatawa sa jokes ni Tito Rudy, pero kahit gano’n, ramdam ko pa rin si Killian. Nandoon lang siya, nakaupo sa kabilang dulo ng lamesa, tahimik lang habang pinagmamasdan ako. At sa bawat tingin niya, parang may gustong sabihin ang mga mata niya—pero hindi pa rin niya masabi.