Novel & Cerita Song Chocolate Factory

Sa isang sulok, nagpatugtog si Cayden ng soft jazz instrumental mula sa kanyang phone na nakakonekta sa speaker. Dumating si Henry may dalang dark chocolate. “Sir, eto na ‘yung special request n’yo. Galing sa kilalang artisan chocolate shop.” Huminga siya nang malalim. “Hindi ko alam kung anong mangyayari ngayong gabi, pero gusto ko lang malaman niya kung gaano ko pinagsisisihan lahat ng sakit na naidulot ko sa kanya. Na seryoso akong gusto kong bumalik sa buhay niya.”

Insakto naman na kilala ako ng lahat kung kaya't madali nilang naituro ang tamang daan papunta sa aing bahay. May dala-dala siyang bulaklak, tsokolate ang isang basket na puno ng prutas. Sobrang romantic niya talaga. Nang mga oras din na iyon ay tumungo si Colleen upang magbalik ng librong hiniram niya sa akin. At sa hindi inaasahang pangyayari ay may biglang kumatok sa aming pintuan at ito'y walang alinlangan na binuksan ni Colleen.

Merong pakete ng chips, spicy fries, cheese, at chocolate biscuits. May makikita pa nga na maliit na tsokolateng nakapahid sa whiskers ni Fudge. “Kaunti lang ang pinakain ko kay Fudge. Sobrang liit lang.” Pinakita niya pa gamit ang hintuturo at hinlalaki niya kung gaano kaliit ang pinakain niya. “Pinepeste ako ni Fudge na bigyan siya kaya wala akong choice kundi—”

May conveyor belt na nagdadala ng bote mula sa sterilization area, papunta sa filling station, tapos automatic na nilalagyan ng takip at label. Para akong nasa loob ng isang napakalaking kusina, pero industrial level. “Mahal, parang nasa loob tayo ng chocolate factory, pero jam edition,” natatawang bulong ni Larkin. “Diba? Para tayong may sariling Willy Wonka version, pero fruity,” sagot ko habang humahagikhik kahit naiiyak pa rin sa tuwa. Pinuntahan din namin ang Flavor Building. Dito, may mga laboratory-like rooms, may mga scientist at chefs na nagtatrabaho para gumawa ng mga bagong flavor.

"Matulog ka na. Bukas ay may kaunting handaan daw sa factory. T'yak, mabubusog ka doon.” Tumango ako at hindi na iyon tinugunan. Kinabukasan ay totoo ngang may kaunting handaan sa factory. Pansamantalang pinahinto ang mga makina dahil anibersaryo daw ng factory. May nakahanda ng mga lamesa sa lilim ng malalaking puno ng mangga sa labas. Maraming pagkain doon na nakalapag at iba't ibang mga prutas. Habang abala sina Marites sa pagkuha ng pagkain nila, nagulat ako nang biglang sumulpot sa gilid ko si Lucas, may dalang plato na puno ng pagkain.

Isa yung chocolate shop. Pagpasok niya, lumapit siya sa mga naka-display. Binasa niya ang presyo at kinuha ang mga pinakamahal na nakita, gaya nung boxed assortment na may dark chocolates, truffles at sea salt caramel. Pagkatapos ay dinagdagan pa nung may brand na pamilyar sa mga Pilipino gaya ng TOBLERONE at Kisses. “Gift, sir?” magalang na tanong ng staff.

Masaya siya dahil kay Alexa at sa nangyari sa kanila, nothing will ever spoil it. PAGKAGALING sa factory ay nagmamadali si Aslan na makaalis. Sinilip lang naman niya ang mga Cacao na nakahanda na para sa paggawa ng tsokolate. Unang export nila iyon papunta sa mga pamilihan at sa kanyang biniling building sa Kamaynilaan, para maging main storage. Wala siyang balak na ilipat niya roon ang factory pagdating ng araw, dahil gusto niya ay tatak Escobar ang produkto nila, tulad ni Alexa na minsan na nawala sa kanya pero sa Escobar pa rin babalik at doon maglalagi.

Nginitian ko na lang siya na animo'y may halong hiya. "Sana all!" sigaw naman ng ibang kababaihan. "Huwag kang mag-alala, ako ang bahala sa 'yo," sambit ni Zerudo. "Thank you," nahihiya kong sambit. Inilabas na ang tsokolate at iyon ay isang flat tops na chocolate. Mabilis lang naman iyong matunaw kaya wala akong dapat na ipag-alala. Kinuha na 'yon ni Amos at saka tinanggal sa pagkaka-wrap.

“Bahala ka na po diyan, tito.” Agad na lumapit si Carlo para silipin nang mas maigi. Nang makita niya ang laman, napasinghap siya sa gulat. Mga mamahaling kendi, lahat naka-plastic wrap pa at mukhang imported. May toffee, may fruit candies, at siyempre, may tsokolate. Lalo na ‘yung tsokolate sa hirap ng buhay noon, bihira ang karaniwang tao na makatikim nito. Ilang piraso lang, halos katumbas na ng baon niya buong araw.

Slightly laughing, I protested as I loosened the hug. Minsanan kong pinalibot ang aking paningin sa kabuoan ng shop dahilan para makita ko ang isang mahabang lamesa na puno ng iba't-ibang putahe at desserts pati na rin ang isang malaking chocolate fountain sa hindi kalayuan. Kahit na wala namang batang dumalo rito ay nag-abala pa rin talaga si Janina na lagyan ng chocolate fountain marahil ay alam niyang mahilig ako sa mga tsokolate.